Kocamın bir sevgilisi var. Açıkçası, onların ilişkisi beni hiç rahatsız etmiyor. Hatta bu kadınla tanışıp oturduk, uzun uzun sohbet ettik. Niyeyse ona kızmak ya da aramızda bir gerginlik olmasını o kadar saçma buluyorum ki sadece bir adam için kavga etmeye hiç gerek yok diye düşündüm.
Kendi aramızda güzel bir sohbet ettik, akşam çayı içtik. Gerçekten düzgün, iyi bir insanmış. Hatta öyle iyi anlaştık ki sanki yıllardır arkadaşımmış gibi, sohbetimizin sonunda birbirimize ufak hediyeler bile verdik.
Bir süre sonra, eşim ve sevgilisi bir düğün yapmak istediklerine karar verdiler. Tabii bu gerçek bir düğün değil, tamamen aramızda eğlencesine olacak bir şey. Ben de hiç karşı çıkmadım, hatta hazırlıklara beraber başladık. Sevgilisine gelinlik seçerken birlikte mağaza mağaza gezdik, bana da hangi abiye daha güzel olur diye tavsiye verdi. Düğünü kendi evimizde yapmaya karar verdik. Ben şahit oldum. Her şey neredeyse gerçek gibiydi, sadece nikah memuru eksikti.
Düğün gününde sabah erkenden kalktık, son hazırlıkları yaptık ve birlikte süslenmeye başladık. Gelinliğini giymesine yardım ettim; o sırada ikimiz de birbirimize sürekli Dostluğumuz hep devam etsin falan diyorduk. Sonra salona geçtik, orada aralarında yemin ettiler, yüzükleri taktılar. Yeni evli çift birbirine sarıldı, oldukça duygusaldı.
Balayı geceleri de bizim evde oldu. Akşam, kocam uyuyunca, sevgilisi mutfağa indi, beraber oturup çay içtik ve uzun uzun sohbet ettik. İnan, sohbet o kadar güzeldi ki; aslında ne kadar ortak noktamız varmış şaşırdım.
Dürüst olayım, bu durumda asla gururum incinmiş hissetmiyorum. Hatta mutluyum diyebilirim. Çünkü sevgilisiyle gerçekten iyi anlaşıyoruz. Beraber alışverişe çıkıyoruz, bazen parkta yürüyoruz, yaz günü havuza gidiyoruz. Düşünüyorum da benim için arkadaşlığımız herhangi bir erkekten çok daha değerli.
Sence böyle bir dostluk garip mi? Sen ne düşünüyorsun?
