Ayşegül ve eşi evlerini köyde çok sever. Ama onlara göre, gelinleri Elifin gözünde köydeki evin sevilmeye değer hiçbir yanı yok. Modern hiçbir imkan yok, her şey dışarıda, bahçe ve seralarda çalışmak da cabası Ama Ayşegül ve kocası nisan ayından ekim sonuna kadar orada yaşar. Onların keyfi olsa, yaşlı çift kışı bile köyde geçirecek, ama bu ciddi bir tadilat gerektirir. Yani, bence tatil köyüne gitmeleri daha mantıklı olurdu, diyor Elif.
Yaklaşık beş yıl önce Ayşegül ve eşi, oğulları ve gelinlerinden evlerinin yenilenmesi için yardım istemişti. Genç çiftin bankadaki hesabında hatırı sayılır bir miktar vardı ki, harcamayı pek düşünmüyorlardı. Ve hiç tereddüt etmeden anne babalarına parayı verdiler.
Ayşegül ve kocası, borcu iki yıl içinde ödeyeceklerine dair söz verdi. O paralar daha yeni hesaplarına geçerken, Elif ikiz bebeklere hamile kaldı. Bu süreçte, Ayşegül kayınvalidelik görevini üst düzeyde yerine getirdi: Kayınvalidemin yardımı olmasaydı, halim haraptı. Her gün geldi, kendi sevdiği yaylasını bile ihmal etti, diyor Elif. Kendi annesi yardıma gelemedi, hâlâ çalışıyordu çünkü. Ayşegülün eşi ise bahçeyle kendi başına uğraşıp durdu.
Bu iki yıl boyunca Ayşegül sık sık konu açıp borcu hatırlatsa da, Hallederiz, merak etmeyin, diyerek oğluyla gelini gönül rahatlatıyordu. Ama günler geçtikçe konu unutuldu, o da unutmuş gibi yaptı. Sonra Ayşegülün kocasının hastalığı çıktı, bir yıl iş göremedi; Ayşegül ise altı senedir emekli. Şimdi ise alınan borcu geri ödeyemez hale geldiler. Elifin arkadaşı, Konu kapansın gitsin. Sonuçta Ayşegül bize hem yardım etti, hem bahçesinden sebze, meyve yağdırdı, diyor. Bir başka arkadaşı da destekliyor: Zaten anne-baba çocuk arasında borç olur mu, dediğim gibi gereksiz bir mesele. Elifin annesi ise, Ne demek ödemesinler, borç borçtur. Ödeyeceklerini söylediler, diyerek işi sıkı tutuyor.
Ortada kalan Elif, şimdi ne yapacağını bilemiyor. Siz olsanız ne yapardınız?
