Sen benim kocam değilsin, Yaşar
Hatırladığım o gün gibi, yaşlı kadın, kocasının başucunda oturmuş, ıslak bir bezle onun ateşli alnını siliyordu.
Yaşar, sana hep içimi dökmek istemiştim ama bir türlü cesaret edemedim. Seni kandırdım Yaşar, sen benim gerçek kocam değilsin!
Yaşlı adam gözlerini açıp hayretle eşine baktı.
Sakın sözümü bölme, yoksa sonsuza dek ayrılırız, ben de hiç günahımı itiraf edemem. Hatırlıyor musun, savaş sonrası köyümüze yolunun düştüğü o günü? O vakit neye uğradığımı şaşırmıştım; ardından boynuna sarıldım. Öyle çok benziyordun ki rahmetli eşime! Elime onun için mektup gelmişti, öldü diye. Ama sen canlı canlı gelince, dedim ki yanlış olmuş, geri göndermişler benim adama… Sana sarıldım, ama hemen fark ettim ki yanılmışım. Utandım, kızardım. Sonra özür dileyip bir gece ahırda kalmana izin verdim.
Sabah oldu, sen ahırın kapısını tamir etmeye kalktın; birden üstüne koca kiriş düştü. Ben sandım seni de gömeceğim, ama baktım nefes alıyorsun, yaşıyor demek ki. Hemen doktora koştum, o da dedi ki, ‘Adam sağlam, kolay atlattı, yalnız hafızası biraz gidici.’ O an aklıma geldi, seni kocam diye ilan ettim. Düzgün adamsın, güçlü, savaş sonrası iki çocukla tek başıma zorlanırdım. Dedim, ve sen de inandın. Sonra vicdanım çok rahat etmedi ama biz birbirimize alıştık, sevdik, değiştirmek istemedim. Şimdi itiraf ediyorum, her şeyi kendi kafamdan hallettim. Belki hayatın başka türlü olurdu…
Yaşar eşine sessizce baktı… Sonra birden kahkaha attı.
Ah be cahil karı! Ne yapayım başka bir hayatı? Ben zaten hep seni sevdim. O günü gerçekten köyüne rastgele geldim ama seni görünce içim eridi, yaklaşmaya nasıl cesaret edeyim diye düşündüm. Dedim ki, biraz işin ucundan tutayım, belki bana alışırsın. Tam kapıyı tamir edeyim, kiriş kafama pat diye düştü, gözüm karardı. Kendime gelir gelmez doktor geldi, sen başımda telaş ediyorsun. Doktora rica ettim, hafıza kaybını sana biraz abartmasını söyledim ki evinde kalabileyim. Sen de hemen beni rahmetli kocan zannettin, ben de sevindim, başka bir şey uydurmama gerek kalmadı.
Hilebaz adammışsın, gülümsedi yaşlı kadın. Niye daha önce söylemedin? Birlikte gülerdik.
Söyleyecektim ama fırsat olmadı ki. Bir büyükleri büyüttük, üç çocuk daha doğurdun, bıyık altından güldü adam. Ömrümüz hep böyle geçti, büyük sır sandıklarımız sır bile değilmiş.
Bak hiç olmazsa sonunda açığa çıkarabildik, güldürürdük koruyucu melekleri anlatırken, dedi kadın. Ama sen, Yaşar, sakın ölme. Beni burada yalnız bırakma. Sen olmadan yaşayamam ben.
Niye böyle üzülüyorsun? Her şey yoluna girer, teskin etti adam. Hadi artık, başımda oturmayı bırak, yatmalı zamanı geldi. Sabah ola hayır ola.
Yattılar, ama kadın huzursuz uyudu. Kafasında kötü düşünceler dönüp durdu; dinlenmesine engel oldu. Sabah erkenden uyandı. Kocasının yatağı boştu. Kalbi sıkıca çarptı. Bahçeye çıktı, baktı ki adam kapı önünde oturmuş, sigara içiyor. Derin bir nefes aldı. Bu defa Azrail uğramamış demek ki, biraz daha birlikte yaşarız, azıcık sürünürüzKadın yanı başına oturup Yaşarın yüzüne baktı, güneşin yumuşak ışığında gözleri yaşlarla gülümsedi.
Hiçbir şey eskisi gibi olmadı, biliyor musun?
Yaşar hafifçe başını salladı, dudaklarının kenarında o tanıdık gülümseme belirdi.
Eskisi gibi olmasın diye uğraştık hep.
Kadın elini Yaşarın büyük, çatlak ellerine koydu.
Sen benim kocam değilsin, ama benden biri oldun.
Yaşar sigarasını yavaşça yere bastırdı, gözleriyle kadının gözlerini yakaladı.
Belki de insan kocası olmaktan daha fazlası olur. Biz başka türlü olduk, başka bir hayat seçtik.
Kadın sessizce başını salladı; ikisi de artık sırlardan arınmıştı, birbirlerine gerçek ve çıplak bir sevgiyle bakıyorlardı.
O gün, köyün sessiz sabahında, yan yana oturup eski günleri ve yeni gerçeklerini paylaşırken, hiç kimseye ait olmayan bir huzurun içine gömüldüler.
Her şeyin sonunda, adları ve geçmişleri ne olursa olsun, birbirlerinin yanında bir ömür geçirmenin değerini düşündüler.
Gözlerinde güneş parladı, sabah serinliğinde birbirlerinin ellerini biraz daha sıkı tuttu;
Her şeyin ardından, yeni ve kendi hikâyeleriyle, birlikte yaşlandılar.
