Bir insanı dış görünüşüne bakarak yargılamamak gerektiğinin canlı örneğini bugün yaşadım.
Bugün İstanbulun en lüks semtlerinden birinde, meşhur bir saat mağazasında Serapla beraberdik. Üstümüzde sade, bol birer eşofman ve spor ayakkabı vardı, tipimizle fazlasıyla salaş duruyorduk. İçeri girerken, mağazanın müdürü bize şöyle bir bakıp küçümser bir tavır takındı. Takım elbisesini adeta gururla taşıyordu, kollarını göğsünde kavuşturmuş, yüzünde açık bir alaycılıkla bize döndü.
Sinirli bir şekilde kapıyı göstererek:
Burası gezilecek bir müze değil, çıkın lütfen. Yoksa güvenliği çağırmak zorunda kalacağım, dedi.
Bunu duyunca neredeyse parlayacaktım ama Serap omuzuma hafifçe dokundu, gözleriyle sakin olmamı söyledi. Kendisi ise, müdürün gözlerinin içine kararlı bir şekilde bakmaya devam etti.
Müdür alaycı bir gülümseyle konuştu:
Burada ne umuyorsunuz bilmiyorum ama sizin gibilerin bu dükkanda işi yok, dedi.
Bir yandan da elini tezgahın altındaki kırmızı alarma doğru uzatıyordu. O sırada Serap, cebinden şeffaf, kristal gibi bir kart çıkardı ve vitrine usulca dokundurdu. Mağazada bir anda melodik bir çan sesi yankılandı.
Müdür bir anda duraksadı. Aynı anda, tezgahın üzerindeki kendi cep telefonu titremeye başladı. Ekranda GENEL MÜDÜR ÖZEL NUMARA yazıyordu. Müdür, telefon ile Serap arasında şaşkınlıkla gidip geldi, yüzü bir anda kireç gibi bembeyaz kesildi.
Serap hafifçe öne eğilip, dudaklarında soğuk bir tebessümle:
Buyurun, açın telefonu. Kime hizmet vermeyi reddettiğinizi kendisine anlatır mısınız? Unutmayın, bu mağazanın yeni sahibi kim? dedi.
Müdür titreyen elleriyle telefonu açtı, sesi zar zor çıkıyordu: Alo Evet, efendim Ben farkında değildim Karşıdan buz gibi bir ses işitildi: Yarından tezi yok işten çıkarıldın. Anahtarı bırakıp çık.
Serap bana döndü, ben ise şok içinde öylece kalakalmıştım:
Kusura bakma Baran, bunu akşam yemeğinde anlatacaktım ama galiba sürpriz erkene alındı. Buradan kendine bir hediye beğenmek ister misin? dedi gülerek.
Serap, hayatı boyunca birçok başarıya imza atmış biriymiş meğer; bunu ben de yeni öğreniyordum. Müdür ise mağazayı terk etmek üzere yavaşça altın isimliğini çıkarırken, lüks dünyasındaki kariyerinin bittiğini anladı.
Bugünden öğrendiğim ders şu: Kimsenin kıyafetine ya da dış görünüşüne bakıp insanlığına değer biçmemek gerekiyor. Çünkü adalet, bazen en beklenmedik anda ortaya çıkıveriyor.
