Bir Gün Babam Beni Odasına Çağırdı: Konuşmamız Gereken Ciddi Bir Konu Olduğunu Söyledi. Açıkçası Biraz Endişelendim. Salonda Beni Bir Kadın Bekliyordu. Ailem Babamın Etrafında Dönerdi; O Yıllarca Beni Büyüten, Bana Hep Sahip Çıkan ve Hiç Sarsılmadan Yanımda Olan Tek Kişiydi. Ben Doğduktan Sonra Annem Bizi Terk Etti, Babam İse Yeniden Evlenmeye Hiç Cesaret Edemedi, Belki de Tekrar Acı Çekmekten Korktuğu İçindi. Hayat Babam İçin Her Zaman Kolay Olmadı, Bu Yüzden Onu Destekleyebilmek İçin Bir An Önce Büyümek İstedim. Ailemin Maddi Durumundan Dolayı 15 Yaşımda Çalışmaya Başladım. Yerel Gazetelere Yazılar Yazdım ve 3 Yıl Sonra Daha İyi Bir İş Buldum. Birkaç Sene Sonra Kendi Ayaklarımın Üzerinde Durup Hem Kendimi hem Babamı Geçindirebileceğim Bir Ofis İşine Kavuştum. Bir Gün Babam, Çok Ciddi Bir Şey Konuşmamız Gerektiğini Söyleyip Beni Çağırdı. O An Biraz Gerildim. Salonda Beni Bekleyen Kadın, Babamın Dediğine Göre, Annemdi. Beni Görür Görmez Gözyaşlarına Boğuldu, Defalarca Özür Dileyip Sarılmaya Çalıştı Ama Sarılmaya Karar Veremedim. Nazikçe Kollarından Sıyrılıp Hiçbir Şey Demeden Odadan Çıktım, Yaşlıları Yalnız Bıraktım. Babamın Bu Durumda Nasıl Davranacağına Kendi İradesiyle Karar Vermesini İstedim. Yıllarca Hiç Aramayan, Doğum Günümü Bile Hatırlamayan birinin, Beni ve Babamı Hiç Düşünmeden Terk Eden Birinin Affedilmeyi Hak Etmediğine Hala İnanıyorum.

Bugün, babam beni odasına çağırdı; konuşmamız gereken ciddi bir mesele olduğunu söyledi. Doğrusunu istersen, biraz endişelendim. Salonda beni bekleyen bir kadın vardı.

Ailem, babamın etrafında şekillendi. Annem ben daha bebekken bizi terk ettiğinden beri, babam hem annem hem babam oldubana kol kanat gerdi, sevgisini hiçbir zaman eksik etmedi. Annemin gidişinden sonra bir daha evlenmeyi de düşünmedi. Sanırım yeni bir yara almaktan korkuyordu. Hayat, babam için her zaman kolay olmadı; ben de bir an önce büyüyüp ona destek olabilmek için çabaladım.

Ailemin maddi durumu pek iyi olmadığı için, on beş yaşımda çalışmaya başladım. Yerel gazetelere yazı yazdım, üç yıl sonra daha iyi bir iş fırsatı çıktı karşıma. Birkaç yılın ardından, ofis işine girdim ve hem kendimi hem de babamı geçindirecek duruma geldim. Bir gün babam yine beni çağırıp konuşmamız gerektiğini söylediğinde, kalbimde tarif edemediğim bir huzursuzluk hissettim. Salonda oturan kadın, babamın dediğine göre, benim annemdi.

Göz göze geldiğimizde kadın ağlamaya başladı, özür diledi, sarılmak için bana uzandı. Ama ben ona sarılacak cesareti kendimde bulamadım. Sessizce kollarımdan sıyrıldım ve tek bir kelime etmeden odadan çıktım. Babamı ve o kadını, baş başa bırakmaya karar verdim. Onca yıl sonra hiç arayıp sormayan, bir doğum günümde dahi hatırımı sormayan birini bağışlayabileceğimi düşünmüyorum. Babamın bu durumu kendi bildiği gibi çözmesine izin vermekten başka elimden gelen bir şey yoktu. Kırgınlığım, kelimelere dökülemeyecek kadar derin.