İki yıl boyunca Almanyada çalıştıktan sonra eve döndüğümde, oğlumun hayatında beklenmedik bir sürpriz yaşandığını öğrendim.
Kızım Gülbahar, başka bir ülkeden bir vatandaşla evlenmişti. Ben iki yıl süresince onların yanına yerleşip torunum Elife bakıyor, ev işlerini yürütüyordum.
Gülbahar ve eşi, aynı firmada çalışıyor, sadece akşamları eve dönüyorlardı. Bu durumun değişmeyeceğini ummuştum; ne var ki, bir gün Artık bize ihtiyacımız yok, çıkıp gidebilirsin diyerek beni evden çıkarmaya karar verdiler. Bir ay sonra tekrar evime dönmüştüm; ancak burada da bana sıcak bir karşılama beklemiyordu.
Gülbaharın evinde kaldığım dönemde, oğlum Mehmet, ilk karısıyla boşandı, evini terk etti ve benim yanımda yaşamaya başladı. İçine hamile olan ikinci eşini de yanına almıştı; bana izin istemeyi hiç düşünmemişti. Ne yapmalıydım? Oğlumla hamile karısını evden atmalı mıydım? Elbette hayır. Fakat bir odalı bir dairede üç, yakında dörde kadar nasıl oturacaktık? Üstelik hem ben hem de Mehmetin kiraya bir daire çıkarması için lirası yoktu.
Gülbahara telefon açıp durumu anlattım, umut ettim ki beni tekrar evlerine alacaklardı. Ancak, onlarla aynı dünya görüşüne sahip değildik.
Mehmetin tutumu anlaşılır bir durum; dönüşümde böyle bir şeyle karşılaşacağını tahmin etmemişti. Şimdi mutfaktaki kanepede uyuyorum, gündüzleri evden çıkıp alışveriş yapıyor, dostlarımla buluşuyorum. Mehmet ve karısı arasındaki iletişim sorunsuz, kavga yok; ama gelinim beni görmezden geliyor.
Açıkça belli ki, evde beni hoş karşılamıyor. Altmış yaşında kimsenin gereksiz olduğunu, bir başkasının evimi halledeceğini hayal edemezdim. Mehmet sadece hamile karısına odaklanıyor, konut sorunumuzu düşünmüyor.
Yarı zamanlı bir iş arıyorum ve kendi dairemde ayakta durmak istiyorum. Yeni kayınvalideler köyde yaşıyor. Gelinime, Anneanne ve babaanneye köye taşın demeli miyim? Mehmet orada bir iş bulabilecek mi? Bunu sanmıyorum. Ne yapacağıma karar veremiyorum; içimdeki çelişkiler bir türlü dinmiyor.
