Bu hikaye, 27 yaşında olup anne olmayı hayal eden ama sadece evli bir adamdan, büyük bir aşkla sevdiğim birinden çocuk sahibi olabilen bir kadının macerası. Gelin görün ki, adamın inançları nedeniyle benimle kalıp karısından boşanması imkânsızdı. Sonuç: Hamile kaldım ve sevgilim maddi manevi destekte bulunduysa da, ailemde yalnızca annem ve abim yanımdaydı. Babam, bekar bir kadının çocuk sahibi olmasını koca bir utanç olarak görürdü, kızımı torunu olarak asla kabul etmedi. Bu yüzden de, kalbim kırık halde, kızımı annemlerle oturduğum eve getirmeye cesaret edemedim, nasıl olsa hoş karşılanmayacağımızı biliyordum.
Annem, Hadi gelin evladım, beraber olalım, diye dil döküp duruyordu gerçi; ama bana kalsa, bu heyecan sadece ona aitti. Abim ise her koşulda yanımızdaydı, kızımı da pek bir severdi. Kızım iki yaşına gelince, abim hayatının kadınıyla evlenmeye karar verdi ve düğün davetiyesi de hemen elime ulaştı. Aklımda bin düşünüp bir söyledim, Gitmesem mi acaba? Malum cümbür cemaat bir arada, benim orada olmam belki keyiflerini bozar, diye. Babamın yine burun kıvırıp beni ve kızımı kabul etmeyeceğinden emindim. Ama abim, annem ve yengem üçlü baskıyı kurup ikna ettiler.
Düğün tam bir çocuk cümbüşüydü; kızım ise güzelliğinden ziyade, tene rengiyle diğerlerinden fersah fersah ayrılıyordu. Akşam boyu gözümü üstünden ayırmadım. Babam çocuklara bayılırdı aslında ama neler olacağını hiç kestiremiyordum. Ama olağanüstü bir şey oldu: Arkamı döndüm ki babam kızımı kucağına almış, öylesine samimi bir şekilde sohbet edip sarılıyorlar ki! Hiç aralarına girmedim, diledikleri gibi vakit geçirmelerine izin verdim. Gecenin geri kalanı fazlasıyla duygusaldı.
Gecenin sonunda babam yanıma geldi, bana sıkıca sarıldı. Hem içten özür diledi, hem de artık torunu ve benimle beraber eve dönmemi istedi. Herkes, aramızdaki eski krizi bildiğinden sessiz sessiz fısıldaşıyordu. Ama benim için artık hiç önemi yoktu. Babamı affettim. Şimdi, kızımın da bir dedesi var. Eğri oturup doğru konuşalım; gerçek mutluluk dediğin şey başka nedir ki?
