Geçen ay sonunda, beklediğim ve hayalini kurduğum torunuma nihayet kavuştum. Sevinçten havalara uçuyordum, kafamda türlü hayallerle, bir an önce o minik yavruya sarılacağım günü bekledim. Fakat ne yazık ki, bize kapıları açılmadı. Gelinim Sultan, bizi açıkça istemediğini her davranışında gösterdi. Yanımız boş gitmemek için hediyeler, oyuncaklar, elbiselik, biraz da para hazırladık. Sultanın ise bizi her görüşünde tansiyonu yükseldi. Aynı şekilde Sultanın annesi, kayınvalidesi de buz gibi davrandı.
İçim kırıldı, kendimi gerçek bir Anneanne gibi hissettikçe, böyle muamele görmek çok ağır geldi. Kızım Elif’le gittik yanlarına; Elif sadece kendi annelik tecrübesinden birkaç güzel öneri sunmak istemişti. Neticede Elifin üç çocuğu var, çevremizde en tecrübeli anne o. Fakat karşılığında hediyelerin yarısı bize geri verildi. Neymiş, yeni doğan bebek için peluş oyuncak gerekmezmiş. Oysa şimdi kullanılmasa da, zamanı gelince hepsi faydalı olur. Neden böyle bir tepki gösterdi hiç anlayamadım.
Evlerine konuk olduğumuzda, bir kahvenin hatırı bile gösterilmedi. Oğlum Murat gözlerini yerden kaldırmadı, sesi çıkmadı; evdeki asıl söz hakkının kimde olduğu çok belliydi. Eve dönerken gözyaşlarımı tutamadım; insan insanın evladından, torunundan bu kadar uzak bırakılır mı?
O günden sonra torunumu sadece sosyal medyadaki fotoğraflarla görebiliyorum. Sultan, beni evine kabul etmeye yanaşmıyor. Çocuklarımla buluşmaya çalışıyorum ama gelinim kesinlikle gelmek istemiyor. Muratı parka, çocuk arabasıyla getirmesini rica ettim, onu da başaramadık. Sultan, oğlumu adım adım kontrol ediyor, dışarı çıkmasına bile izin vermiyor.
Torunuma mama ile baktırıyor, süt vermekten kaçıyor diye ona da laf edilecek diye ödü patlıyor. Bu yüzden bizimle yüz yüze gelmek istemiyor. Oysaki bana hiç fark etmez; yeter ki torunumu göreyim, kucaklayabileyim. Ben ona hiçbir konuda karışacak değilim, her annenin kendi yöntemleri vardır.
Oysa eskiden Sultanla aramızda sorun yoktu. Annesiyle babası da cana yakın insanlardı. Ama torunum doğduktan sonra sanki sihirli değnek değdi ve Sultan başka bir insana dönüştü. Ona bir zararımız olmadı, neden tavrı bu kadar değişti anlamıyorum. Arkadaşlarım şaşkın; duyan bir torunun var ama göremiyor musun? diye soruyor sürekli.
Anneme ait olan evi üzerime kaydettirmiştik. Ben de satıp parasını Murat’la Elif arasında paylaştırmayı düşünüyordum. Ama yaşananlardan sonra, eşim Halil bu plana kesinlikle karşı çıktı. “O parayı çocuklara pay edeceğine, kiraya ver; en azından yaşlılığında ilgilenmeyen evlatlara muhtaç kalmazsın,” dedi. Bir yanıyla hak da veriyorum; belki de yaşlandığımızda kimsemiz olmayacak. İçim buruk…
