ACI BİR MUTLULUK
O kız sana ne yaptı ki? İyi bir çocuk, efendi, temiz, okuyor, seni de seviyor… Emine Hanım oğluna sitem dolu bir şekilde baktı.
Anne, bu işi bana bırak… Murat, konunun kapanmasını ister gibi konuştu.
Emine Hanım odadan çıktı. İçini çekerek düşündü: Bırakacakmış… Kaç kadını denedi bu zamana kadar… Kendi de neredeyse kırkına geldi. Birazdan hiçbiri umurunda olmayacak. Hep bir eksik bir fazla…
Oğlum, yemeğe gel, diye seslendi Emine Hanım mutfaktan.
Murat hemen yanıt verdi, annesinin hazırladığı mercimek çorbasını keyifle kaşıklamaya başladı.
Sağ ol anneciğim, yine döktürmüşsün.
Keşke bunları karına söylesen de, bana değil… Emine Hanım hala gönlünü rahatlatamıyordu.
Anne… Murat kompostosunu içip kalkmak üzere mutfaktan çıkmaya hazırlandı.
Dur evladım. Bak şimdi aklıma geldi. Bir keresinde bir falcıya gitmiştim. Daha kapıdan girer girmez şunu dedi:
Oğlunun mutluluğu acı olacak.
Aman anne, inanma böyle şeylere, Murat gülümsedi.
…Muratın hayatında bir dönem adı aşk olan, bir dönem ise çok yüzeysel kalan kadınlar oldu…
…Elif akıllı, okumuş ve yaşına göre de olgun biriydi. Murattan dokuz yaş büyük olmasına rağmen ona güzel tavsiyeler verirdi.
Başlarda Murat bundan hoşlanıyordu ama sonra Elifi sadece bir abla, bir dost gibi görmeye başladı. O ilişki de solgun kaldı, ayrıldılar.
Sedanın sekiz yaşında bir oğlu vardı. Murat ona bir türlü ısınamadı, ne kadar çabalasa da çocuğa yakınlık gösteremedi. Halbuki Sedayı seviyordu. Güzeldi ama zor bir karakteri vardı. Sürekli aralarındaki suçluluğu, kabahatleri küçük hediyelerle kapatmaya çalıştı. Kavgaların çoğu da hep gereksiz ve saçmaydı.
O ilişkiye de bir şeyler eksikti. Muhtemelen huzur ve güven…
Selda ise ideal kadındı, insan arasa bulamaz.
Murat ona evlenme teklifi etmeye bile niyetlendi. Selda, düzgün, temiz ve akıllı bir insandı. Onunla konuşurken dikkatli olmak, özenli davranmak gerekirdi.
Murat, bir süreliğine Selda’nın evine de taşındı, birlikte çocuk sahibi olmayı düşündüler. En az iki çocuk…
Yine de… Bir iş seyahatinden döndüğünde, Seldayı eski bir okul arkadaşıyla yatakta yakaladı. Tam bir klasik…
Murat annesinin evine geri döndü. “Romantizm falan bana göre değil,” dedi kendi kendine.
Yalnız kalırım daha iyi, en sağlam aile tek kişilik olandır, diye espri yaptı annesine.
Emine Hanım omuz silkti ve içini çekti:
Yok mu senin nasibin, oğlum…
Kısmet bir anda geldi.
Murat bir iş seyahatine daha çıktı. Yataklı vagonda alt ranzayı kaptı. Kompartımana bir kadın girdi:
Beyefendi, sizinle yer değişsek olur mu? Alt ranza bana lazım. Lütfen…
Olur tabii, dedi Murat.
Kadını baştan ayağa süzdü. Pek bir özelliği yok gibiydi. Fakat kalbi bir tuhaf oldu. “Yoksa bu mu kaderim?” diye düşündü.
Yukarı çıktı, biraz uyukladı…
Uyandığınıza sevindim, buyurun sofraya, beraber yiyelim, dedi kadın.
Murat masaya oturdu, sohbet etmeye başladılar.
Benim adım Figen, dedi kadın.
Murat. Memnun oldum Figen Hanım.
O akşam boyunca konuştular. Figenle konuşmak Murata çok iyi gelmişti. Onun yanında kendini kasmamış, doğal davranmıştı. Sanki Figeni yıllardır tanıyormuş gibiydi.
Telefonlarını paylaştılar, ne olur ne olmaz diye…
Bir iki hafta sonra Murat, Figenin sesini duymak istedi. Sonrası da geldi zaten…
Buluşmalar, öpüşmeler, umutlar…
Murat artık Figensiz bir hayat hayal bile edemiyordu. Kırk yaşında!
Önceki kadınları kolayca ardında bırakabilmişti. Ama burada farklı bir bağ vardı. Ne sınır ne mesafe…
Murat kendini Figenin hayatına tamamen bırakmak istiyordu.
Figen, saf sevgisiyle, ilgisiyle, anlayışıyla Muratı sarıp sarmaladı. Üç ayın sonunda Murat, ona tüm kalbiyle evlenme teklif etti.
Murat, ben senden yedi yaş büyüğüm. Üç çocuğum var. Birlikte bir öğrenci yurdu oda büyüklüğünde bir yerde kalıyoruz, Figen saklamadı, her şeyi açıkladı.
Dul olduğunu biliyorum Figen. Çocuklarını da gördüm. Hepiniz benimle yaşarsınız, kararımı verdim. Vücudundaki her hücreye aşığım. Sen benim tesadüfüm ve sonum dedi ve Figeni dudaklarından öptü.
Peki Murat, deneyelim, dedi Figen utangaçça.
Denemek yok Figen, birlikte sonsuza kadar olacağız, dedi Murat, onun elini tuttu, Duydun mu? Sonsuza kadar.
Emine Hanım oğlunun kararını duyunca sadece şöyle diyebildi:
Seçip seçip en sıradanı buldu…
…Dokuz ay sonra çiftin bir kızları oldu.
Murat hem sevinçliydi hem endişeli; Figenin güçlü kalmasını diliyordu.
Güneş gibi saf bir çocuktu kızları. Çok zor bir yolculuktu bu, bitmek bilmeyen bir emek gerektiriyordu.
…Şimdi Murat ile Figenin kızı sekiz yaşında. Tüm aile ona hayran.
Murat Figene taparcasına bağlı.
Acı bir mutluluk…
Hayatın acı ve tatlısı, kiminle ve nasıl olduğunla anlam kazanır. Gerçek mutluluk, çoğu zaman kusursuz olmaktan değil; samimi sevgiden, sabırdan ve kabullenmekten doğar.
