Ayşe tam 32 yıldır sadece mutlu bir anneydi. İstanbul’un kalabalık bir semtinde, oğlu Emre ile birlikte yaşıyordu. Emre, küçük bir şirkette yönetici olarak çalışıyordu. Ayşe bütün zamanını oğluyla geçiriyordu. Hafta sonu geldiğinde yapılacak birçok işleri olurdu. İlk olarak pazara gitmeleri gerekirdi. Emre bu işi hiç sevmezdi ama annesinin hatırı için her şeye katlanırdı. Ayşe pazarın renkli tezgahları arasında ağır ağır dolaşır, sebzeleri ve meyveleri büyük bir özenle seçerken, aslında bu iş markette yarı sürede bitebilirdi, ama Ayşe için Emreyle pazarda gezmek ayrı bir zevkti. Ardından, aile köylerine giderler, zamanın çoğunu bahçede birlikte geçirirlerdi.
O günlerden birinde, turşu yapma mevsimi başlamıştı. Ne Ayşe ne Emre turşuydu ya da domatesi pek sevmezdi aslında, ama onlar yakınları ve komşuları için hazırlardı koca kavanozları. Her şey yolunda gidiyordu; Ayşe, 32 yaşına gelmiş oğlunun hâlâ yanında olmasından büyük bir huzur duyuyordu. Ta ki bir an, her şey altüst olana dek… Emre, bir akşam sofrada, Anne, evlenmek istiyorum, dedi. Emrenin müstakbel eşi, Sibel adında 25 yaşında, sessiz ve ağırbaşlı bir kızdı. Nikâhtan sonra Emre ve Sibel bir daire satın alsalar da, Sibelin annesi onları ikna etti, Çocuklar, evi kiraya verin, genç bir aile olarak o paraya ihtiyacınız olur, dedi. Sonunda Emre ve Sibel, Ayşenin evinde yaşamaya devam ettiler.
Bundan Ayşenin de hoşuna gitmişti; çünkü oğlu hâlâ yanındaydı. Fakat bu sevinç erkenmiş. Emre artık zamanının çoğunu eşine ayırıyor, akşamları Sibeli dışarı gezmeye çıkarıyordu. Çok geçmeden Sibelin hamile olduğu haberi geldi. Ayşe, yıllardır büyük bir titizlikle sakladığı bebek giysilerinin şimdi işe yarayacağını düşündü. Ama gelini Sibel, bu eşyaların yalnızca fotoğraf çekimi için kullanılabileceğini, kendi bebeği için her şeyi yeni almak istediğini söyledi. Ayşenin içi burkuldu.
Bir süre sonra yeterli birikimi yapan genç çift, Ayşenin evinden taşınıp yeni dairelerine geçtiler. Ayşeyi o an anlamayacak bir hüzün kapladı; içini kemiren kırgınlığı, oğlunun artık ona değil eşine ve kendi hayatına ait olmasındandı. Sanki Emre, annesini geride bırakıp hayatında yeni bir sayfa açmıştı; Ayşe ise kapalı bir odada, evladının küçükken giydiği patiklere, eski resimlere bakmakla yetiniyordu. İçindeki boşluğu dolduran tek düşünce, o eski güzel günlerin bir daha asla geri gelmeyeceğiydi.
