Annem ve babam, sevgilim Şebnemle olan ilişkimi en başından beri pek onaylamadı. Biz ikinci üniversite yılımızda tanıştık, ve benim için ilk görüşte aşktı. Şebnemle çıkmaya başladık, fakat ilişkimiz beklenmedik bir sınavla karşılaştı: üçüncü sınıfta Şebnem hamile kaldı. Her ne kadar bir çocuk sahibi olmayı planlamamış olsak da Şebnem doğurmaya kararlıydı. Ben de onu tüm kalbimle destekledim, aşkımızın bizi bu yeni yolculukta yönlendireceğini bilerek. Bu haberi ailesine de vermek istedik; onların anlayış ve desteğine güvenmiştim.
Şebnemin ailesi önce biraz tereddüt etse de, sonunda bizi kabul etti ve her anlamda yanımızda olacaklarını söylediler. Onların desteği ve cesaretlendirmeleriyle rahatladım. Fakat kendi ailemle paylaştığımda hamilelik haberini, aldığım tepki bambaşkaydı. Babam açıkça memnun değildi, ilerideki sorumluluklar ve maddi yükleri düşünüp bir hayli endişeliydi. Onaylamadığını sert şekilde ifade etti ve ne anlayış, ne destek gösterdi.
Bu tavırları içimi acıttı, hayal kırıklığı yaşadım ve zor bir karar vererek ailemden uzaklaştım. Beş yıl boyunca neredeyse hiç konuşmadık, oğlum Kaanı onlardan uzak tuttum. Annem ve ablamla ara sıra telefonda konuşsak da, onların Kaanın hayatına girmesine izin vermedim.
Zamanla, Şebnemle ilişkimiz daha da güçlenirken, Kaan dört yaşına geldiğinde ailemizi büyütmeye karar verdik. Şebnem yeniden hamile kaldı; bu sefer bir kızımız olacaktı. Mutlu bir dönemdi fakat geçenlerde annemden aldığım telefon yüzünden buruk duygular hissettim. Arayan annemdi, ablam Deryanın neredeyse hiç tanımadığı bir adamdan hamile olduğunu söylüyordu.
Acil maddi yardım istiyordu, beni Deryaya destek olmam için aramıştı. Durumun tuhaflığını ve çelişkisini fark etmeden edemedim. Yıllar önce benzer bir durumda bana ve Şebneme verdiği tepkiyi hatırlattı, o zaman ne bana ne Şebneme sahip çıkmışlardı. Kızgınlık beslemesem de geçmişteki davranışları ve yoklukları aklımdan çıkmıyordu.
Deryaya yardım etmek istesem de, babamın bize verdiği o sert ultimatomun şimdi tamamen unutulmuş olması, içimi burktu. Kendi yaşadığım acıyı bir kenara bırakıp, ablamı şefkatle dinlemem gerektiğini biliyordum. Ona seçeneklerini dikkatlice değerlendirmesini, kendisi için en doğru kararı vermesini söyledim.
Bu telefon hem geçmişi hatırlattı, hem bana bir kez daha şu gerçeği gösterdi: Kendi seçimlerimin arkasında durmalı ve sevdiklerime koşulsuz destek olmalıyım. Aile meseleleri karmaşık olabilir, hayat insanı beklenmedik yerlere savurabilir. Fakat gördüm ki, sevgiyle ve anlayışla, en zor farklar bile aşılabiliyor.
