Kayınvalidem, oğluna karşı oldukça korumacı biri. Her gün, tatil zamanlarında, eşim öğle yemeğini yemek için annesinin evine uğruyor. Her gün annesinden mesajlar alıyor. Başına bir sıkıntı geldiğinde soluğu annesinde alıyor. Paraya ihtiyacı olursa yine annesine gidiyor.
Bugün işten dönerken, eşimin annesini evde bir bavul dolusu eşya ve kitapla karşımda buldum.
İyi akşamlar, anne! dedim ona. Bu bavul da neyin nesi?
Bir hafta sizinle kalmaya karar verdim, hem ev işlerinde, çocukta, hem de eşinde yardımcı olurum. Sonuçta oğlunu beslemen lazım. Her şeye zamanın da olmayabilir. Sonuçta çalışıyorsun kızım, değil mi? dedi.
Kayınvalidem gerçekten de otoriter ve kendine has biri. Ne tartıştım ne de bir şey izah ettim, sessizce gidip eşimle konuşmaya karar verdim. Eşimin tepkisiyle ise gerçekten şaşkına döndüm!
Hayatım, anlamadım, annen bizimle kalmaya karar vermiş ve bize haber dahi vermemiş! Üstelik evi yönetemediğimi söylüyor.
Benim için bir sıkıntı yok. Kalsın isterse. Senin annen geldiği zaman itiraz mı ettim? Neden benim annem bir hafta kalabiliyor da seninki kalamıyor? Seninki daha mı kötü? diye karşılık verdi eşim.
Ama bir dakika Benim annem başka şehirde yaşıyor, yılda bir iki kere gelir! Otelde kalmasını teklif edecek değilim. Seninki ise aşağı sokakta oturuyor ve hemen hemen her gün uğruyor! dedim.
Kayınvalidemin, yokluğumda evde kalmasını istemiyorum. Onun, evde bizim eşyalarımızı kurcaladığını, dolaplarımızda gezindiğini düşünüyorum.
Eşim, annesinin bu aşırı korumacı tavrına alışmış çoktan. Saçlarına aklar düşse de annesi hâlâ peşinden koşturuyor, çorba yapıp burnunu siliyor. Kayınvalidemle bu konuları defalarca konuştuk. Eşimin henüz annesinden tam anlamıyla ayrışamamış olması beni rahatsız ediyor. Kayınvalidem ise bana darılıyor; oğluna iyi bakmadığım için. Sürekli nasıl yaşamalıyım, ne yapmalıyım, oğluna nasıl bakmalıyım diye önerilerde bulunuyor.
Evlenince, kayınvalidem her gün geliyordu, oğlunun çoraplarını yıkıyor, işten dönene kadar yemekleri hazır bekletiyordu. Tabii ki bir süre sonra bu duruma dayanamadım. Eşimle konuştum, o da annesiyle görüştü. Ziyaretlerini haftada birkaç güne indirdi. Fakat oğlumuz doğunca tekrar aynı şekilde sık sık gelmeye başladı.
Artık, eğer evde kontrolü kayınvalidem ele alacaksa, kendime ayrı bir daire tutup taşınmaya karar verdim. Eşime de bunu açıkça söyledim. Annesi burada kalırsa ben taşınacağım.
Annem sadece yardım etmek istiyor! dedi kırgın bir şekilde.
Peki ya bana yardım gerekmiyor mu?
Hayat bazen bize sabır ve dengeyi öğretir. Ailede kendi sınırlarımızı korumak, karşılıklı saygı ve anlayış içinde çözüm aramak önemlidir. Herkesin evi ve hayatı kendine özel; yardım isterken de verirken de birbirimize alan tanımayı unutmamalıyız.
