Zehra eve sinirli bir şekilde dönüyor. Bugün kızını ziyaret etmeye gitmişti. Eve girince karşısında tam bir karmaşa buluyor. Kızı, yerde oturmuş, gözyaşlarına boğulmuş. Eşi Serkan’la kavga etmiş ve onu evden kovmuş. Zehra hiçbir zaman işlerin bu noktaya geleceğini düşünmemişti. Kızı son zamanlarda mutlu görünüyordu. İyi bir hayatları vardı, iki çocuk büyütüyorlardı. Dairelerini krediyle almışlardı. Zehra, olan biteni anlamakta güçlük çekiyor.
Anne, sabah her şey yolundaydı, diyor kızı, Esra, ara ara hıçkırarak. Öğleden sonra Serkana bir telefon geldi. Ben açtım. Karşıdan bir kadın sesi:
Aşkım, daha ne kadar bekleyeceğim, dedi. Kim olduğunu sordum. Yabancı kadın hemen kapattı, sonra da bir daha açmadı telefonu. Ben de durumu Serkana sordum. Bunun yanlışlık olduğunu söyledi.
Anlıyor musun anne, bana sadık olduğuna inanmamı istiyor! Ama inanamıyorum… Topladı eşyalarını, çıktı gitti.
Zehra, kızını teskin etmeye çalışıyor, belki de gerçekten bir yanlış anlaşılmadır diye.
Ertesi gün Esra arıyor ve Serkanın boşanma davası açtığını söylüyor. Ama konut kredisini ödeyeceğini de belirtiyor. Gerçi, kimin ne yapacağı belli olmaz. Eğer ödemezse, Esra kesinlikle bu yükün altından kalkamaz ve daireyi kaybederler. Serkan, çocukların dairenin sahibi olacağını garanti etmiş ama Esra başka bir dedikodu daha duyuyor kocasının sevgilisi, mal paylaşımı istiyormuş.
O kadının da bir eve ihtiyacı varmış, üstelik hamileymiş. Tabii doğru mu belli değil. Ayrıldıklarında Serkan, bütün masrafları ödeyeceğini söylemiş. Çocuklarıyla iletişimine Esra engel olmamış. Fakat Serkanın sevgilisi bu durumu istemiyormuş. O yüzden Serkan kredi ödemesi konusunda fikrini değiştirebilir.
Esra arada, eski eşinin bu kadından da, onun hamileliğinden de bıkmış hâlde olduğunu fark ediyor.
