Bugün eve iyice sinirlenmiş döndüm. Sabah kızımı ziyarete gitmiştim. Eve girdiğimde her yer darmadağındı. Kızım Melike yerde oturmuş, gözyaşlarına boğulmuştu. Mustafayla kavga etmişler ve kocasını evden kovmuş. Olayların bu noktaya geleceğini asla tahmin etmezdim. Melike, her zaman huzurlu görünüyordu. İyi yaşıyorlardı, iki çocuklarına birlikte bakıyorlardı. Evi de krediyle almışlardı. Bir anda ne değişti, anlam veremedim.
Anne, sabah her şey yolundaydı dedi Melike, ara ara burnunu çekerek Ama öğleden sonra Mustafa’nın telefonu çaldı. Ben açtım Karşıdan bir kadın sesi geldi:
Aşkım, daha ne kadar bekleyeceğim? Diye sordu. Ben de kim olduğunu sordum. Kadın hemen kapattı ve bir daha ulaşamadım. Sonra Mustafaya sordum kimdi diye. Yanlış aramadır dedi.
Anlıyor musun, sana hep sadık oldum, dedi. İnanasım gelmedi Eşyalarını topladı, çıkıp gitti.
Melikeyi rahatlatmaya çalıştım. Belki gerçekten yanlış aramaydı, dedim.
Ertesi gün Melike tekrar aradı. Mustafa boşanma davası açmış. Ama evin kredi borcunu ödeyeceğini söylemiş. Yine de, ne olacağı hiç belli olmaz. Mustafa ödemezse, Melike kesinlikle bu işin altından kalkamaz ve evi kaybederler. Mustafa, evi çocuklara bırakacağını söylüyor. Fakat Melike duydu ki, Mustafanın sevgilisi mal paylaşımı istiyormuş.
Onların da evi yok, çünkü kadın hamileymiş. Gerçek mi, değil mi, kimse bilmiyor. Ayrıldıklarında Mustafa ona her şeyi ödeyeceğine dair söz vermişti. Çocuklarıyla konuşmasına Melike engel olmuyor. Fakat sevgilisi bundan rahatsız. Mustafa da bu yüzden karar değiştirebilir, kredi borcunu ödemekten vazgeçebilir.
Melike bazen Mustafanın bu kadınla çok yorulduğunu, huzursuz olduğunu anlıyor. Kadının hamileliği de Mustafayı epey yıpratmışBir akşam gözlerim dalgın, Melikenin yanındayken küçük torunum gelip kucağıma oturdu. Usulca, Babaannem, şimdi biz ne olacağız? dedi. O an anladım, bütün bu karmaşada çocuklar en çok zarar görenlerdi. Derin bir nefes aldım, Melikeye baktım. Gözlerinde korku ve umutsuzluk vardı ama bir yandan da yavaşça güçlendiğini hissediyordum.
O hafta Melike avukatıyla görüştü, hakkını aramaya karar verdi. Duygularını bir kenara bırakıp çocuklarının geleceğini düşünmeye başladı. Bir yandan çalışmaya, eve katkı sağlamaya başladı. Evdeki sessizlik zamanla eskiye nazaran umutla doldu; çocukların kahkahalarını yeniden duymaya başladık. Mustafayla aralarındaki sorunlara artık hüzünle değil, sabırla yaklaşıyorlardı.
Aylar geçtikçe Melikenin ne kadar güçlendiğini herkes gördü. Evi kaybetmeden, kredi borcunu bölüm bölüm denkleştirip ödedi. Mustafanın hayatına gelen kişinin de gerçek niyetleri ortaya çıkınca Mustafa, Melikeye ve çocuklarına yaptığı hatayı fark etti. Ama Melike artık ona bağımlı değildi. Evlatlarıyla birlikte, kendi ayakları üzerinde durabildiğini gururla gösterdi.
Bir akşam, Melike yanında çocukları ve ben bir aradayken, sofrada hep birlikte güldük. Anladım ki, bazen hayat hiç hesapta yokken darmadağın olurdu ama insan her zaman küllerinden bir yuva kurabilirdi. Melikenin yeniden parlayan gözlerine bakınca, Her son aslında güçlü bir başlangıçtır, dedim içimden. Ve işte, gerçek huzur o anda, o sofrada, kalbimizdeydi.
