Çocukluğumdan beri görme problemim vardı, bu yüzden her zaman gözlük takardım. Biraz büyüdüğümde lens kullanmaya başladım; fakat bazen köpeğimle dışarı çıkarken ya da markete giderken hem gözlüğümü hem lensimi takmayı unutuyordum. O talihsiz akşamda da aynısı oldu. Marketi hızlıca ziyaret etmek istedim, apar topar evden çıktım, beşinci kattaki dairemizden merdivenleri koşa koşa indim (asansörümüz yoktu) ve birden gözlüğümü evde unuttuğumu fark ettim. Geri dönmeye üşendim, gözlüksüz devam ettim.
Şok markette konserve balıkların olduğu rafın yanında duruyordum. Kasiyeri balıkların hangisinin ne olduğunu, içinde neler olduğunu tekrar tekrar sorarak bunaltıyordum. Kasiyer başka bir müşteriyle ilgilenmeye başlayınca, yakınlarda duran bir kıza döndüm. Ona bir an baktım, duruşunda tanıdık bir şeyler buldum. Komik bir topuz yapmıştı, sanki başında iki küçük boynuz varmış gibi duruyordu, kırmızı kocaman bir şal sarmış, uzun siyah bir palto giymişti…
Acaba şu makrel domates sosunda olanı gösterebilir misiniz?
Ortaokulda paralel sınıflardaydık. Onu iyi hatırlıyordum çünkü farklı bir tarzı vardı, öğretmenler de sürekli rengarenk ojeler sürdüğü için kızardı ona.
Bu makrel tam sana göre, dedi biraz resmi bir sesle. Başka bir şey ister misin?
Gözlüğümü evde unuttum da, pek bir şey göremiyorum, kusura bakma, dedim utanarak.
Böylece markette beraber gezdik, ona eski öğretmenlerimizden söz ettim, bazı hikâyelere başıyla onay verip güldü. Alışveriş bitince dışarıda biraz hava almak ya da bir çay, kahve içip sohbet etmek istedim. Kız, bir veteriner kliniğinde çalıştığını söyledi. Böyle bir mesleği seçmesine şaşırdım doğrusu. Sonra numaralarımızı değiştik ve yeniden görüşebileceğimizden konuştuk.
Eve gelip gözlüğümü takınca, ondan beş dakika önce gelen mesajı okudum:
Özür dilerim, sana yalan söyledim. Aslında senin sınıfında değildim. Başka bir okulda A sınıfındaydım. Ama istersen bir gün birlikte kahve içelim. Ben ısmarlayacağım.
Kabul ettim. Sonra tekrar buluştuk ve gözümü ondan alamadım; o kadar güzeldi ki! Eskiden bildiğim kızdan çok daha sevimliydi.
Birlikte görüşmeye başladık, şimdi sık sık buluşup güzel vakit geçiriyoruz. Kız bazen gözlerimle ilgili dalga geçiyor, Senin gerçekten gözlerin mi bozuk, yoksa benimle tanışmak için mi numara yapıyordun? diye soruyor. Ama biliyorum, sadece şaka yapıyor. Anladım ki kader bazen bizi hiç beklemediğimiz yerde, beklemediğimiz bir anda güzelliklerle karşılaştırabilir. Hayatta her rastlantının bir sebebi vardır; önemli olan, önümüze çıkan bu fırsatları doğru değerlendirebilmek.
