Eşimin ailesinin alışkanlıkları beni hasta ediyor, yanlarına gidemiyorum.
Eşimle birlikte kayınvalidemlerin evine misafirliğe gitmek bana çok ağır geliyor, bazen masalarına oturduğumda midem bulanıyor. Kendimi tutamıyorum, hele sofrada onlarla oturmak bana dayanılmaz geliyor. Sohbet etmeye hazırım, fakat sofralarına oturamam. Eşim bu konuda bir sorun görmüyor, kayınvalidem ise beni işin kolayına kaçan, sürekli yanlış yapan nazlı biri olarak görüyor.
Çok şükür, eşimle ayrı yaşıyoruz. Yine de kayınpederimlerle aramızda öyle dağlar kadar mesafe yok, sadece telefonla konuşmak bana yetmiyor, arada bir ziyarete gitmek zorunda kalıyorum. Her seferinde benim için çok stresli, gelmemek için çeşitli bahaneler üretmeye çalışıyorum. Eşim gayet sıradan, eğitimli bir aileden geliyor anne baba çalışan insanlar, ikisi de üniversite mezunu. Evleri oldukça düzenli ve ferah; fakat iş sofraya oturunca, vücudum tepki vermeye başlıyor. Aslında biraz titizimdir, dürüst olayım: Mesela, eşimin kullandığı kaşığı, hele onu yaladıysa, asla ağzıma süremem.
Eşimle zaman geçtikçe bu tip şeyler biraz olsun değişiyor ve birbirimize alışıyoruz ama ailesine hiç alışamadım. Onlarda olan bitenler ise oldukça sıradan görünüyor. Mesela kayınvalidem, koca bir salata tabağını karıştırırken önce tuzunu tadıp kaşığını yalıyor sonra tekrar aynı kaşığı salataya daldırıyor. Benim için bu gerçekten çok rahatsız edici bir durum.
Bir başka sefer, onlar rakı veya viski gibi sert içkiler içerken ben genelde kendime şarap alıyorum. Kayınvalidem bardağımı birden alıp içmekten hiç çekinmiyor, Bir tadına bakayım diyor. Neden yapıyor böyle bir şeyi, anlamıyorum. En azından hijyenik değil. Oysa tanıdıklığım bile yok. Bardağımı gizlice değiştirmeye çalışsam da her zaman kurtulamıyorum. Kayınpederimin hareketleri ise beni çok sinirlendiriyor; sofrada akşam boyunca bana iğneleyici ve çoğu zaman kırıcı şakalar yapıyor. Eşim araya girmeye çalışsa da değişen bir şey olmuyor.
Kayınvalidemin başka bir alışkanlığı da, artan yemekleri tekrar tencereye doldurup dolaba koymak. Mesela çorba ısıtmış, tabakta artanı sıyırıp tencereye geri döküyor sonra dolaba kaldırıyor; yağ, mayonez veya yoğurt varsa bile umursamıyor. Evde kalan tüm yemeklere aynısını yapıyor. Hatta, misafirlerden kalan salataları bile. Bu yüzden kayınpederimlerde taze yapılmamış hiçbir yemeğe elimi sürmemeye çalışıyorum; büyük ihtimalle başka tabaklardan toplanmış oluyor.
Bir de kayınvalidemin en tuhaf alışkanlığı: Tavada bir şey kızartmadan önce kızgınlığına bakmak için tavanın içine tükürüyor. Yani tavanın ne kadar ısındığını böyle anladığını söylüyor. Oysa hijyenik yolları var, neden böyle yapıyor anlamıyorum. Ama kayınvalidem O kadar sıcak ki, hiçbir şey kalmaz deyip geçiyor. Ben ise bunu gördükten sonra aklımdan çıkaramıyorum, korkuyorum.
Bir keresinde, artık iyice dayanamayıp deliye döndüm. Büyük ziyafet sonrası, yarım tabak kumpir ve etli yemek birkaç tabakta kalmıştı, bunları yere indirip köpeklerine yedirdiler. Sonra o tabaklar gayet normalmiş gibi diğer bulaşıkların arasına koyuldu. O an kendimi tutamadım ve Köpekten sonraki tabaktan yemek fazla diye bağırdım. Herkes bana tuhaf tuhaf baktı, kayınvalidem bütün tabakların iyice yıkandığı konusunda ısrarcı oldu. Farketmez, köpek insanların tabağından yememeli dedim. Sonra Eğer bir şey olmuyorsa, köpeğin kabını güzelce yıkayın, ben de ondan yiyeyim diyerek laf çarptım. Çok alınmıştı. Oysa mantığına göre yıkanmıştın, ne farkı kaldı? Eşim ise fazla abarttığımı söyledi ama ben kesinlikle haklı olduğumu düşünüyorum.
Artık kayınpederimlere gitmek istemiyorum. Ya da kendi yemeğimi ve tabağımı götüreyim, içim rahat olsun; ama o zaman da kutlama zehir olur, kayınvalidem asla affetmez. Ne yapacağımı bilmiyorum. Eşime de bu yüzden baskı yapmak istemiyorum, gitmezsem morali bozulacak ama ben de gitmek istemiyorum, hoşlanmıyorum çünkü.
Keşke başka bir şehre taşınsam da bir daha asla kayınvalidemlere gitmem gerekmesin. Telefondan konuşurum, ama evlerine misafirliğe gitmek istemiyorum.
