Bugün eve döndüğümde, evde eşimin olmadığını görünce içime bir tuhaflık çöktü. Her yerde aradım, ama ne onu ne de bir yaşındaki oğlumuzu bulabildim. İster istemez içimde bir huzursuzluk başladı. Endişemi yatıştırmak için, hemen yan komşumuz Fatma teyzenin kapısını çaldım. Tam kapıyı çalmak üzereyken, Fatma teyze kapıyı açtı ve kucağında oğlum Arda vardı.
Meğer eşim, acil bir işi çıktığı için Ardayı Fatma teyzeye bırakıp alelacele çıkmış. Fatma teyze de her zamanki gibi cana yakın ve yardımseverdi. Hafifçe içim rahatladı ama yine de aklım eşimde kalmıştı. Bir süre sonra eve girdim, mutfağa bakınca, eşim sağ olsun bana dolapta biraz yemek ve mikrodalganın içinde sıcak tutmam için pilav bırakmıştı. O an ne kadar düşünceli olduğunu bir kez daha anladım, ama neden haber vermeden gitmişti?
Zaman geçtikçe içimdeki huzursuzluk büyümeye başladı. Yarım saat geçti, bir saat geçti, üstüne iki, beş derken saatler ilerledi. Defalarca telefonunu aradım ama ne yazık ki hiçbirine cevap vermedi. Her geçen dakika içimi daha da kemirdi. Sonunda Ardayı zor da olsa uyuttum. Yatağında mışıl mışıl uyurken ben hala kapıya, telefona kulak kesilmiş bekliyordum.
Derken, gece saatlerinde nihayet telefon çaldı. Heyecandan ellerim titreyerek telefonu açtım, hemen eşime nerede olduğunu ve ne yaptığını sordum. Ancak büyük bir üzüntüyle fark ettim ki sorularımı geçiştirdi, hiçbir soruma açıkça cevap vermedi. Daha da garibi, artık eve dönmeyeceğini, Ardayı artık tamamen bana bıraktığını söyledi.
Beynime bir şimşek çaktı adeta. Söyledikleri öylesine ağır geldi ki, birkaç saniye yutkundum. Bütün gün yaşadığım endişenin nedenini anladım ama bu cevapla dünyam başıma yıkıldı. Şimdi önümde bambaşka bir yol vardı; hem anne, hem baba olup Ardayı tek başıma büyütmem gerekecekti. İçimde bir korku ve büyük bir sorumluluk duygusuyla o gece sabaha kadar gözyaşları içinde düşündüm. Hayat bazen insanı öyle bir sınavdan geçiriyor ki, kelimelerle anlatmak mümkün değil.
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
