Kız kardeşim, dört çocuğunu kendi başına büyütmeye karar veriyor. Eşi, onu bir iş arkadaşıyla aldattıktan sonra, bir daha kimseyle yeni bir ilişkiye başlamadı. Kız kardeşim oldukça eğitimli bir kadın; üç farklı diploması var. Bunlardan biri aşçılık diploması. Bildiğim kadarıyla, yıllarca çeşitli kafe ve restoranlarda çalıştı.
Çocuklarına hep her şeyin en iyisini alırdı. Onlar minnettarlardı, fakat hep daha fazlasını istiyorlardı. Şimdi ise büyüdüler, kendi ailelerini kurdular. Kız kardeşim hâlâ onlara para göndermeye devam ediyor. Çoktan emekli oldu, ama hâlâ çalışıyor. Çocuklarına yardım etmeyi seviyor, bunun hayatının anlamı olduğunu düşünüyor.
Bir süre önce kız kardeşim grip oldu ve bu hastalık kısa sürede ciğerlerinde ciddi komplikasyonlara yol açtı. Şiddetli bir zatürree bir türlü geçmek bilmedi. Sağlık raporu aldı, ama neredeyse yeterince parası yoktu. Arkadaşları ona destekte bulunsa da, çocukları annelerini yalnızca para göndermeyi bıraktıktan sonra aradılar.
Durumunu sordular, acil şifalar dilediler, ama hepsi bu kadar. Hiçbiri annelerinin maddi durumunu merak etmedi. Kız kardeşim çocuklarından kendisini ziyaret etmelerini rica etti, fakat onlar gelmeyi reddetti. Hepsinin işi, ailesi vardı. Kendi annelerine vakit ayıramadılar.
Kadıncağız çok kırıldı. Yıllarca onları destekledi, şimdi kendisinin onlara ihtiyacı olduğunda, hiçbiri gelmek istemedi. Bir ay boyunca hastanede kaldı. Hemşire bütün tıbbi masrafları üstlendi. Sağlığı yerine geldi, tekrar işe döndü. Bu süreçte çocukları hiç aramadı. Herhalde akrabalar annelerinin iyi olduğunu söylemiştir. Ancak anneleri taburcu olduktan sonra, çocukları yeniden hatırladı.
İlk başta sağlık durumu hakkında sorular sordular, fakat kısa sürede asıl meseleyi konuşmaya başladılar. Hepsi para istedi. Hatta belirli miktarlar ve ne zaman göndermesi gerektiğini söylediler. Dört çocuk da aynı şekilde davrandı. Kadının parayı nereden bulacağını hiç düşünmediler; sadece kendi ihtiyaçlarını düşündüler.
Kız kardeşim üzgün. Kendi çocuklarından böyle bir davranış beklememişti. Belki bunda kendi payı vardı, ama yine de kendine acıyordu. İnsan başkalarının hatırı için kendi hayatını unutunca, bir tür karşılık bekliyor. Belki çocuklarını kendi hayatının önüne koymamalıydı. Kendi geleceğini de düşünmeliydi, yalnız geçen yaşlılığını değil. Artık bir şeyleri değiştirmek imkânsız.
