Kayınvalidem annem başkalarının evini temizliyor diye benimle yıllarca dalga geçti bugün kendi evimi temizliyor.
Eşimle annemlerin evine ilk götürdüğüm günü hiç unutmayacağım. Annem meşhur fırında tavuğunu hazırlamıştı, ben ise ilk buluşmasına giden bir lise öğrencisi gibi heyecanlıydım. Ama sebebi annemler değildi esas konu onun annesiydi.
Peki kızım, sen ne işle meşgulsün? diye sordu annem, salatayı sofraya koyarken.
Mühendis. Büyük bir inşaat firmasında çalışıyor.
Ama o anda söylemediğim şey, eşimin annesinin her fırsatta bana nereden geldiğimi hatırlatma konusunda hiç geri durmadığıydı.
Onların evine ilk gidişim üç yıl önceydi. Sahte bir gülümsemeyle karşıladı beni ütülü takım elbisesi, inci kolyesi, paranın sesi çıkan mobilyalar.
Oğlum bana, annesinin evlerden temizlik yaptığını söyledi dedi, çay içerken. Evlerden temizlik derken sanki banka soyan diyordu.
Evet. Annem alın teriyle çalışıyor, dürüst bir kadındır.
Tabii her dürüst iş kıymetlidir dedi ama ses tonu farklı anlatıyordu. İnsanoğlu, çocukları için hep daha iyisini hayal eder eğitim, meslek
Üniversitede okuyorum dedim. İşletme bölümünde.
Peki, masraflarını kim karşılıyor, annenin geliriyle okumak kolay olmasa gerek
O anda eşim araya girdi. İlk defa.
Burs alıyor. Sınıfının en iyileri arasında.
Ama iş tamamlanmıştı, mesaj çoktan verilmişti.
Sonraki yıllar damla damla beni ezdi.
Tabakları sen toplarsın, bu işlerde tecrüben var derdi aile toplantılarında.
Böyle bir aileden gelmiş biri olarak yemek konusunda bu kadar seçici olman tuhaf
Bir doktorun kızıyla evlenebilirdi aslında
Annem bana hep derdi:
Takılma onlara, öyle insanlar değişmez.
Ama ben değiştim.
Üniversiteden dereceyle mezun oldum. İyi bir uluslararası firmada iş buldum. Evlenmemizle beraber, sevincim kayınvalideme bayram değil sanki yas gibi yansımıştı, tek kelime etmeden oturmuştu.
Sonrasında hayat adeta kartlarını yeniden dağıttı.
Eşimin babasının işi battı, ellerinden her şey gitti ev, arabalar, o eski statü. Küçük bir apartman dairesine taşındılar. Kayınvalidemin gururu banka hesabıyla birlikte çöktü.
Benim işim ise tam tersine yükseldi. Bölge müdürü oldum. Güzel bir ev aldık.
Derken bir gün eşim kaygılı gözlerle bana döndü:
Annemler çok kötü durumda. Annem depresyon içinde. Sence?
Bizimle yaşasınlar mı? dedim tamamladım cümlesini.
Hayır diyebilirdim. Her türlü gerekçem vardı. Ama aklıma annem geldi başkalarının evini gururla temizleyen, akşam yorgun dönen ama gülümsemeyi ihmal etmeyen kadın.
Gelsinler dedim.
Evimize girdiğinde bir şeyin kırıldığını gördüm içinde. Bakışlarında belliydi ferah, aydınlık, huzurlu bir ortam.
Gerçekten çok güzel diye fısıldadı.
Burası artık sizin de eviniz dedim.
Önce bana mesafeli yaklaştı. Sonra bir sabah mutfakta onu temizlik yaparken yakaladım.
Gerek yok dedim.
Gözlerinde yaşlarla döndü.
Sana ve annene çok kırıcı davrandım. O zaman anlamamıştım. Şimdi anlıyorum Asıl gurur, işte değil, onu nasıl yaptığında ve ailesine olan sevgisinde.
Birbirimize sarıldık.
Şimdi annemle birlikte yemek yapıyor, kahkahalarla sohbet ediyorlar. Çocuklarımla oynuyor, torunlarıyla gülüyor.
Dün çamaşırları katlarken bana dönüp şunu söyledi:
Vaktiyle annenin evlerden temizlik yaptığını küçümsemiştim. Bugün kendi ellerimle burada temizlik yapıyorum ve bu bana göre yaptığım en kıymetli iş. Çünkü şükranla yapıyorum.
Siz benim evimi temizlemiyorsunuz dedim sessizce. Siz kendi evinizdesiniz.
Hayat bize bazen en büyük dersleri, en ihtiyacımız olan zamanda öğretir.
Hiç sizi derinden incitmiş birini affedip, aslında asıl kendinizi özgürleştirdiğinizi hissettiniz mi?
