Sabahın erken saatlerinde, yakın ve uzak akrabalar bir noter ofisinde buluştu. Herkes, merhumun onlara iyi bir miktar para bıraktığını umuyordu. Noter gecikince gerginlik arttı, bütün gözler kapıda. “Daha ne kadar bekleyeceğiz? Babam bana bir şey bıraktı mı, öğrenmek istiyorum ve sonra gideceğim,” diye heyecanla mırıldandı Adam’ın en büyük kızı, Elif. “Elif Abla, biraz daha sakin olman lazım. Üzgünsün demen gerekir,” dedi Mehmet. “Lütfen bana abla demeyin, hâlâ genç sayılırım. Adımı kullanın,” diye kızgın bir sesle karşılık verdi Elif. Mehmet ise canı sıkılmış bir şekilde; “Ne kadar makyaj yapıp bakım uygulasan da, daha genç olmazsın,” dedi.
Nihayet noter odaya girdi. Herkesi dikkatlice süzdü ve komodinden bir belge dosyası aldı. “Hazır mısınız, vasiyetnameyi okuyayım mı?” diye sordu. Herkes başıyla onayladı. Noter dosyayı açtı, hafif bir gülümsemeyle Adamın son vasiyetini okumaya başladı. “Hepinize bir miras bıraktım. Ama almak için onu bulmanız lazım. Çocukken ailemle köyde yaşardım. Varlık pek yoktu, ama birlikte ve mutlu yaşardık. Eski köy evimizde bir kasa var, bütün para orada; ama açmanız için önce anahtarı bulmalısınız. Noter size bir harita verecek ve kurallara uymanızı sağlayacak. Bol şans, sevgili çocuklarım!”
Herkes bir süre sessiz kaldı; yaşlı adamın, ölümünden sonra bile bir oyun oynayacağını kimse düşünmemişti. Elif ilk konuşan oldu: “Ben ve eşim hemen köye gidiyoruz, kim gelmek ister?” “Mehmet ve ben mirasın peşinden koşmayacağız. Babam hep bizimle oyun oynardı, bence bunda bir iş var, paraya ihtiyacımız yok,” dedi Adam’ın küçük kızı Gülşah.
Elif, eşi ve diğer akrabalar köye doğru yola çıktı. Haritadaki ilk görevi yaptılar, ahıra girip hayvanları incelediler, samanlar arasında ipucu aradılar, çamura bata çık yürüdüler. Köylüler işlerini bırakıp onları izlemeye başladı; acınası ve komik görüntüler oluştu. Elifin şık elbisesi birkaç dakika içinde kirli ve yırtık bir paçavraya dönüştü. Sonunda kasanın anahtarını bulup açtıklarında herkesin ağzı açık kaldı. Kasada bir not ve bir sürü şekerleme vardı. “Para hayır kurumuna gitti, siz de hak ettiğinizi aldınız. Köylülerimi mutlu ettiğiniz için teşekkürler…”
