Her şey yolundaydı. Ultrason sonuçlarına göre bebeğimiz tamamen sağlıklıydı. Fakat doğum oldukça zordu. Bir kızımız oldu, ama bazı ciddi sıkıntıları vardı. Durumu o kadar ciddiydi ki, doktorlar beni vazgeçmem için ikna etmeye çalıştılar.
Kızım kuvözdeydi. Eşim ziyarete geldiğinde, doktor ona bebeğin hayatta kalamayabileceğini, yaşasa bile bizim için büyük bir yük olacağını söyledi. Eşim uzun uzun düşündü ve sonunda, hayatını mahvetmemek için onu bırakmanın en iyisi olacağına karar verdi. Ben hiçbir şey söylemedim, derin bir umutsuzluk içindeydim.
Taburcu olmadan önce kararımı açıkladım; kızımda asla vazgeçmeyecektim. Eşim eşyalarını toplayıp evi terk etti. Kızımla boş bir evde tek başıma kaldım. Artık yalnızdım. Kızım için mücadele etmeye karar verdim. Her fırsatta hastanelere, doktorlara gittim. Vazgeçmeden devam ettim. Sonunda çabalarım karşılığını verdi.
Benim gibi hasta çocuğu olan birçok anne bana destek oldu. Bir gün, hastanede bir adamla tanıştım. Bana kendi hikâyesini anlattı. Eşi onu genç bir adam için terk etmişti, çocukları yoktu, günlerini yalnız geçiriyordu.
Kızımı öyle bir şefkatle inceledi ki gözlerim doldu. Bana her konuda yardımcı oldu; tavsiyeleriyle, bilgisiyle ve maddi desteğiyle yanımda bulundu. O kadar yakınlaştık ki, kısa süre sonra artık ayrı kalmak istemedik. Sonunda evlendik.
Şimdi kızım neredeyse tamamen sağlıklı. Ve artık ailemizde bir de oğlumuz var: bir oğlumuz daha oldu.
