Altmış yaşındayım. Artık evimde ne dostlarımı ne de akrabalarımı bekliyorum.
Çoğu tanıdığım, hatta yakınlarım bile benim fazla kibirli olduğumu düşünüyor ama açıkçası insanların hakkımdaki düşüncelerine zerre kadar aldırmıyorum.
Konağımda misafir ağırlamayı bırakmamın en büyük sebebi aslında tembelliğim. Ev idaresi, gerçekten beni yıpratırdı. Çünkü sadece ortalığı derleyip toplamakla kalmaz, aynı zamanda bir ikram da hazırlamam gerekirdi. Şimdi ise ne bütçem var ne de hevesim. Zaten dışarıda, bir kafede buluşup kahve içmek varken neden evde toplanalım ki?
Bir diğer sebep ise kötü enerjiler. Gelen herkes içi temiz, iyi niyetli gelmiyor ki. Kimin derdi, sıkıntısı kiminle; ben neden başkasının yükünü sırtımda taşımak zorundayım? Ne zaman misafir ağırlasam, hüzünlü ve yorgun hissediyorum. Konforumdan daha fazla ödün vermek istemiyorum. Kapımı kapattığımdan beri ne kabuslarım kaldı, ne uykusuz gecelerim.
Üstelik ben emekliyim ve evde sıkılıyorum. Dışarı çıkmak, yeni yerler görmek istiyorum, biraz kafamı dağıtmak istiyorum. Herkesi eve toplayıp, sonra onlar gidince ortalığı toplamak, “misafirlerime iyi davranabildim mi, ağırlayabildim mi” diye kaygılanmak; bunun ne anlamı var?
Burası bir sürü güzel mekâna sahip bir şehir. Şimdiki zamanda, dört duvar arasında buluşmaya, doğum günü ya da kandil kutlamasını illa evde yapmaya gerek yok ki. Ben de bunun tadını çıkarıyorum ve bütün gün elimde süpürgeyle, temizlik bezleriyle koşturmak istemiyorum.
Artık evim sadece bana ait küçük bir dünya. İçeri, ihtiyacım olmayan kimse girmiyor. Beni soğuk ve misafir sevmez biri sananlar var ama bu çok yanlış bir yargı.
Senin de bana benzer bir bakışın oldu mu hiç?
