Eski kayınvalidem ailemi gözetliyor.
Eski kayınvalidem 52 yaşında ve merhum eşim Esmanın annesi. 23 yaşındayken Esma ile evlenmiştim. Evliliğimizden hemen önce Esma hamile kaldı ve bir kızımız oldu, ismini Zeynep koyduk.
İki yıl sonra hayatımız bir anda altüst oldu: Eşim Esma ağır bir hastalığa yakalandı ve kısa süre içinde vefat etti.
Geriye yalnızca ben ve kızım kaldık. Ben de bu koşullarda başka bir şehre, anne babamın yanına taşınmaya karar verdim. Mantıklıydı; çünkü işim günde 10 saat sürüyordu ve onlar da Zeynepe bakabileceklerdi. Böyle anlaştık.
Kısa sürede terfi aldım ve aileme yarım saat mesafede bir ev satın aldım. O andan itibaren Zeynepe ya anne babam, ya da zaman zaman tuttuğum bir bakıcı göz kulak oluyordu (anne ve babamın rahat etmesini istediğimden bazen izin almalarını şart koştum, onları yük altında bırakmak istemiyordum). Şimdi Zeynep sekiz yaşında.
Eski kayınvalidem ise, birdenbire bizim yaşadığımız şehre taşınmaya karar verdi. Gerekçesi ise, torununun yanında olmak istemesiydi. Açıkçası bu kararına oldukça şaşırdım Sebeplerini anlıyorum tabii ki! Sonuçta, Esma onun tek çocuğuydu ve Zeynep de tek torunu. Muhtemelen yalnız kalmak istemiyor.
Fakat kayınvalidem taşındığından beri ciddi sıkıntılar başladı…
Öncelikle, neredeyse tüm gün boyunca evimde. Evet, tüm gün; ben işten dönene kadar bile bir yere ayrılmıyor. Hatta hafta sonları bile bu durum böyle. Ziyaret kelimesi hafif bile kalıyor, sabah gelir akşam gider.
Kızım Zeynep okuldayken bile yanımda. Kendi savunmaları da şu şekilde:
Evde temizlik yapan biri yok, ben kalıyorum. Her gün toz birikiyor, kadın eli değmeden olmaz.
Evdeki çiçekler solmuş, biraz daha kalsaydı dökecektin.
Geçen gün hırsızlar mahalleyi kolaçan etti ama ben burada olunca girmediler.
Merak etme, senden para istemiyorum zaten.
Bazen sanki Esmanın ruhunun benimle beraber bu eve taşındığını düşünüyor gibi davranıyor. Defalarca başka biri varmış gibi konuştuğunu duydum (halbuki evde benden başka kimse yoktu!).
Birçok kez konuştuk, davranışlarını haddinden fazla rahatsız edici ve özel alanıma müdahale edici bulduğumu söyledim. Kayınvalidem ise söylediklerimi duyuyor gibi yapıyor; ama…
Geçen hafta bardağı taşıran son damla oldu. Bir buçuk yıldır tanıdığım bir kız arkadaşım var. Bu hafta sonu, Zeynepi anne babama bırakmışken, arkadaşımla rahat bir şekilde evde vakit geçirmek istemiştim.
Planım güzeldi: akşam yemeği, birlikte film, koltukta keyif… Birdenbire arka koridordan garip bir gürültü duydum. Korkuyla kapıya yöneldim ve eski kayınvalidemin gölgeli siluetini gördüm. Gayet rahat bir şekilde, kapıyı ne çalmış ne de izin istemiş, içeriye dalmıştı.
Hangi çiçekler soldu bu sefer? diye içimden geçirdim.
Ama şaşkınlıkla bu cümleyi ben değil, o kurdu. Bir anda öfkeyle beni haksızlık ve vefasızlıkla suçladı, merhum eşime olan saygımı yitirdiğimi söyledi.
Bu utanmazlığa çok öfkelendim. Yanına gidip uygun bir dille her şeyi açıkladım, anahtarını alıp evden çıkmasını söyledim.
Burada artık hoş karşılanmıyorsun!
Kayınvalidemin başka kimsesi yok. Birçok kişi, özellikle de anne babam, pişman olup geri adım atmamı söylüyor. Elbette insaf sahibi biriyim ve Zeynepin de torunu olarak ilişkileri kesilsin istemem. Belki arada sırada Zeynepi ona bırakıp ana-babaannenin yanında zaman geçirmesini sağlayabilirim. Ama bizim evimiz onun için artık aşılması imkânsız bir kale olacak. Nokta.
