– Onun akrabalarını anlatmasından bıktım artık!
Komşumuz sonuçta, biraz dinleyiversen ne olur ki? dedi kocam.
Hep aynı hikâyeyi anlatıyor.
Alina sabırlı ve sakin bir kadındı ama komşusu Sevda söz konusu olunca insan başka biri oluveriyor işte. Kocası bir türlü anlamazdı durumun özünü. Halbuki bir zamanlar ailecek görüşürlerdi. Sevda, Alinadan on beş yaş büyüktü. Anne babaları vefat edince, Sevda ve iki kız kardeşi eski Kadıköydeki evde birlikte yaşamaya başlamışlardı. Her şey güzel gidecek gibiydi; evi satıp parayı üçe böleceklerdi çünkü. Ama tabii ne olduysa orada oldu.
Alina detayı tam bilmez, ama babaannesi duymuş; Sevda ablalarıyla konuşmuş, Ben zor durumdayım, şimdilik evde oturayım, size paranızı ödeyeceğim, işlerim düzelsin, demiş. Kardeşleri de insaflı çıkıp mirası resmi olarak bırakmışlar. Sonra ne olmuş, Alina da net bilmiyor. Ama içinde şüphe var; Sevda hâlâ ödememiş gibi geliyor. Sevda arada gelir, dert yanar:
Beni unuttular. Ne arayan var ne soran! Hiçbir şeye ilgileri yok, varsa yoksa para!
Ya tabii, söz verdiğin parayı vereceğim dedin, geri döneceğim dedin! Aman, herkes kötü, bir Sevda ablanız iyi!
Bak mesela dün arayacaktım, başladı yine, ev masraflarına para yetmiyor ki. Onlar da yardımcı olmalı. Yani burası sadece benim evim mi?
Ama bırakmadılar ki, dediler…
Eee dediyse ne olmuş? Sonuçta onların da evi! Burada büyüdüler, babalarının evi işte. Onlara hiç mi koymadı yani?
Herhalde parasını geri bekliyorlardır, çünkü sen öyle demiştin.
Bak, kimse zorlamadı onları, onlar teklif etti. Hem ben de dedim ki, param olunca vereceğim. Henüz yok. Yahu, sırf onların parasını ödeyeceğim diye bu güzelim evi satmak çok yazık değil mi? Ben nerde yaşayayım o zaman? Tabii, onları düşünen yok, varsa yoksa para!
Alina kocasına baktı. Adam öyle bir surat yapmıştı ki sormayın O bakış var ya! Ne oluyor, ne bitiyor, neye kızılıyor hepsi kafasına oturmuş; Alinanın neden Sevda ziyaretinde surat astığını artık anlamıştı.
