Biliyor musun, kayınvalideme yardım etme isteğimi kaybettim, çünkü yaptığı şeyi öğrenince resmen yıkıldım. Ama onu da yüzüstü bırakamam ki…
İki çocuğum var. Her birinin babası farklı. İlk çocuğum kızım; ismi Zeynep. Şimdi 16 yaşında oldu bile. Zeynepin babası ona nafaka ödüyor, kızını hiç unutmuyor, arayıp soruyor. Hatta ilk eşim yeniden evlendi, yeni eşinden de iki çocuğu oldu; ama yine de Zeynepe olan ilgisini hiçbir zaman eksik etmedi.
Ama oğlumun işleri o kadar yolunda gitmedi. İki yıl önce ikinci eşim ağır bir hastalığa yakalandı, üç gün sonra da hastanede vefat etti. O günden bu yana her şey çok garip. Onun gidip gelmeyeceğine hâlâ inanamıyorum, sanki kapı açılacak ve bana gülümseyip Günaydın diyecekmiş gibi hissediyorum bazen. İşte o zaman gün boyu ağlayıp duruyorum.
İşte böyle zamanlarda bana asıl en büyük desteği, rahmetli eşimin annesi, yani kayınvalidem Sevil Hanım verdi. Onun için de çok zordu sonuçta, oğlunu kaybetti İkimiz sürekli görüştük, konuştuk, birbirimize omuz olduk. Hatta o günleri birlikte atlattık diyebilirim. Uzun süre hem telefonda hem evlerde dertleştik, bol bol rahmetliyi andık.
Bir ara beraber yaşamak gibi bir niyetimiz bile olmuştu ama Sevil Hanım son anda vazgeçti. O günden bugüne tam 7 yıl geçmiş İnanır mısın, kayınvalidemle aram her zaman çok iyiydi, hatta arkadaş gibiydik desem yeridir.
Hamile kaldığımda hiç unutmuyorum, kayınvalidem bir ara konu açıldı, Babalık testi yaptırsan? dedi. Meğerse televizyonda bir program izleyip aklına girmiş, adamın biri yıllarca kendi çocuğu sandığı bebeğin başkasından olduğunu öğrenmiş ya… Ona Aman, bunlar saçma şeyler dedim direkt.
Dedim ki ona, Bir adam çocuk kendi değil diye düşünüyorsa zaten o çocuğa hakkıyla babalık yapmaz, anca hafta sonu babası olur! Kayınvalidem de bana inanmış gibi yaptı, Biliyorum, bizim torunumuzdan şüphem yok dedi. O dönem Kesin bebek doğunca benden gizli test ister diye içten içe endişelenmiştim ama hiç ses çıkarmadı.
Gel zaman git zaman, bu yaz Sevil Hanım fena hasta oldu, durumu bayağı ağırlaştı. Dedik ki, bari yakınımda otursun, yanında olayım. Bir emlakçı bulduk, ona küçük bir daire bakacaktık.
Tam bu işlerle uğraşırken, hastaneye yatınca rahmetli eşinin vefat belgesine ihtiyaç duyuldu. Sevil Hanım evi hazırlayamayınca, sabah ben geçtim evine. Girdim dosyaların arasından belgeyi arıyorum…
Bir dosyada beklenmedik bir evrak buldum! Meğer oğlum iki aylıkken kayınvalidem gizliden gizliye babalık testi yaptırmış. Sonuçlar doğru çıkmış, babasındanmış.
İnan bana şok geçirdim… Bu yaşa geldim, Sevil Hanım bana asla inanmamış meğer! O kadar yıl sustu ya İçim acıdı, saklayamadım, hemen söyleyiverdim ona. Her şeyin ortaya çıktığını anlayınca özür diledi, Çok pişmanım, gençlik aklı işte, çok üzüldüm dedi. Ama ben açıkçası hâlâ rahatlamış değilim; öyle bir kırıldım ki anlatamam… Yıllardır bana güvenmeyen biriymiş!
Şimdi ne yapacağımı bilemiyorum… Yardım etmek içimden gelmiyor ama Sevil Hanımın da başka kimsesi yok. Hem oğlumun anneannesini kaybetmesini istemem, ona da yazık. Yardım edeceğim elbet ama aramızda eskisi gibi sıcacık bir güven olmayacak İyi kötü dost kalırız belki, ama içimde bir şey eksik işte…
