Kızım, pazar günü seni bekleyeyim mi? diye sordum ona.
Tabii ki, anne, dedi.
Çocuklarımı bekliyordum ve onlar gelmeden önce her şeyi hazırlamaya başlamıştım. Onlara ikram etmek için güzel bir şeyler yapmak istiyordum. Evi baştan aşağıya temizledim, kendimi toparladım, sofrayı kurdum. Sadece gelecekleri saati beklemek kalmıştı. Ama söz verdikleri saatte hiç kimse gelmedi. İçim sıkılmaya başladı, başlarına bir şey mi geldi diye endişelendim. Aslında onlara yüklüce bir miktar para verip yardımcı olmak istiyordum; ne kadar çok yeni bir araba istediklerini biliyordum. Sonunda dayanamayıp kızımı aradım. Uyku sersemi bir sesle telefonu açtı:
Anne, vallahi tamamen unutmuşuz geleceğimizi.
Yani iki günümü sizin için hazırlanmakla boşuna mı geçirdim? Üstelik bugün benim doğum günüm.
Anne, yarın kesin geliyoruz. Öyle yoğun bir hafta oldu ki, aklımdan çıkmış. Sıkma canını, olur öyle.
Telefonu kapattım. Öylesine üzgün hissettim ki anlatamam. Hazırladığım her şeyi çöpe attım. Sonra toparlandım, çocuklara vermeyi düşündüğüm parayı alıp çıkmaya karar verdim. Valizimi hazırlayıp tatil için Antalyaya doğru yola koyuldum. Muhteşem bir tatildi. Bir gün parkta otururken yanıma bir bey geldi, birlikte bir kahve içmeye davet etti. Adı Mehmetti, emekli bir hakim. Onunla konuşmak öyle keyifli ve hafif geldi ki. Bir sürü ilginç hikaye biliyordu. Aramızda hoş sohbetler geçti, ben de ona hayatımdan bahsettim.
Birbirimize aşık olduk. Dönmeden önce Mehmet bana, Benimle birlikte yaşa, dedi.
Bir apartman dairem ve emekli maaşım var. Beraber vakit geçiririz, sinemaya gideriz, dinleniriz, dedi.
Ne cevap vereceğimi bilemedim. Çocuklarım, torunlarım vardı. Peki ya onlar dedim.
Onların kendi hayatları var artık. İstediklerinde bizi ziyarete gelirler, diyerek beni teskin etti. O anda aniden kızımın tavırları aklıma geldi. Teklifini kabul ettim.
Bir hafta sonra eve geri döndüm. Apartman kapısında, beni arayanlara hitaben bir ilan asılmıştı. Sizi arıyorlar galiba? diye sordu Mehmet.
Muhtemelen kızım, dedim.
Tatile çıktığını bilmiyor muydu?
Hayır, hiç haber vermemiştim.
Tam o anda, kızım apartman merdivenlerinde belirdi.
Anne, neredeydin? Her yerde seni aradım!
Ben tatildeydim. Benim de kendime göre sıkıntılarım, sorunlarım olabilir. Bu da Mehmet, birlikte yaşayacağız.
Hiçbir şey anlamadım.
Merak etme, bende bir sorun yok. Sen ister misin mutsuz olmamı?
Tabii ki istemem.
İyi o zaman. Hadi gel, sana tatilden birkaç hediye vereyim.
Sen olsan, hayata böyle köklü bir değişiklik yapmaya cesaret edebilir miydin?
