Emine ve eşi, köydeki evlerine büyük bir sevgiyle bağlıydılar. Fakat gelinleri Yasemine göre, bu evde sevilecek hiçbir şey yoktu. Modern olanaklar eksikti, her şey açık havadaydı ve sürekli bahçede, serada çalışmak gerekiyordu. Yine de Emine ve kocası, nisan ayından ekim ayına kadar hep köyde yaşıyorlardı. Aslında, yaşlı çift isterdi ki kış aylarını bile köyde geçirsinler, fakat bunun için eve ciddi bir yatırım yapmak gerekiyordu. Yasemin ise, Tatil köyüne gitmek daha mantıklı olurdu, diye söylendi.
Beş yıl kadar önceydi; Emine ve eşi, oğulları ile gelinlerinden evlerini yenilemek için yardım istediler. Genç çiftin bankada önemli bir miktarda birikimleri vardı ve o parayı harcamayı düşünmüyorlardı. Bu yüzden, sevinçle anne ve babalarına borç verdiler.
Emine ve eşi, iki yıl içinde borcu ödeyeceklerinin garantisini verdiler. Paralar teslim edildikten çok kısa bir süre sonra Yasemin ikizlere hamile kaldı. Tüm o dönemde Emine, gelinine paha biçilemez bir destek sundu. Kayınvalidem olmasaydı ne yapardım hiç bilmiyorum, dedi Yasemin. Her gün geldi, hatta en sevdiği bahçesini bile ihmal etti. Kendi annem bu kadar destek olamadı çünkü hala çalışıyordu. O sırada Eminenin eşi, iki yıl boyunca tarlada tek başına uğraştı.
O iki yıl zarfında, Emine sık sık borcun ne zaman ödeneceğiyle ilgili konuşmalar açtı ve oğluyla gelinine endişelenmemelerini söyledi. Ancak zamanla bu sohbetler hep havada kaldı. Bir yıl önce, Eminenin eşi hastalık yüzünden artık çalışamaz hale geldi, Emine ise altı yıldır emekliydi. Görünen o ki, şimdi borcu geri ödemek mümkün değil. Yaseminin bir arkadaşı şöyle dedi: Biz o parayı unutalım. Çünkü Emine bana ve çocuklarıma hep yardım etti, köyden sebze, meyve taşıdı. Arkadaşı ekledi: Bence anne-baba ile çocuk arasındaki borçlar çok mantıksız. Öte yandan Yaseminin annesi ısrarcıydı: Borç verdiler, söz verdiler geri ödeyecekler.
Yasemin, arada kalmış halde, ne yapacağına karar veremiyordu. Siz olsanız ne yapardınız?
