Bugünkü günlüğümü tren yolculuğumla başlamak istiyorum. Anne ve babamın evine gitmek için ikinci sınıf bir vagonda yol alıyordum. Üst katta bir yerim vardı ama bunun beni hiç rahatsız etmediğini söylemeliyim. Alt yatakları ise iki kadın doldurmuştu. Kondüktörü beklemek isterken, daha yerime çıkarken bir tanesi bana yukarı çıkmamdan dolayı sitem ediyordu.
Yemek bir şeyler almak amacıyla aşağıya inmek istedim fakat kadınlar masaya yaklaşmama izin vermedi. Bilerek iki yana oturup çaylarını sessizce yudumladılar, kendi alanlarına girip onları rahatsız etmeyim diye.
Hızlıca bir şeyler atıştırabilir miyim? diye sordum.
Genç adam, senin biletin üst yatağa. Paranı mı idareli kullandın? Orada yiyebilirsin! Biz burada yemek kokusu içerisinde uyumak zorunda kalan tarafız. Hem dinlenmek istiyoruz, dedi içlerinden biri.
Belli ki hiç ödün vermeyeceklerdi. Yatağımı serip yukarı çıktım ve hazır noodleımı açtım. Tam yemeye başlamışken, tren bir anda sallandı; bütün yemeğim aşağıdaki yatağa doğru uçtu.
Her yere noodle saçıldı. Alt katta oturan yol arkadaşımın gösterişli saçlarının arasına bile girip dolaştı. Kompartmanın her yanı noodle olmuştu. Hem gülmek hem ağlamak istedim.
Genç adam, trenlerde yemek yemeyi bilmiyor musun? İlk defa mı trene biniyorsun Allah aşkına? yolcu adeta çıldırmıştı.
İnanın bilerek yapmadım! dedim ve saçının arasındaki noodleları çekmeye başladım.
Bütün gece hazır noodle kokusu vagonun içinden eksik olmadı. Kondüktörler bile kadının yanına uğramaktan çekindi. Kadın yıkanmak istiyordu fakat tren sıradan bir trendi, rahat bir koşul yoktu.
Ben uykumu gayet huzurlu bir şekilde aldım, fakat kokudan dolayı hissettiğim açlık gitmedi. Ne diyeyim, her şeyin başı anlayış ve hoşgörüymüş!
