Kocama Daha İyi Bir Kız Bulurum
Bu ay biraz zor geçecek galiba, diye mırıldandı Kemal, bankanın uygulamasını yenilerken.
Derin bir iç çekti. Son aylarda para zeytin yağı gibi akıp gidiyordu. Sebebini biliyordu aslında, sadece yüksek sesle söylemeye cesaret edemiyordu henüz.
Kemal asansörden çıktı, kravatının düğümünü gevşeterek üçüncü kata, soldan dördüncü kapıya yürüdü. Üç senedir o kadar çok gidip gelmişti ki, yolu unutmak mümkün değildi.
Anahtarı kilitte döndürdüğü an, eve yayılan taze kızarmış patates ve dereotu kokusu burnuna doldu. Zeynep dereotunu eli bolca serperdi yemeğe, her zaman yüreği gibi cömertti. Kemal ayakkabılarını çıkardı, çantasını sehpanın üstüne bıraktı.
Geldim.
Mutfaktayım! diye seslendi Zeynep.
Ocağın başında, tavada bir şeyler karıştırıyordu. Saçları arkada toplanmış, üzerinde sevdiği kareli gömlek. Kemal sessizce yaklaşıp başından öptü.
Hmm, nefis kokmuş.
Mantarlı patates. Hemen sofrayı kuruyorum, otur sen.
Zeynep gülümsedi ama gülümsemesi gözlerine değmedi. Kemal bunu biliyordu; Zeynepin endişesini gülümsemeyle örtme hali, üç yıl boyunca Kemale en iyi okuduğu kitap gibi ezber olmuştu.
Kemal masaya oturdu, Zeynepin tabaklara yemek koymasını izledi. Hareketleri her zamanki gibi yumuşak değil, biraz sertti. Belli ki bir şey kafasını kurcalıyordu; büyük ihtimal yine annesiyle konuşmuştu. Fatma Hanım, geride hep acı bir tat bırakırdı.
Bugün annen aradı mı? dedi Kemal, cevabı zaten biliyor olsa da.
Zeynep bir an durdu, sonra tabağı önüne koyup karşısına oturdu.
Evet, öyle. Öyle önemli bir şey yok.
Yalan. Fatma Hanım asla öylesine aramazdı, her konuşmasının ardında zehirli bir iğne olurdu.
Kemal konuya daha fazla girmedi. Araştırıp lafı uzatsa da sonuç değişmeyecekti; hep aynı eleştiriler: Düşük maaş, yaşlı araba, sıfır gelecek Aynı eski hikaye.
Sıcak, sessiz bir ortamda yemeklerini yediler. Küçük bir evleri vardı bir oda, mutfak; ama evleri kiralık değildi. Kemal evliliğe daha adım atmadan satın almıştı ve bu detay ona hep huzur verirdi. Şato olmasa da alın teriydi.
Zeynep patatesi çatalının ucunda evirip çeviriyordu, pek de isteksizdi. Kemal biliyordu, aklında annesi var. Fatma Hanım, kafada reklam jingleı gibi takılıp kalır insanın beyninde.
Kemali Fatma Hanım daha ilk görüşte hiç sevmedi. Kemal, tanışmaya en iyi kot pantolonu ve tek düzgün kazağıyla gitmişti. Fatma Hanım öyle bir bakışla süzmüştü ki, sanki indirimden kalma eski ürünleri inceliyor.
Ne iş yapıyorsun? demişti o zaman.
Mühendisim.
Mühendismiş Sanki Kemal utanç verici bir sırrını açıklamış gibi söylemişti. Maaşın iyi mi bari?
Zeynep o an kıpkırmızı olmuş, konuyu değiştirmeye çalışmıştı ama işin rengi belliydi artık. Üç yıl geçti, Fatma Hanımın tavrı zerre yumuşamadı.
Her buluşma Kemal için sabır testi halini alıyordu. Sedanın oğlu bu yıl ikinci şirketini açtı. Yeni araba almayı düşünmüyor musunuz? O sizin araba yolda kalır yakında. Zeynep çocukken bahçeli ev isterdi, haberin var mı?
Kemal bunları duymamayı öğrenmişti. Gülümseyip başını sallıyor, tartışmaya girmiyordu. Ne yapsa ikna etmesi mümkün değildi, Fatma Hanım kafasında hükmü vermişti bir kere.
Zeynep yemeğini bitirdi, tabağı uzaklaştırdı.
Annem cumartesi yemeğe bekliyor bizi. Babamın doğum günüymüş.
Kemal hafifçe gerildi. Zeynepin ailesindeki cumartesi akşamları tam bir işkenceydi; upuzun masa, bir sürü akraba, başköşede Fatma Hanım tam bir alay komutanı gibi.
Saat kaçta?
Yedi gibi.
Tamamdır. Yol üstünde pasta alırız.
Annem gerek yok diyor, her şeyi hazırlamış zaten.
Tabii Fatma Hanım her ayrıntıyı kontrol etmeye bayılırdı. Kendi pastalarını getirmek, onun kurguladığı düzeni bozmak demekti.
Zeynep tabakları topladı, lavaboya götürdü. Kemal arkasından baktı. Küçücük, narin bir kuş gibiydi. Kemal, hep onu bütün rüzgarlardan korumak istemişti. Fakat en büyük rüzgar, anne evinden geliyordu ve kaçacak yeri yoktu.
Ze Zeynep döndü. Seni seviyorum, biliyorsun değil mi?
Ben de seni dedi, sesi kısık.
Ama gözlerinde yakalanması zor bir işaret vardı; şüphe? Yorgunluk? Suçluluk? Kemal sormadı. Bazen en sevdiğin insanın kafasından geçenleri bilmemek daha iyidir özellikle o fikirler bir başkasının uktesi ise.
Cumartesi, beklenenden hızlı geldi
Kemal eski Şahinini kayınvalidesinin apartmanının önüne park etti. Geçen sonbaharda kapıdaki boya dökülmüştü, hâlâ el sürmemişti. Zeynep yan koltukta çantasının sapıyla oynuyordu.
Hazır mısın?
Değilim, dedi dürüstçe. Ama çıkmak zorundayız.
Fatma Hanımın evinden mis gibi et ve akrabaların hafif uğultusu karşıladı onları. Zeynepin babası Mehmet Bey, iyi huylu suskun bir adamdı, kızını kucaklayıp damadına el sıkıştı. Doğum günü sahibi, kendi kutlamasından utanıyor gibiydi.
Akrabalar çoktan uzun masaya yerleşmişti. Teyzeler, amcalar, kuzenler Kemal kaç yıldır isimleri bir türlü aklında tutamadı. Fatma Hanım baş köşede, emirleri dağıtıyordu.
Kemal, Zeynepin yanında, en kenara oturdu. Stratejik bir yer bunalınca çıkması kolay.
İlk yarım saat sakindi. Sağlığa kadeh kaldırmalar, gülüşler, muhabbetler. Kemal bir an rahatladı, ekmek uzandı.
Kemal, dedi Fatma Hanım, sesi bu kez zehirli bir ok gibi havada. Siz hâlâ o tek odalıda mı yaşıyorsunuz?
Evet Fatma Hanım, bize yetecek kadar yerimiz var.
Yeter diyorsun. Peki çocuk düşündünüz mü? O ufacık evde çocuğu ne yapacaksınız?
Zeynep yanında gerildi. Kemal, masanın altında onun elini kendi eliyle sardı.
Çocuk yapmaya karar verince, evi de düşünürüz.
Düşünürsünüz. Fatma Hanım alaycı bir gülümsemeyle. Bu maaşla mı? Kredi alsanıza, bizim gibi insanlar hep krediyle daha iyi ev alır. İlerler.
Borca girmek istemiyorum, dedi Kemal sakince. Zaten kendi evimiz var. Şimdilik bu yeterli.
Yeter miymiş! Fatma Hanım akraba masasına göz gezdirdi, destek arar gibi. Duydunuz mu? Erkek dedi yeterli! Karısı bir odalıda sürünsün, arkadaşları yeni evlere taşınırken!
Anne Zeynep hafifçe seslendi.
Sus sen, damadınla konuşuyorum. Fatma Hanım Kemale döndü. Bak işte, Sedanın oğlu Ali, iki kredi çekti, şimdi merkezi yerde üç odalı, üstüne Alman arabası! Sen? Eski püskü arabayla geziyorsun, bir kutu gibi odaya tıkmışsın karını. Hiç mi utanmıyorsun?
Kemal çatala yavaşça bıraktı. Üç yıl Üç yıl boyunca bu iğneleri, bu kıyasları, bu küçümsemeleri yutmuştu. Zeynep için. Ailenin huzuru için.
Utanmıyorum, dedi Kemal, sesi sakin. Helal kazançla yaşıyorum. Kimsenin hakkını yemiyorum, kimseyi kandırmıyorum. Gücüm ne yetiyorsa onunla geçiniyorum.
Gücü neye yetiyorsa! diye bağırdı Fatma Hanım. Elini masaya vurdu.
Kadehler zıpladı, çatal yere düştü, Fatma Hanımın yüzü kıpkırmızı oldu.
Sen erkek bile değilsin! Zavallısın! Kızıma daha uygun bir koca bulacağım, senden daha iyi birini!
Salonda bir sessizlik oldu. Herkes elindekini bıraktı. Mehmet Bey tabağındaki yemeğe bakıyordu, eşiyle göz göze gelmeye korkarak.
Kemal yavaşça kalktı, sanki yılların yükü üstünden kalkıyordu.
Fatma Hanım. Kendimi değerli göstermek zorunda değilim size. Beni beğenmiyorsanız, sizin bileceğiniz iş. Ama bundan sonra aşağılanmayı kabul etmiyorum.
Zeynep, Kemali kocaman açık gözlerle izliyordu. Gözlerini annesine çevirdi. Hayatındaki en önemli iki insan karşı karşıya duruyordu, arada görünmez bir çizgi çıktı; bu çizgi bir tercih gerektiriyordu.
Zeynep ayağa kalktı.
Anne. Seni çok seviyorum. Ama bir daha eşime hakaret edersen, bu eve bir daha gelmem, gitmemizi bile izlemem.
Fatma Hanım dondu kaldı.
Ne dedin?
Duydun işte. Kemal benim eşim. Ben onu kendim seçtim. Bundan sonra ona kötü söz söylemene izin vermem. Asla!
Sen nasıl konuşuyorsun öyle! Fatma Hanım öfkeyle. Nankör kız! Büyüttüm, öğrettim, karşılığı bu mu? O beceriksiz adamı mı seçiyorsun!
Anne, yeter!!!
Zeynepin sesi odada yankılandı. Herkes sandalyelerine gömüldü. Her zaman her şeye laf atan Teyze Şükriye bile susmuştu.
Hayatımı yıllarca kontrol ettin, dedi Zeynep; Kemal, onun dudaklarının titremesini fark etti. Ne giymemi, kimle arkadaş olmamı, kimi sevmemi sen seçtin. Yeter. Ben yetişkin bir kadınım artık. Nasıl yaşarım, kiminle olurum, ben karar veririm.
Fatma Hanım öfkeyle ona baktı. Yüzü bembeyaz, elmacıkları sivrilmişti.
Bugünü unutmayacaksın, dedi, sesi buz gibiydi. Bir gün seni o adam parasız bırakınca kapıma gelirsin. O zaman geri alır mıyım, bir düşünürüm.
Hiçbirine bakmadan odasına gitti, kapıyı sertçe kapadı.
Kemal, Zeynepin yanına yaklaştı, sıkıca sarıldı. Zeynep başını eşinin göğsüne gömdü, omuzları titriyordu.
Doğru olanı yaptın, diye fısıldadı Kemal. Seninle gurur duyuyorum.
Mehmet Bey zorla masadan kalktı.
Siz eve geçin, çocuklar, dedi ancak. Annesi öfkesini bir gün unutacak. Bir gün
Arabada Zeynep yol boyunca suskun kaldı. Kemal ona hiç acele et demedi. Bazı yaraları kaşımamak gerekirdi.
Evlerinde, o minik dairelerinde, nihayet konuştu:
İlk onu aramayacağım.
Sen nasıl istiyorsan, yanında olacağım.
Zeynep gözlerine baktı yorgun, yaşlı gözlerdi ama derinlerde bir ateş yanıyordu artık.
Biz başarırız, dedi.
Kemal onu kendine çekti. Dışarıda güneş batıyordu. O küçücük daire artık dar gelmiyordu. Burası onların kalesiydi; biliyorlardı ki, mücadeleleri daha yeni başlıyorduKemal mutfaktaki küçük pencereyi açtı, akşam serinliği içeri doldu. Zeynep yanına geldi, kafasını omzuna yasladı.
İlk defa, yıllardır taşıdıkları sessiz korkular yavaş yavaş çözülmeye başladı; bir lokma huzur, bir lokma cesaret. O an, dışarıdan bakınca fakir görünen hayatlarının, içeriden ne kadar zengin olduğunu anladılar.
Zeynep, minik ellerini Kemalin avuçlarına koydu.
Her şeyden daha çok Senin yanında kendimi güçlü hissediyorum, dedi.
Kemal gülümsedi; aklında ne banka uygulamasının eksik bakiyesi ne de hâlâ dökülmüş araba kapısı vardı.
Birlikte olduğumuz sürece, her şeyimizi paylaşırız, dedi.
Sessizlik. İki insan, birbirine verdikleri sözlerle, dünyadaki bütün harcıalem yargıların üstüne kendi küçük krallıklarını kurmuştu.
Ve o gece, ilk kez zincirsiz, özgürce uyudular. Yarın ne olur, kim ne der, hepsi belirsizdi. Ama bir odalı o evin kalın duvarları arasında, rüzgâr bile içeri giremeyecek kadar sıkı bir sevgi vardı artık.
Dışarıda hayat durmadan değişiyordu; içeride ise Kemal ve Zeynep, el ele, kendi küçük özgürlüklerinin tadını çıkarıyordu. Birbirlerine bakıp güldüler. Çünkü onlar, eksikleriyle ve korkularıyla, birbirine yeten iki insandılar.
Ve yetmek, duvar gibi örülen kelimelerin, küçümsemelerin, şüphelerin üstüne kocaman bir kale kurmuştu.
O geceden sonra her yeni sabah, başkasının gözünde değil, birbirlerinin gözünde değerli olmayı seçtiler.
Hayat, işte tam da o anda, cömertleşti.
