Bir arkadaşım gibi sana içimi dökeyim, şöyle bir durumum var: Ben, eşimle üç senedir evliyim ve gerçekten huzurlu bir hayat geçiriyoruz. Ama eşimin ailesi özellikle de kayınvalidem, eski evliliğini bir türlü bırakıp yeni hayatımıza adapte olamadı. Düşünsene, adam dört yıl önce boşanmış, üstüne eski eşi yeniden evlenmiş, yolunu bulmuş Ama kayınvalidem hâlâ Oğlum eski ailesine dönmeli! kafasında. Hatta sürekli onları barıştırmaya çalışıyor.
Benim eşimle tanıştığımda, zaten çoktan boşanmıştı. Eski eşiyle evlilikleri bitmişti, ikisi de hayatlarına devam ediyor. Kadın çoktan başka biriyle mutlu mesut evlenmiş, eski defterler kapanmış. O yüzden aralarında hâlâ bir şey var mı diye düşünmedim bile. Zaten eşim de hiçbir şekilde eski ailesini özlemiyor, kadına karşı bir ilgisi ya da hissi yok. Onlar da sadece çocukları olduğu için konuşuyorlar ara sıra. Hepsi bu.
Olayın asıl sıkıntılı kısmı, kayınvalidem ve kayınpederimde. Yani düşün, adamların oğulları mutlu mesut başka birine evlenmiş, kabul etmiyorlar. Sürekli eski gelinlerini eve çağırırlar, onun hakkında övgüler dizerler. Hatta Oğlum çok acele etti, yanlış karar verdi! diyerek durmadan geçmişe takılırlar. Bizim ilişkimizi ise hiç onaylamıyorlar.
Geçenlerde kayınvalidemle yalnız kaldığımızda bana dedi ki: Daha gençsiniz, önünüzde bunca yol var, neden başkasının kurulu düzenine girdin? Ben de gayet açıkça söyledim: Eğer Adam evli olsaydı zaten yoluma bakardım. O, boşanmış, hayatını kurmuş, ben karışmam ki!
Tabii o anda eşim odaya girince kayınvalidem sustu, başka konuya geçti. Anladım ki ben onunla hiçbir zaman çok iyi geçinemeyeceğim. Ama açıkçası, pek dert etmiyorum da.
Evlenince birlikte yaşamaya başladık, kayınvalidemle fazla muhabbetimiz olmadı. Sadece bayramda, ailece toplandığımızda görürdüm, o zaman da eski geliniyle ilgili dert yanardı bana. Adam da annesine Yeter ama! der, susturmaya çalışırdı. Ama aynı şeyler tekrar başa dönerdi.
Bizim çocuk yapma konusunda acelemiz yoktu. Kendimi zaten anne olarak hayal etmiyordum, eşimin de bir oğlu vardı zaten. Kayınvalidemse bundan gayet memnundu. Eşim ilk eşiyle boşanınca, hemen eski gelini arayıp görüşmeler, özel günlerde çağırmalar… Hatta kadını durmadan yüceltirdi, ne kadar iyi anne, nasıl iyi eş gibi laflar…
Halbuki eski eşi de bu işlere hiç bulaşmıyor, son derece mesafeli. Geliyor mu geliyor, gidiyor mu gidiyor, o kadar. Bayağı soğuk, ilgisiz bir hali var. Yani ortada ne entrika var, ne de bir sorun. Herkes yolunda.
Bazen kayınvalidem, eşime eski karısıyla ilgili kıskançlık oyunlarına girişirdi. Bana da, Aydın nerede, biliyor musun? diye mesajlar atardı. Bilmiyorsam direkt Kesin eski karısına gitmiştir! derdi ya da oğlunu bahaneyle oraya yollar filan. Her türlü numara var yani.
Ama ne yalan söyleyeyim, kıskançlık gibi bir derdim yok hiç. Yani Adamla eski eşi arasında hiçbir şey olmadığını dışarıdan bakan biri bile anlar, olmaz da zaten. Ama tabii ortak çocuk olunca iş karışıyor. Eşim bazen eski eşine para gönderiyor, arada çocuğunu görmeye gidiyor, getiriyor. Kadın da gayet normal biri; ne para peşinde, ne de aralarını bozacak bir hareketi var. Gayet medeni ve olgun davranıyorlar: Evlilikleri yürümemiş, saygıyı bozmadan hayatlarına devam ediyorlar.
Ama işte, kayınvalidem bunu kabul etmiyor bir türlü. Sürekli planlar peşinde. Akıllanacak mı, bu iş ne zaman bitecek, inanın bilmiyorum. Eşim, Sen de bir çocuk yap, belki annem bu sevdadan vazgeçer diyor. Ama bana pek gerçekçi gelmiyor, sanki anne olsam da değişmeyecek gibi kayınvalidem.
Ahh, işte böyle dostum. Hayat bazen insanın yanında dengeyi bulsan da ailelerden vuruyor. Valla TLye çevirdim, bu uğraşların hepsinin değeri yok, ama sabır bankasında bakiye eriyor!
