Yaz tatilinden bir gün önce, eşim bana anne ve babasının yazlığında tüm yazı geçirmeyi teklif etti. Bizim iki çocuğumuz var: biri, 9 yaşında okula giden oğlumuz, yaz boyunca tatilde olacaktı; diğeri ise 7 aylık bebek kızımız, şehirdeki boğucu havadan uzak, doğada daha iyi hissedecekti. Eşim, annesiyle babasının bu fikre çok sevineceklerini, torunlarıyla vakit geçirecekleri için mutlu olacaklarını ve küçük çocuklarla uğraşmanın zorluğunu bildiklerinden bizden pek bir şey beklemeyeceklerini söyledi.
Başta bunun güzel bir fırsat olacağını düşündüm, hepimiz için iyi olur diye kabul ettim. Ama zaman beni fena hâlde yanılttı…
Eşim ve kayınpederim köyde kalmak istemedi; doğrusu, kısa süre sonra İstanbula, işlerine dönmek için ayrıldılar. Hafta sonları ise yazlığa gelip, kendileri için masa hazırlanmasını, evin temiz olmasını bekleyip, haftanın yorgunluğuna karşı tüm konforun sağlanmasını istediler. Hafta içi ise yazlıkta sadece ben, çocuklar ve kayınvalidem vardık.
Dokuz yaşındaki oğlum, ufak yazlık evi birkaç dakikada dağıtabilecek enerjideydi; onu sürekli göz önünde tutmak zorundaydım. Küçük kızım ise daha bebekti; sadece ona bakmak yetmiyordu, düzgün yemek yemem ve iyi uyumam gerekiyordu ki sütüm kesilmesin. Şehirde yaşayacağımdan daha fazla stres ve yorgunluk yaşadım; doğanın tadını çıkaracak vakti bulamadım.
Kayınvalidemle görev dağılımımız kısa sürede şekillendi: O, seralar ve bahçede çalışıyordu; bana ise ev işlerini ve yemekleri hazırlamak düşüyordu. Çocukları sırayla gözetmeye karar verdik. Kızıma gece beslenmeleri olduğundan, saat 21 civarı erkenden yatağa giriyordum. Bu sırada kayınvalidem hâlâ bahçede uğraşıyor oluyordu. Her gece çocukları yatırırken ona bir yardıma ihtiyacı olup olmadığını sorardım; ama hep gerek yok diyerek reddederdi.
Evdeki tüm sıkıntılara sessizce katlandım ve aramızda iyi bir ilişki olduğunu düşündüm.
Meğer çok yanılmışım. Her şey, eşimin bir hafta sonu geldiğinde beni bir kenara çekip, annesinin bana kırgın olduğunu söylemesiyle belli oldu. Kayınvalidem bahçede yorulduğunu, benden hiçbir türlü yardım alamadığını, sadece yatıp uyuduğumu söylemiş. Eşim, annesinin Gelin, kaynanasından en az iki saat önce uyanmalı, en az iki saat sonra yatmalı! diye laf ettiğini aktardı.
Bir de çocukların gündüz uykusundan sonra yataklarını toplamamam, onun temizlik anlayışına aykırıymış; bu da kadını çok rahatsız etmiş.
Ben kusursuz bir ev hanımı olmayabilirim ama sadece kayınvalideme yaranacağım diye kendimi bahçede helak etmek, bana mantıklı gelmiyor.
Bu yaz tatili bana şunu öğretti: İnsanlar bazen göründüğü kadar anlayışlı olmuyor; beklentileri ve gelenekleri hesaba katmadan karar almak, hayal kırıklığına yol açabiliyor. Bundan sonra kendi sınırlarımı daha iyi koruyacağım.
