Maria iki yıl boyunca sadece eşinin annesine hemşirelik yaptı. Marii, çok ciddi bir adamla evlenmeyi başardı; tüm arkadaşları onu kıskanıyordu. Eşi otuz iki yaşında kendi şirketine, pahalı ve lüks bir eve, birkaç arabaya ve bir de yazlık eve sahipti. Maria ise henüz üniversiteden mezun olmuştu ve bir yıl öğretmenlik yapmıştı. Yazın evlendiler. Düğünden sonra eşi, karısının cüzi bir ücretle çalışmasının gereksiz olduğuna karar verdi; Maria’nın evde kalıp çocuk sahibi olmaya hazırlanmasını istedi. Maria bu duruma itiraz etmedi. Evliliğin ilk yılı masal gibiydi. Maria ve eşi birlikte seyahat ediyor, nice anılar ve pahalı alışverişlerle dönüyorlardı. Ama Maria yeni kıyafetlerini giyebilecek bir yer bulamadı. Maria’nın arkadaşları bütün gün çalışıyor ve hafta sonları ailelerine vakit ayırıyordu. Eşi, sürekli bir yerlere davet ediliyordu ama Maria’yı asla götürmüyordu. Maria sıkılıyordu. Çocuk sahibi olamıyor, eşine duyduğu hisler zamanla azalıyor, günlük ev işlerinden sonra odadan odaya gezerek geleceğini düşünüyordu. Bir yıl daha geçti. Eşi gün içinde nadiren eve geliyor, akşamları yorgun ve sinirli dönüyordu. İşlerin hiçbir şeyin istediği gibi gitmediğinden söz ediyordu. Önce Maria’dan daha az para harcamasını istedi; ardından yaptığı bütün alışverişleri ve harcamaları tek tek hesaplatmaya başladı. Her harcamanın yarısıyla da hayatlarını sürdürebileceklerini iddia ediyordu. Maria bundan dolayı endişeliydi. Tekrar çalışmak istiyordu ama kendi mesleğinde iş bulamadı. Kurslara yazılmaya karar verdi ama tam o dönemde eşinin annesi hastalandı. Maria, iki yıl boyunca kayınvalidesine bakmak zorunda kaldı. Eşi annesini evlerine getirdi, Maria da her şeyi üstlendi; hastayla ilgilendi. O dönemde eşi eve daha da seyrek gelmeye başladı. Anne vefat ettikten sonra eşi Maria’dan daha da uzaklaştı. Neredeyse hiç konuşmuyor, daha mutsuz görünüyordu. Göz temasından kaçınıyor, işte daha fazla vakit geçiriyor, eve ise neredeyse hiç uğramıyordu. Maria, ne olup bittiğini uzun süre anlayamadı. Ta ki uzun zaman gitmediği eski kayınvalide evine gidene kadar… Kapalı kapının ardında bir bebek ağlaması duydu. Şaşırmıştı; dairenin boş olduğunu sanıyordu. Zili çalmaya karar verdi. Kapıyı genç bir kadın açtı. Meğerse Maria’nın eşi, kayınvalidesi hastalanmadan önce ikinci bir aile kurmuş, sonra onları annesinin evine yerleştirmişti. Maria için bu bir şoktu. Artık evliliğini kurtaramayacağını biliyordu. Neredeyse hiçbir şeyi olmadan, küçük bir çanta ile halasının yanına, uzak bir şehre gitti. Hiçbir eşya ona, kötü giden evliliğini ve hayatını hatırlatsın istemiyordu… Yeni, detaylı ve kültüre uygun başlık: Maria, iki yıl boyunca sadece kayınvalidesine hemşirelik yaptı; otuz iki yaşında zengin ve başarılı bir iş insanıyla evlendiği halde, sonunda kocasının başka bir aile kurduğunu öğrenip her şeyini geride bırakıp İstanbul’dan ayrıldı.

Meral iki yıl boyunca sadece eşinin annesine hemşirelik yaptı.

Meral, çok ciddi ve saygıdeğer bir adamla evlenmeyi başarmıştı. Tüm arkadaşları ona imreniyordu. Eşi kendi şirketine sahipti, lüks bir villada oturuyor, birkaç arabası ve Anadoluda bir yazlığı vardı. Üstelik bunların hepsine otuz iki yaşında sahip olmuştu.

Meral ise henüz üniversiteden yeni mezun olmuş ve bir yıl öğretmenlik yapmıştı. Yazın evlendiler. Evlendikten sonra eşi, Senin çalışmana gerek yok, zaten kazandığın para da çok bir şey değil, diyerek Meralın evde kalmasını ve çocuk sahibi olmaya hazırlanmasını istedi. Meral, bu fikre karşı çıkmadı.

Evliliklerinin ilk yılı adeta bir masal gibiydi. Meral ve eşi birlikte seyahat ettiler, birçok anı ve pahalı alışverişle geri döndüler. Ama Meral aldığı yeni kıyafetleri giyecek hiçbir yere gidemiyordu. Arkadaşlarının hepsi gün boyu çalışıyor, hafta sonları ise aileleriyle vakit geçiriyordu. Eşi ise sürekli toplantılara, davetlere gidiyor; fakat Meralı asla yanında götürmüyordu.

Meral, giderek daha fazla sıkılmaya başladı. Bir türlü çocuk sahibi olamıyor, eşine duyduğu hisler de azalıyordu. Ev işlerini bitirdikten sonra odadan odaya geçiyor, geleceği hakkında düşünüyordu. Bir yıl daha böyle geçti. Eşi gün içinde evde nadiren bulunuyor, akşamları eve dönüyor ve hep yorgun, sinirli oluyordu. Şirket işleri istediğim gibi gitmiyor, demekten başka bir şey konuşmuyordu.

Önce, Meraldan daha dikkatli harcama yapmasını istedi. Sonra tüm alışverişlerini ve harcamalarını hesaplamasını ve her kuruşun hesabını vermesini dayattı. Harcamaları tek tek sıralıyor, İnan bana, bunun yarısıyla da gayet iyi yaşarız, diyordu. Meral üzülüyordu. Yeniden çalışmak istiyordu ama kendi alanında iş bulamıyordu.

Bir kursa yazılmayı düşündü, tam o sırada eşinin annesi hastalandı. Meral, iki yıl boyunca ona baktı. Eşi annesini evlerine getirdi. Meral gece gündüz hasta kayınvalidesine baktı, her şeyi yaptı. Eşi ise eve daha da az gelmeye başladı.

Kayınvalidesi vefat ettiğinde eşi daha da uzaklaştı. Neredeyse hiç konuşmaz oldu, hep üzgün, içine kapanık bir hale geldi. Göz göze gelmekten kaçıyor, vaktinin çoğunu iş yerinde geçiriyor, eve neredeyse hiç uğramıyordu.

Meral, ne olup bittiğini anlayamıyordu. Bir gün uzun zamandır gitmediği eski kayınvalidesinin evine gitti. Kapalı kapının ardından bir çocuk ağlaması duydu. Meral şaşırdı, çünkü evin boş olduğunu sanıyordu. Yine de kapı zilini çalmaya karar verdi.

Kapıyı genç bir kadın açtı. Meğerse eşi, kayınvalidesi hastalanmadan önce başka bir aile kurmuş ve o kadını annesinin evine yerleştirmişti.

Meral hayata dair büyük bir ders aldı bu olaydan. Artık evliliğini kurtaramayacağını biliyordu. Şehir değiştirdi, elinde küçük bir çanta ve birkaç eşyayla halasının yanına gitti. Hiçbir şeyin ona evliliğini ve kötüye giden hayatını hatırlatmasını istemiyordu.

Hayat bazen insana beklenmedik yollar çizer, insan ne kadar plan yaparsa yapsın her şey değişebilir. Meral, sonunda gerçek mutluluğun insanın kendine ve iç gücüne inanmasında; yaşananlardan ders çıkarıp yeniden başlama cesaretinde saklı olduğunu fark etti.