Hadi git! Duydun mu beni, uzaklaş! Ne diye burada dolanıp duruyorsun?! Makbule Hanım, koca yemiş tabak dolusu sıcak poğaçayı elma ağacının altındaki masaya hızla bırakıp komşusunun oğlunu itekledi. Yürü, defol buradan! Anan ne zaman seni adam akıllı kontrol edecek acaba?! Tembel!
İncecik, kibrit çöpü gibi zayıf Alper, ailede adını kimsenin kullanmadığı, sadece lakabıyla çağrılan çocuk, kaşlarını çatıp sert komşusuna bir bakış attıktan sonra yavaş adımlarla kendi kapısına yöneldi.
Büyükçe ev, birkaç daireye bölünmüş olsa da tamamen dolu değildi. Esasen burada iki buçuk aile oturuyordu: Yıldız ailesi, Semih’ler ve Karamanlar yani Elif ile Alper.
Sonuncular işte o yarım aile dediğinizdendi; kimse pek önemsemez, görmezden gelirdi, ta ki mecbur kalana kadar. Elif ise, önemli biri sayılmazdı, kendisine vakit ayırmaya da gerek yoktu ya!
Elifin Alperden başka kimsesi yoktu. Ne kocası vardı, ne de anne babası. Hayata tek başına tutunmaya çalışıyordu ve herkes ona biraz da mesafeli, biraz da acıyarak bakardı. Pek karışan, laf eden de olmazdı; ama çoğu zaman Alpere, lakabıyla yani Çekirge diyerek sataşırlardı: zayıf kolları, incecik bacakları ve orantısızca büyük kafası yüzünden bu ismi almıştı.
Çekirge öyle sevimsizdi ki, insanlar yanında çocuğunu bırakmak istemezdi. Oysa çok iyi kalpliydi, ağlayan bir çocuk görse dayanamayıp hemen yanına koşar teselli etmeye çalışırdı; ne var ki bazı anneler, bu ucubeyi çocuklarından uzak tutmak ister, Alperi azarlardı.
Ucube lafını Alper bir gün annesinden hediye gelen Oz Büyücüsü kitabını okuyana kadar anlamamıştı. Oradaki Korkuluk karakterine benzetildiğini fark edince de, alınmak bir yana, kendisine bu lakabı takanların da o kitabı okuduklarını ve aslında Korkulukun akıllı, iyi ve sevecen biri olduğunu düşündü. Hatta sonunda masal kentinin başına geçtiğini anımsadı.
Elif, oğluna bu naif yorumu anlattığında, onu yadırgamayıp destekledi. Ne de olsa, kötülüğün dünyada yeterince yeri vardı, çocuk biraz hayal kurup insanları iyi sansın istiyordu Nasıl olsa hayat ona gerçekleri gösterecekti. Şimdilik bırakın çocukluğu tadını çıkarsın
Elif oğlunu çok seviyordu. Alperin babasının vefasızlığını ve onu bırakmasını hastanede kabullenmiş, hemşirenin, bu çocuk biraz sorunlu doğdu, laflarına kulak asmamıştı.
Laf uydurmayın! Oğlum dünyanın en güzel çocuğu!
E tartışan kim? Akıllı desek, ona da hiç varamayacak
Ona da bakarız! Elif bebeğinin yüzünü okşayarak hıçkıra hıçkıra ağladı.
Elif, iki yıl boyunca Alperi doktor doktor gezdirdi. Şehire her gittiğinde eski ve sarsıntılı belediye otobüslerinde, oğlunu sımsıkı sarıp kucaklayarak götürdü.
Çevresindekilerin acıyan bakışlarını hiçe saydı; kim bir şey öğütlemeye kalkarsa dişlerini gösterip tıpkı bir dişi kurt gibi çıkışıyordu:
Sen kendi çocuğunu yetiştirme yurduna ver! Yok mu? O zaman bana nasihat etme! Ben ne yapacağımı bilirim!
İki yaşına geldiğinde Alper toparlandı, kilo aldı, gelişimde yaşıtlarından geri kalmadı. Ama yakışıklı olduğu söylenemezdi Büyük, basık kafa, incecik kollar bacaklar, ve Elifin tüm imkanlarıyla mücadele ettiği sıska görüntüsü
Kendinden kıstığını oğluna kattı, en güzeline yettiğince ulaşmaya çalıştı ki bunun karşılığı sağlık oldu. Alper, dışarıdan tipine bakan doktorların ilgisini çekmemeye başladı; içlerinden bazıları Elifin oğluna olan saf sevgisine hayran kalıyordu.
Böyle emekçi anneler sayılı! Çocuk bildiğin engelli olacaktı, şimdi bak bir! Maşallah paşaya, akıllı çıktı!
Evet, benim oğlum gerçekten de öyle!
Biz çocuktan ziyade senden bahsettik Elifçim! Sen gerçek bir örneksin!
Elif omuz silkerek kendini övülmesine anlam veremiyordu. Bir anne zaten çocuğunu sevmeli ve ona bakmalı? diye düşünüyordu; burada övülmeye ne gerek vardı ki? O sadece üstüne düşeni yapıyordu.
Alper birinci sınıfa başladığında artık okuma-yazmayı öğrenecek seviyedeydi. Ama biraz kekeliyordu, bu da bazen tüm başarılarını gölgede bırakıyordu.
Tamam, yeter Alper! Teşekkürler! öğretmeni, sıra arkadaşının yüksek sesle okuması için sözü başkasına bırakıyordu.
Ardından öğretmenler odasında, Çocuk iyi hoş ama yaptığı toplu okumayı dinlemek mümkün değil, diye yakınıyordu. Neyse ki, o öğretmen sadece iki yıl kaldı; evlenip tayin isteyince, sınıf yeni bir öğretmene geçti.
Makbule Hanımın yerine Nevin Öğretmen geldi, yaşlıydı ama çocuklara sevgisi ilk günkü gibiydi. Çekirgeyi çabucak tanıdı, Elifle konuşup onu iyi bir dil terapistine yönlendirdi; Alperden ödevleri genellikle yazılı olarak teslim etmesini istedi.
Ne kadar güzel ve düzgün yazıyorsun! Çok zevk alarak okuyorum yazılarını!
Alper, bu övgüyle adeta çiçek açtı; Nevin Öğretmen sesli harflerle okurken, sınıfa yetenekli bir öğrenci kazandığını özellikle vurguladı.
Elif minnetle içinden ağladı, ellerini öpmek geldi içinden ama Nevin Öğretmen buna asla izin vermedi:
Saçmalama, Elif! Bu benim görevim! Senin oğlun şahane, her şey güzel olacak, göreceksin!
Alper, okula seke seke gitmeye başladı, bu da komşuların diline düştü.
İşte bizim Çekirge yine yollarda! Gün başlıyor demek ki! Allah da böyle bir evladı insana nasıl layık görür? Doğa da acımasız işte! Keşke onu bırakmasaydı
Komşuların onun hakkında ne düşündüğünün Elif farkındaydı. Ama kavga etmeyi sevmez, gönülsüzlerin kalbine insanlık koyamazsın derdi. O yüzden, o insanları anlamaya vakit harcamak boş, onun yerine bahçeye bir gül dikerim ya da evimi toparlarım, diye düşünürdü.
Koca bahçede, her pencerenin altında çiçeklikler, arka tarafta ufak bir meyve bahçesi vardı ve kimse paylaşım kavgası etmezdi. Herkesin ön bahçesi kendi dairesine ayrılmıştı.
Elifin küçük bahçesi ise en güzeli sayılırdı. Burada güller açar; bir köşesinde kocaman mor bir leylak, mozaik gibi döşenmiş basamaklar vardı o da Elifin kültür merkezi müdüründen rica ettiği kırık fayanslarla yapılmıştı. Kültür merkezinde tadilat olurken yığılan çini parçaları, Elifin gözünde uzak ve gizemli ülkelerin hazinesi gibi parlıyordu.
Bana verin onları! Müdürün odasına dalmıştı Elif.
Neyi vereyim ki? Müdür şaşkın şaşkın Elife baktı.
Fayansları! Onları istiyorum!
Elifin bu isteğine müdür güldü tabii ama götürmesine izin verdi. Komşulardan el arabası isteyip, gün batana kadar en düzgün parçaları seçti, hayalindeki motifin tabanını hazırladı.
Kısa süre sonra, bir mucize olan bu mozaik giriş kapısı tüm mahallenin ilgisini çekti.
Şaheser olmuş vallahi! Nasıl becermişsin bunu?
Elif ise komşuların şaşkınlığına aldırmazdı. Asıl önemli olan, oğlunun sözleriydi:
Anne, harika olmuş
Alper, basamağa oturmuş, parmağıyla karmaşık desenli taşları takip ediyor, mutluluktan eriyordu. Elif ise yine ağlıyordu.
Çünkü küçük Alper, bir sebepten dolayı mutluydu
Hayatta öyle çok da sebebi yoktu aslında. Okulda bir övgü, annenin yaptığı güzel bir yemek ya da sarılması o kadar. Çekirgenin arkadaşı pek yoktu, diğer çocuklara ayak uyduramıyordu, futbol yerine kitap okumak daha cazipti. Kız arkadaşlığı zaten komşunun Kader Hanımı engellerdi; onun beş, yedi ve on iki yaşında üç torunu vardı.
Onlara yaklaşma bile! derdi eline yumruk yapıp Alperi korkuturdu. Senin işin olmaz!
Kader Hanımın kafasında neler döndüğünü kimse anlamazdı. Elif ise, Alpere Kaderden uzak durmasını, torunlarıyla oynamamasını tembihledi.
Kadıncağızı niye huzursuz edelim? Hastalanıp kalmasın
Alper de annesine hak verdiği için, komşu teyzenin yanına yaklaşmaya korkardı. O gün, Kader Hanımın büyük bir kutlama hazırladığı sırada, tesadüfen yanından geçiyordu; kutlamaya katılmak gibi bir derdi yoktu.
Günahlarım başıma patladı! Kader Hanım, büyük tabağın üstünü işli bezle örterken söylendi. Sonra diyecekler ki, Kader ne cimri! Bekle bakalım!
İki poğaça seçip çocuğa verdi:
Al, hadi, seni bahçede bir daha görmeyeyim! Bizde kutlama var. Evde uslu uslu otur, annen gelene kadar! Anladın mı?
Alper başıyla onayladı, teşekkür etti ama Kaderin aklı hâlâ başka yerdeydi. Sedat çocuklar, gelinler-görümceler, herkes gelecek derken masaya oturup her şeyi hazırlamaya uğraşıyordu. En küçük ve gözdesi torunu Zeynepin doğum günü büyük bir coşkuyla kutlanmalıydı! Zayıf, büyük kafalı Alper ise bu sevinç ortamına yakışmıyordu.
Çocukların moralini onunla bozacak hali yoktu! Kader Hanım, yakın geçmişte komşusunu evladını bırakmaya ikna etmeye çalıştığı günleri anımsadı.
Yahu Elif, çocuk neyinize? Bakamazsın, perişan olursun! Bir gün sokakta donarak ölür çocuk
Bir kez bile elimde kadeh gördün mü? Elif karşılığını geciktirmezdi.
Görmek önemli değil! Fakirlikten bir yol çıkar mı sanki? Ailenden sana bir şey kalmadı, çocuğa da kalmayacak. Ana nasıl olunur bilmezsin, öğretmediler ki! Bu çocuğa yazık olacak, kurtul şundan!
Bu kadarına da pes! Hiç utanmıyor musun? Sen de annesin!
Ben çocuklarımı ben büyüttüm! Sen ona ne vereceksin ki?
Bundan sonra, Elif Kadere selam dahi vermez oldu. Karnını gururla taşıyarak evin önünden geçer ama gözünün ucuyla bile komşuya bakmazdı.
Bana niye güceniyorsun, akılsız? İyi olmana çalışıyorum! derdi Kader arkasından.
Senin iyiliğin biraz fena kokuyor! Bende de hamilelik bulantısı var! Elif karınını okşar, Korkma küçük çocuğum, kimse sana zarar veremez! derdi.
Elifin tüm uyarılarına rağmen Alper annesine hiçbir sıkıntısından, yaşadığı kırgınlıklardan bahsetmemeye dikkat etti. Ona kıyamazdı; ne kadar canı yanarsa yansın, bir kenarda için için ağlar ve susar, annesinin üzülmesini istemezdi. Haksızlık ona değmezdi, içine akıttıkça temizlenirdi; birkaç dakika sonra, kimin ne dediğini bile unutmuş olurdu. Hep garip bulurdu büyükleri, bu basit şeyi nasıl anlamazlar diye. Aslında, kin tutmayan insanın yaşaması çok daha kolaydı
Kader Hanımdan Alper artık korkmazdı ama sevmezdi de. O her parmağını salladığında, aşağılayıcı şeyler söylediğinde hemen kaçıp giderdi. Eğer Kader sorsa, Ne düşünüyorsun? diye, çok şaşırırdı.
Çünkü Alper ona acıyordu. O kadının ömrünü düşmanlıkla geçirmesine üzülüyordu. Zamanın değerini kimse Alper kadar bilemezdi; her dakikanın eşsiz olduğunu, geri döndürülmeyeceğini, para karşılığı alınmayacağını çok iyi anlamıştı.
Tik-tak! derdi saate.
Ve her şey biterdi…
Artık zaman yoktur, yakalayamazsın, bir daha asla dönmez! Almazsın, şeker kabının parlak ambalajına bile değişilmez!
Ama nedense büyükler bunu anlayamazlardı…
Kendi odasının penceresine tırmanmış, elindeki poğaçayı ısırırken Kader Hanımın torunlarının ve diğer çocukların arka tarafta kansız bir saha çizerek oynadıkları topa bakıyordu. Doğum günü kızı Zeynep, fırfırlı pembe elbisesiyle masalda bir prenses gibiydi; Alper ona büyülenmiş gibi bakıyor, hayalinde onu bir masal perisi yapıyor.
Büyükler ön bahçede kocaman sofraya oturmuş; çocuklar ise çimenlikte top peşinde koşturuyordu. Çıkış kapısının yanından bahçeye koşan çocukları Alper, annesinin yatak odasının penceresinden izledi; neşeyle alkış tutup onlarla birlikteymiş gibi sevindi.
Akşam kararıp çocuklar dağılırken, Zeynep yalnızca eski kuyunun başında dönüp duruyordu. Alper, oranın tehlikeli olduğunu biliyordu; annesi defalarca, Oraya yaklaşma, çok tehlikeli. Kuyunun çevresi çürük, orada su var. Düşersen kimse duyamaz, asla yaklaşma! diye uyarmıştı.
Bir anlık bir şeydi; Zeynep, kuyuya yaklaşırken dengesini kaybetmiş ve gözden kaybolmuştu. Alper kısa sürede durumu fark etti; bahçede, sofrada Zeynep yoktu!
Niye yardım istemek aklına gelmedi sonra anlatamadı. Koşa koşa arka tarafa, kuyuya doğru fırladı. Kader Hanımı ise hiç duymadı:
Ne dedim ben sana? Evde kal dedim!
Top oynayan çocuklar Zeynepin kaybolduğunu fark etmemişti. Alper yanaşınca, kuyuda beyaz bir gölge gördü. Duvara yaslan! diye bağırdı.
Kıza değmemek için kendini biraz kuyuya sarkıttı, bacaklarını aşağı sarkıttı ve göğsüyle üstten çürük tahtaları aşarak kendini karanlığa bıraktı.
Kuyunun suyu, küf kokusu ve boğulmuş yeşil balçığı, Alperin içini yaktı. Zeynepin yüzme bilmediğini biliyordu; defalarca plajda Kader Hanım ona öğretmeye çalışmış, ama boşunaydı Zeynep çekirgeye hep güvenmemişti.
Ama bu sefer suya gömülmekten korkmuş, Alperin sıska omuzlarına sımsıkı tutunmuştu.
Tamam, korkma! Ben buradayım! annesinin öğrettiği gibi Zeynepi boynundan tuttu. Dayan biraz, ben bağıracağım!
Ellerini kaygan, yosunlu kütüklere tutturmaya çalıştı. Zeynep batıyordu; Alper ise bir defa derin nefes alıp var gücüyle bağırdı:
Yardım edin!
Kuyudan kaç çocuk kaçtı, kimse bilmiyordu. Büyüklerden biri duydu mu, güç yeter miydi, hiç fikri yoktu. Yalnızca tek bildiği, minik kız çocuğunun yaşaması gerektiğiydi; dünyada zaman ve güzellik tükeniyordu.
Bağırış sonra ancak duyuldu.
Kader Hanım, fırından çıkardığı tavuğu getirecekken torununu göremedi; bir anda gözleri karardı:
Zeynep nerede?!
Davetliler, başta ne olduğunu tam anlayamadı; Makbule Hanım sinirden feryat koparınca herkes telaşa kapıldı. Alper son bir kez daha bağırdı:
Anne…
Ve Elif, işten eve dönerken, neden bilmem, ayakları aceleye gelmiş, ekmek almayı unutmuştu o gün. Komşuların dedikodularını da duymazdan gelerek hızlıca eve gelmişti. Bahçeye girdiğinde, Kader, yığılıp Elifin basamaklarına oturmuştu. Ne olduğunu anlayamadan, arka bahçeye koştu, oğlunun sesini duydu:
Buradayım anne!
Sesin nereden geldiğini düşünmeden, içini hep ürküten eski kuyuya yöneldi. Defalarca belediyeye doldurulmasını istemiş, ama çürük tahta kapağa razı edilip başına diken tel bile çekmişti. Kimsenin pek umurunda olmayan bir kuyu annesi hariç
Beklemeye vakit yoktu. Elif koşarak, çamaşır ipini kaptığı gibi kuyunun başına geldi, bağırdı:
Hadi, tutun bana!
Kaderin bir damadı yeterince ayıktı; hızla ipin ucuna sağlam bir düğüm attı, Elifin beline sardı:
Tamam, ben tutarım!
Elif, Zeynepi hemen yakaladı; kız annesinin boynuna sarılıp bayıldı. Elif ise korkudan zangır zangır titriyordu.
Alper karanlıkta kaybolmuştu; arayabildiği kadar aradıysa da bulamadı. Ve Elif, doğumhanede oğlunu kaybederken haykırdığı gibi bir kez, bir kez daha haykırdı içinde:
Allahım, ne olur alma!
Soluksuz kalana dek aradı, sonunda soğuk suların içinde bir şeye dokundu Çocuğunu çekip çıkarmak için bütün gücüyle asıldı ve suyun yüzeyine, sonunda oğlunun solgun yüzünü çıkarırken var gücüyle bağırdı:
Çekin!
Yukarı çekilirken o, hırıltılı ama umut dolu bir sesle duydu:
Anne…
İki hafta sonra Alper, şehir hastanesinden taburcu olduğunda bir kahramandı. Zeynep daha erken çıktı, biraz su yutmuş, korkmuştu ama yalnızca iki-üç çizikle kurtulmuştu. Alperin ise bileği kırılmış, nefes almakta zorlanmıştı ama annesi yanında, Zeynep sıklıkla onu ziyarete geliyordu; Alper ise evine, kitaplarına ve sevdiği tekir kedisine kavuşacak olmasına sevinçten uçuyordu.
Oğlum, canımın içi! Allah senden razı olsun! Makbule Hanım, siyah tenli Alperi gözyaşları içinde sarıp sarmaladı. Bak, ne istersen yapacağım!
Ne gerek var ki? Alper omuz silkerek cevap verdi. Sadece yapılması gerekeni yaptım. Erkek dediğin böyle olur, değil mi?
Makbule abla cevap bulamasa da, yine de Alperi sıkıca kucakladı… Ve kim bilebilirdi ki, zayıf, sakarca Alper (nam-ı diğer Çekirge), yıllar sonra cephede bir zırhlı aracı yaralılarla doldurup ateşten çıkaracak; sonra, kim olursa olsun yaralarını sarmak için elinden geleni yapacak, bir zamanlar kendisi gibi annesini çağıranlara umut olacaktı…
Ve ona sorduklarında: Neden bunu yapıyorsun, insanlar sana böyle davranmadı ki? dediğinde çok kısa bir yanıt verecekti:
Ben doktorum Mecburum çünkü. Yaşamak lazım. Doğrusu bu!
***
Sevgili okurlar,
Gerçekten de, annelik sevgisinin sınırı yok
Elif, çevrenin tüm önyargısına rağmen oğlunu koşulsuz sevdi, onun başarıya erişmesini sağladı, iyi ve akıllı bir insan olmasına vesile oldu. Bu, ebeveyn sevgisinin yenilmez gücünün hikayesidir.
Ve gerçek kahramanlık, ruhta saklıdır: Dış görünüşüyle değil, davranışıyla yücelen Alper, bir an bile düşünmeden bir kızı ölümden kurtararak gerçek bir kahraman olduğunu gösterdi. Asıl değer; iyilik, cesaret ve merhamettedir.
Bir zamanlar hor görülen Elif ve Alper, Alperin kahramanlığı sayesinde herkesin saygısını kazandılar. Bu hikaye, önyargının gerçek erdem karşısında yok olduğunu ve affedebilmenin, kin tutmamanın, doğruyu yapmanın asıl insanlık dersi olduğunu vurgular. Alperin dediği gibi: Ben doktorum. Hayat kurtarmak lazım. Doğrusu bu!
Bu hikaye bize insanlığın ve şefkatin, duyarsızlığın ve kine üstün geldiğini; asıl güzelliğin içimizden parladığını hatırlatıyor.
Düşünmenizi isteriz:
Sizce de, iyilik ve merhamet, tüm zorluklara karşın daima yolunu bulup dünyayı daha güzel bir yer yapıyor mu? Sizin de hayatınızda, birinin dış görünüşüne aldandığınız ya da bir ruhun gerçek güzelliğini geç fark ettiğiniz anlar oldu mu?
