Valide çıkarken telaşla evde telefonunu unuttuğunu anladı. Şansı da tam orada döndü: Geri döneyim dedi, asansöre bindi ve… Asansör sekizinci katta kalakaldı! Valide, Türk apartman klasiği olarak, Herhalde beş dakikaya açarlar, diye beklerken, koridordan kocasının sesi geliyor: Mahir bir kadınla konuşuyor!
Canım, canım Melikem, diyor Mahir, bir anda kendisiyle romantik filmin başrolünde zannedersin. Nasıl da özledim seni, yeniden buluşmamız için gün sayıyorum!
Bu akşam buluşacağız ya, diyor Melike cilveli bir sesle. Saat ona doğru uğra, bekliyorum.
Bugün de mi Halil gece nöbetinde?
Ah, Halilciğim bu hafta komple gece mesaisinde. Dokuz buçuk gibi evden çıkıyor, sabaha karşı dönüyor. Bu akşam acele etmemiz lazım, dedi.
Mahir hafiften panikle, Şu asansör niye hâlâ hareket etmiyor, yahu? diye söylenmeye başladı. İkili, asansör önünde dört beş dakika ayakta dedikodu yaptı. Başta anlamadılar asansör arızalı, her zamanki gibi apartman kaderi işte! Sonra çaresiz merdivenle indiler.
O arada Melike ile Mahir, konuşmalarda dertleşiyor, buluşmanın heyecanından dem vuruyorlar. Tabii Valide, içeride hangi apartman dedikodusuna kulak misafiri olduğunu anlamadı ilkin. Ama Melike, laf arasında Mahirin adını, sonra da Valideyi söyleyince işin rengi ortaya çıktı: Adam apartmandaki 40 numarada oturan komşu Melike ile fena yakalanmıştı!
Validenin şoka girmemesi mucize! Bak hele, sayende hava almaya gittiğini sandığım Mahir, meğer sekizinci katta sevgilsine hava aldırıyormuş! Artık ne nefes, ne temizlik, diye içinden geçiriyor. Bakalım, senin akşam yürüyüşüne ben ne güzel hava katacağım!
Biraz sonra tamirciler gelip asansörü açtı. Valide çıkar çıkmaz kafasında intikam planı çizildi…
Gecenin onuna yakın, Mahir klasik bahanesiyle hazırlanıyor, Valideciğim, ben biraz yürüyüşe çıkacağım, temiz hava almak şart, diyor.
Hava yağmurlu ama, Mahircim, diyor Valide, hınzır bir şekilde.
Olsun, şemsiye alırım. Hem yürümek kalbe iyi!
Balkondan alsan temiz havayı?
Balkonda yürüyemem ki! Hareket lazım bana.
Bugün senin pek şanslı günün değil gibi geliyor bana, Mahir.
Hadi ama! Uğursuzluklara inanacak adam mıyım ben? Bir saat sonra dönerim!
Mahir, bu sefer sadece yarım saat sonra geri dönüyor. Çünkü Melikenin eşi Halile biri telefon açmış: Hanımın komşuyla fena halde yakalandı, demişler! Mahir eve dönünce Valide kapıyı zincirli açıyor:
Şemsiye nerede, niye üstünde bir şey yok? Palton, ayakkabıların?
Sorma, birkaç genç çevirdi beni, her şeyimi aldılar. Hadi aç kapıyı, donuyorum!
Eşyalarını topladım, Mahircim. Çöp odasının yanında. Melikeye de selam söyle!
Hangi Melikeye?
Şu sekizinci kattaki Melikeye…
Valide kapıyı çeker, televizyonun karşısına geçer. Neyse ki çocuklar büyüdü de böyle bir rezaleti görmediler, diye düşünür.
Mahir hızla çöp odasında valizini bulur, üstünü giyinir ve dışarı çıkar. Annesine gitmek üzere taksi çağırayım der… Ne çare, telefon Melikenin evinde kalmış! Bari Valideden telefon isteyeyim der, apartmana döner… Ve tekrar asansörde sıkışır! Akıllı bina bu işte, elektrikler gitmiş!
Çok geçmeden elektrik gelir de, Mahir asansörden kurtulur. Ama Valide o sırada çoktan işe gitmiştir. Evin anahtarı zaten Validede…
Mahir, asansöre güven beslemeden merdivenle inerken, sekizinci katta Melikeye rastlar. O da valizli, asansör bekliyor!
Telefonum sende mi? diye sorar Mahir.
Evet, senin eşyalarla beraber bende, der Melike telaşla.
İyi…
İkili, bu sefer asansörde birlikte aşağı iner. Aşağıda ayrı ayrı taksilere atlayıp hayatlarına yeni bir temiz hava hikayesi yazarlarAsansör tam zemin kata varıp kapılar açıldığında, apartman görevlisi tek kaşını kaldırarak ikisini baştan ayağa süzdü. Mahir ellerini cebinde büzüldü, Melike gözlerini kaçırdı. O an Validenin sesi arka kapıda yankılandı:
Mahir, unutma anahtarın yok, Melike de kaçacak bir yer arıyor. Ben çayımı demledim, gelirseniz çöp odasının yanında bir sandalyem daha var dostlukla, yalanlara gerek olmadan.
Bir an sessizlik oldu. Melike hafifçe gülümsedi, Bazen ders almak için küçük apartman değil, büyük rezalet gerek Mahir, dedi.
Mahir başını kaldırıp camlardan kararan gökyüzüne baktı, sonra yavaşça çöp odasının kapısına yürüdü. Melike arkasından tek bir cümleyle uğurladı:
Artık eski Mahir yok, apartmanda yeni bir dedikodu başlıyor!
Valide, elinde fincanıyla pencereden dışarı bakarken içinden geçirdi: Her an her şey olabilir bu apartmanda. Ama tek bir gerçek var: Yalancının mumu, asansör arızası bitene kadar yanar.
Ve eski apartman, yeni hikâyeleriyle sabaha dek uğultuyla gülüştü.
