Son iki yıldır, eşimle birlikte İstanbulda kiraladığımız bir apartman dairesinde yaşıyoruz ve yaşam şartlarımız oldukça zor. Kendi evimize sahip olmanın hayalini kuruyoruz ama şu anda bunu gerçekleştirecek maddi gücümüz yok. Kiraladığımız daire annemin bir arkadaşına ait ve burada yaşamak bazen sıkıntılı olabiliyor. Eğer bir eşya yerinden oynatılırsa veya ev sahibinin hoşuna gitmeyen bir şey yaparsak, bir anda tartışma çıkabiliyor.
Ayrıca komşularımız da pek sıcak değil; sürekli bize geçici ikamet edenler olduğumuzu ve yakında taşınacağımızı hatırlatıyorlar. Anne babalarımız ise sürekli kendi evimiz için para biriktirmemiz gerektiğini söylüyorlar. Fakat kira ve diğer masrafları öderken para biriktirmek gerçekten zor. Annem harcamalarımızı yakından takip ediyor ve alışverişlerimizi titizlikle kontrol ediyor; bu da tasarruf etmeyi daha da zorlaştırıyor. Yeni kıyafet almayı bile bıraktık, elimizde olanlarla idare etmeye çalışıyoruz.
Hem benim annem hem eşimin annesi kendi dairelerine sahipler ve bizim de kendi evimizi almamızı bekliyorlar. Ancak ne maddi bir destek veriyorlar ne de herhangi bir kolaylık sağlıyorlar. Onlara göre, bizi kendi evlerinde ağırlamayarak bağımsızlığı öğretiyorlar, ama biz zaten hayatın zorluklarını fazlasıyla yaşadık ve şimdi desteğe ihtiyacımız var. Diğer kardeşlerimize ellerindeki daireleri vermiş olmalarına rağmen bize yardımcı olmamaları üzücü. Biz bu şekilde muamele görmeyi hak etmediğimizi düşünüyoruz ve onların durumumuzu anlamalarını, bize yol göstermelerini istiyoruz.
Hayat bazen adil olmayabilir ama insanın güvencesi, zorluklar karşısında pes etmemek ve sabırla mücadele etmektir. Bize düşen; kendi ayaklarımız üzerinde durmaya devam etmek, geleceğe umutla bakmak ve dayanışmanın kıymetini anlamaktır. Her sıkıntı, insana yeni bir hayat dersi kazandırır.
