Oğlum, benim yüzümden boşanmanı istemiyorum! Götür beni huzurevine!
Altı ay önce annemi yanıma aldım. Artık çok yaşlandı; 83 yaşında. Babam vefat edeli epey oldu, köyde tek başına kalmak ona da çok zor gelmeye başlamıştı. Bizim çocuklar da büyüyüp evden gittiler, eşimle bana iki odalı ev yetip artıyordu nasılsa. Annem de gelsin, ne olacak ki? diye düşündüm, öyle büyük bir mesele olmaz sandım.
İşin başında eşim hiçbir şey söylemedi ama bir hafta geçmeden annemin varlığı yavaş yavaş ona batmaya başladı. Hatta bir gün Baksana, annem yemeklerini ayrı yesin. Bizden sonra otursun masaya, dedi.
Niye ki? dedim.
İnanuram, daha rahat olur. Benim iştahım kaçıyor, dişsiz yemeye çalıştığını görünce… Hoş bir görüntü değil, deyip yüzünü ekşitti.
Yapma ya, hepimiz bir gün yaşlanacağız, dedim.
O başka! diye kestirip attı.
Bir de annemin bazen bağırsak sorunu oluyor, geceleri de epey horluyor. Onlar da eşimin huzurunu iyice kaçırdı tabii. Mutfakta dolaşmasını istemiyor, neredeyse odadan çıkmasına bile tahammül edemiyordu. Bir gün açık açık Ben bu kadar uzun kalacağını hiç düşünmemiştim, artık dayanamıyorum! dedi.
Ne yapalım peki, sence? diye sordum.
Tekrar köye gönder. Herkesin annesi-babası var, kimse böyle kendini paralayıp uğraşmıyor. Niye ben kendi evimde misafir gibi olmak zorundayım? Çatır çatır çiğneme sesleri, kötü kokular diye isyan etti.
Ne yapacağımı kestiremiyordum. Sonra geçen gün işten eve geldim ki, annem valiziyle kapıda oturuyor, üstü başı düzeltilmiş.
Anne, ne yapıyorsun burada böyle? dedim.
Oğlum, dedi dalgın bir sesle, beni huzurevine bırak.
Hayırdır anne, neden böyle diyorsun?
Sizin yuvanız benim yüzümden bozulmasın, ben aranıza girmeyeyim.
O günden beri beni ikna etmeye çalışıyor. Kafam allak bullak… Nası bir evlat huzurevine gözü kapalı annesini bırakabilir ki? İçim hiç el vermiyor. Bazen diyorum baştan başa her şeyden vazgeçip annemle köye mi taşınsam diye Şaşkınlık içindeyim kısacası, bilemedim dostum, sen olsan ne yapardın?
