Dün akşam öğrendiğim haberde, eski eşimin her şeyini kaybettiğini duyunca içimde bir hafiflik hissettim. Biliyorum, kulağa biraz acımasız geliyor. Ama dürüst olmaktan başka çarem yok.
Onunla on beş yıl evli kaldım. Evlenmeden önce, zaten kendi evi vardı ve hayatı oldukça düzenliydi. Ben de oğlumla birlikte onun evine taşındım; çünkü genç yaşta anne olmuştum. İlk baştan bana çocuk sahibi olamayacağını açıkladı. Bunu biliyordum, kabul ettim ve hiçbir zaman yüzüne vurmadım. O ise, oğluma kendi çocuğuymuş gibi davrandı ona kol kanat gerdi, destek oldu, okula götürdü, kıyafet aldı. O zamanlar, doğru kişiyi seçtiğimi düşünüyordum.
Hiçbir zaman hesaplara ya da belgelere bakmadım. Bakamayacağım için değil, ona güvendiğim için. Hep şöyle derdi: Bizim için, her şey ailemiz için. Ev, eşyalar, harcamalar Yıllar sonra yeni bir araba aldı, Sen eskiyi kullanırsın, dedi. Eski ama bakımlı bir arabaydı ve benim ilk arabam olmuştu. Hangi isim üstüne olduğunu hiç sormadım; anahtarı bana verdi, ben de aldım.
Bir sabah, başka bir kadınla gitti. On beş yıl süren bir evliliğin sonunda bir kadının yaşadığı her şeyi yaşadım acı, sorgular, uykusuz geceler, kurduğum hayatın yok olması hissi Boşanma evrakları, tartışmalar, gerginlikler derken, aslında evliliğimizin bizim kadar gerçek olmadığını anlamaya başladım.
Her şeyin kaydının onun annesinin üzerine olduğunu öğrendim. Yıllarca yaşadığım ev, onun gurur kaynağım dediği iş yeri, hesaplar, hatta bana verdiği araba Hiçbiri onun veya benim üstüme kayıtlı değilmiş. Ben ise sembolik bir tazminatla kaldım. Hayatımın yarısını geçirdiğim evde kalmam bile mümkün değildi, çünkü o ev onun evliliğimizden önceki malıymış. Bir valiz, oğlum ve cevapsız sorularla çıkıp gittim.
Kırk yaşında her şeye yeniden başlamak zorunda kaldım. Sağlık alanında çalışıyordum, ama yıllardır işim yoktu. Bir yaşlıya evinde bakıcılık yaparak çalışmaya başladım uzun mesailer, az uyku, sırt ağrıları Bazen annemin evindeki odama dönüp, Nasıl bu kadar saf olabilirim? diye kendime sordum. Zamanla toparlandım. İki yıl sonra küçük bir daire aldım; halen ödemesini yapıyorum ama bana ait. Her taksitle biraz onur kazandığımı hissediyorum.
Geçenlerde, eski eşimin yaşadıklarını duydum. Annesi vefat etmiş ve tüm mallar miras kanunlarına göre diğer kardeşleriyle paylaşılmış. (Meğerse kardeşleri varmış, ben hiç bilmiyordum!) O, tüm bunların aslında kendi hakkı olduğunu ispat etmeye çalışmış ama hukuken hiçbir şey alamamış. Sonuçta evi, işi, arabası olmadan kalmış.
Bu haberi duyunca bir an sessiz kaldım. Sonra beklemediğim bir duygu sardı beni rahatlama. Sevinç değil, kötülük de değil Sanki ilk kez adalet yerini bulmuş gibi. Güzel bir duygu olmayabilir, ama bana her şeyin haberim olmadan elimden alınmasının nasıl bir şey olduğunu hatırlattı.
Sizce ben kötü bir insan mıyım, yoluma devam ettiğim için? Benim için hayatın en büyük dersini aldım: Güven, insanı kör edebiliyor. Artık, kimseye körü körüne güvenmemeyi öğrendim.
