Eşim iş nedeniyle sıkça seyahat ederdi ve ben de buna alışmıştım. Mesajlarıma geç cevap verirdi, eve yorgun dönerdi, uzun toplantılarının olduğunu söylerdi. Ne telefonunu karıştırırdım ne de gereksiz yere sorgulardım. Ona güvenirdim.
Bir gün yatak odasında kıyafetleri katlıyordum. O ise ayakkabılarını bile çıkarmadan yatağa oturdu ve dedi ki:
Lütfen beni lafımı kesmeden dinlemeni istiyorum.
O an bir şeylerin ters gittiğini anladım. Bana başka bir kadınla görüştüğünü söyledi.
Kim olduğunu sordum. Birkaç saniye tereddüt etti, sonra adını söyledi. Ofisine yakın bir yerde çalışıyormuş, ondan daha gençmiş. Ona aşık olup olmadığını sordum. Bilmiyorum dedi, ama onunlayken kendini daha farklı, daha az yorgun hissediyormuş. Ona kalıp kalmayı düşündüğünü sordum. Şöyle dedi:
Evet, artık daha fazla rol yapmak istemiyorum.
O gece salonda uyudu. Ertesi sabah erkenden çıktı ve iki gün boyunca eve dönmedi. Döndüğünde ise çoktan bir avukatla konuşmuştu. Bana en hızlı şekilde, sorunsuz boşanmak istediğini söyledi. Ne alıp ne almayacağına dair açıklamalar yapmaya başladı. Ben ise sessizce dinliyordum. Bir hafta bile geçmeden o evde yaşamıyordum artık.
Sonraki aylar zordu. Eskiden ortaklaşa hallettiğimiz her şeyi tek başıma idare etmem gerekti: evraklar, faturalar, kararlar Daha çok dışarı çıkmaya başladım aslında içimden gelmediği için değil, evde durmaya dayanamadığım için. Biri çağırsa, evden çıkıp sosyalleşiyordum. Böyle bir gün bir kafede sıra beklerken biriyle tanıştım. Sohbetimiz hava, kalabalık, gecikmeler gibi sıradan şeylerle başladı.
Birbirimizi tekrar tekrar görmeye başladık. Bir gün küçük bir masada otururken yaşını söyledi benden on beş yaş küçüktü. Bunu garipsememişti, şaka da yapmadı. Kaç yaşında olduğumu sordu ve sohbeti aynı doğallıkla sürdürdü. Sonra tekrar buluşmayı teklif etti. Ben de kabul ettim.
Onunla her şey bambaşkaydı. Büyük vaatler, tatlı sözler yoktu. Halimi sorar, beni dikkatle dinlerdi. Boşandığımı anlattığımda konuyu değiştirmez, yanımda kalırdı. Bir gün açıkça, beni beğendiğini ve zor bir süreçten geçtiğimi bildiğini söyledi. Ben ise aynı hataları tekrar yapmak istemediğimi, kimseye bağımlı kalmak istemediğimi anlattım. O da beni kontrol etmek gibi bir isteği olmadığını, kurtarıcı olmak istemediğini belirtti.
Eski eşim olanlardan başkalarından haberdar olmuş. Aylar sonra ilk defa aradı. Daha genç biriyle mi birlikteyim diye sordu. Evet dedim. Beni utandırmıyor muymuş? diye sordu. Ben de Utanılması gereken senin ihanettin dedim. Hiçbir şey demeden kapattı.
O beni başka biri için terk ettiğinde boşandım. Ama aramadan, arzulamadan, birinin sevgisini ve kıymetini buldum.
Hayatın bana armağanı bu mudur dersiniz?
