Alp annesini henüz bebekliğinden beri tanıyordu. O hep yanında olmuştu. Başka da kimsesi yoktu zaten. Babası, Alp annesi ona hamileyken terk etmişti. Akşam olmuştu. Küçük Alp, annesine söz vermişti: cesur olacak ve annesi dönene kadar bekleyecekti.
Küçük Alpin cesur olacağım, annemi bekleyeceğim diye kendi kendine verdiği o sözü vardı.
Bir saat geçti, iki saat geçti, annesinden hâlâ haber yoktu. Henüz beş yaşındaki çocuk gözyaşlarını tutamadı, odadan odaya dolaştı, belki annesini yatak odasında bulurum diye düşündü. Ama yatak odası bomboştu. Annesinin giydiği ayakkabıları da yoktu ortalıkta.
Korku, Alpin içine yerleşmeye başladı. Tekrar ağladı. O gözyaşlarıyla uyuyakaldı.
Sabah güneşi minicik yatağına vurunca uyandı. Tekrar annesini aramak için ayağa kalktı. Komşularına gitmeye cesaret edemedi, çünkü annesi ona hep söylemişti: “O evde biraz aksi, her daim sarhoş bir amca var, kavga etmeye de bayılır.” Alp ondan pek korkardı.
Dışarıya çıktı umutla, belki annemi bulurum diye. Ama yoldan geçenler küçük çocuğu önemsemedi bile. Alpin canı aramaktan öyle bir sıkıldı ki, sonunda bir banka oturuverdi. O bankta yaşlı bir kadın oturuyordu. Alp oturunca, gözyaşları dökülmeye başladı. Kadıncağız dönüp, Evladım, ne oldu sana? diye sordu.
Git evine, dedi yaşlı kadın, kendi de çocuğun biraz yaramazlık yaptığını sanıyordu herhalde ve ona bir elma uzattı. Ama Alpin aramaktan vazgeçmeye hiç niyeti yoktu. Sokakta karşılaştığı yetişkinler de ona ilgisizdi, herkes başının derdindeydi sanki.
Günün sonunda Alp yorgunluktan parkta uyuya kaldı. Hava karardı. Üşüyordu, karnı da açtı. Biri polise haber verdi. Böylece Alp kendini polis karakolunda buldu. Sonra onu bir yerlere götürdüler, bir teyzenin yanına verdiler.
Annemi istiyorum! diye yine başladı ağlamaya, güzel gözleriyle etrafı süzüp annesini göreceğini umarak. Ama verilen odada anneden eser yoktu.
Başka bir teyze geldi, Alpe biraz giysi getirdi, üstünü değiştirmesine yardım etti. Sonra elinden tuttu, başka bir yere götürdü. Bir baktı, yanında kendi gibi bir sürü çocuk. Duvara yaslanıp uzun süre orada öylece oturdu. Bir anladı ki, annesi artık çok uzakta, belki de hiç gelmeyecek.
Not: Annesi o akşam dışarı çıkınca bir arabanın çarpması sonucu hayatını kaybetmişti.
