Yıllardır farkında olmadan yaşadıklarımızdan sonra, artık kızlarımı aile toplantılarına götürmemeye karar verdim. Kızlarım 14 ve 12 yaşında. Daha küçücüklerken başladı o sözde normal yorumlar:
Çok yiyor.
Üstündeki hiç olmamış.
Bu yaşta böyle giyinilmez.
Baştan dikkat etmesi lazım kilosuna.
Önceleri pek ciddiye almıyordum, bizim ailede herkes hep böyle biraz patavatsız konuşur. Bunlar böyle, napalım diyordum kendi kendime. Kızlar küçükken kendilerini savunamıyorlardı zaten. Susuyorlardı, başlarını eğiyorlardı, hatta bazen kibarlık olsun diye tebessüm bile ediyorlardı. Rahatsız olduklarını görüyordum ama gene kendimi avutuyordum: Abartıyorum galiba, aile toplantısı böyle olur işte
Tabii yemek masasının etrafında hep kahkaha, fotoğraf, sarılma vardı Ama bir yandan uzun bakışlar, kuzenlerin kıyaslanması, gereksiz sorular, dalga geçermiş gibi laf sokuşturmalar eksik olmuyordu. Ve toplantıdan eve dönerken kızlarım her zaman normalden daha sessiz oluyorlardı.
Zaman geçtikçe, bu yorumlar kesilmedi. Sadece şekil değiştirdi. Artık sadece yemek değil, vücutlarıydı, dış görünüşleriydi, büyümeleriydi:
Bunun vücudu fazla şekillenmiş.
Diğeri de çok zayıf.
Kim beğenecek böyle birini?
Bu şekilde yemeye devam ederse sonra şikayet etmesin.
Kimse onlara nasıl hissettiklerini sormuyordu. Kimse farkında değildi ki dinleyen ve aklında tutan iki genç kız var. İşler tam anlamıyla değişti, kızlarım ergenliğe girince.
Bir gün o klasik toplanmadan sonra, büyük kızım bana şöyle dedi:
Baba Artık gitmek istemiyorum.
Her şeyi tek tek anlattı: Toplantılara hazırlanmanın, gitmenin, orada oturup o yorumları içinden yutmanın ve gülmeye çalışmanın ona ne kadar ağır geldiğini Eve geldiğinde tatsız hissetmesinin sebebi buydu.
Küçüğüm de fazla bir şey demedi, sadece başını salladı. O an fark ettim ki, ikisi de çok uzun zamandır böyle hissediyormuş zaten. İşte o an gerçekten kulak verdim. Eskiden yaşadıklarımızı, bakışları, o imalı cümleleri, ellerdeki hareketleri düşünmeye başladım.
Başka insanların da benzer ailenin iyiliği için edilen laflarla nasıl yara aldıklarını dinledim. O özgüvene nasıl hasar verdiğini gördüm. Eşimle birlikte kararımı aldım:
Artık kızlarımı kendilerini güvende hissetmedikleri hiçbir yere zorla götürmeyeceğim. Kendi istekleriyle gitmek isterlerse giderler, istemezlerse de hiçbir şey olmaz. Onların huzuru, aile geleneğinden daha kıymetli.
Bazı akrabalar fark etti tabii bu değişikliği. Başladılar sormaya:
Ne oldu?
Neden gelmiyorlar?
Abartıyorsunuz.
Eskiden hep böyleydi.
Çocukları fanusta büyütmeyin.
Ben kimseye açıklama yapmadım. Olay çıkarmadım. Kavga da etmedim. Sadece götürmedim artık. Bazen sessizlik her şeyi anlatır.
Şimdi kızlarım biliyor ki, babaları onları başkalarının lafa laf katıp fikir diye sunduğu şekilde aşağıya çekildiği bir ortama bırakmayacak. Bazı insanlar buna bozulabilir, Ne kadar sorunlu aile! diyebilir. Ama ben, sınır koyan bir baba olmayı her zaman tercih ederim. Kızlarıma, sırf uyum sağlasınlar diye kendilerinden nefret etmeyi öğretmeye bakan bir baba olmam asla.
Sence doğru mu yapıyorum sevgili dostum? Sen aynısını çocuğun için yapar mıydın?
