Hayat var ya, tam bir bumerang aslında Ne verirsen geri alıyorsun, hem de hiç beklemediğin bir anda! Sana bugün öyle bir hikâye anlatacağım ki, vallahi kalbini burkacak. Bildiğin ihanet, büyük bir fedakârlık ve buz gibi ilahi adalet.
Şimdi, baştan anlatayım
**İlk Sahne: Tozlu Yol ve Kırık Bir Yürek**
Her şey şehrin dışında, eski bir asfalt yolun kenarında başladı. Genç bir kadın, gözünde zerre pişmanlık olmadan, yaşlı babasına eski bir bavul uzatıyor. Yanında altı yaşlarında bir oğlan var, gözyaşları yanaklarındayken.
“Kendi hayallerimin peşinden bir pranga ile koşamam. Artık senin oğlun, baba,” diyor buz gibi bir sesle.
Arkasını dönüp, çocuğunun feryadına bakmadan yürüyüp gidiyor. Yaşlı adam ise torununu daha bir sıkı sarıyor kendine.
**İkinci Sahne: Bir Kaşık Çorba**
Yıllar geçiyor, hayatları yoklukla geçiyor. Küçücük bir gecekondu, buz gibi geceler. Masada ise tek bir tabakta su gibi çorba. Dede tabağı torununa doğru itiyor.
“Dede, sen de biraz ye bari,” diyor çocuk, sesi titriyor.
Dede gülümsüyor; midesi gurulduyor ama o belli etmiyor:
“Ben ocakta tadına baktım, doydum. Hadi sen ye, güçlen de bu dünyayı değiştir,” diyor.
O gece dedemiz aç aç uyuyor ama umudu kocaman.
**Üçüncü Sahne: Namus Borcu**
Tam 25 yıl geçiyor. Lüks bir rezidans, camdan şehre bakıyorlar. O küçük çocuk kocaman, başarılı bir adam olmuş, takım elbiseyle. Dedesine öyle güzel bakıyor ki Dedesi şimdi tekerlekli sandalyede, adam da özenle tıraş ediyor onu; eli en ufak titremiyor.
“Sen bana her şeyini verdin, elinde avucunda bir şey yokken bile. Şimdi sıra bende, dede,” diyor sevgiyle. O anda kelimeler kifayetsiz kalıyor; hissettirdikleri çok büyük.
**Dördüncü Sahne: Geçmişin Hayaleti**
Birden kapıdaki güvenlikten bir anons geliyor, ikisinin huzuru bozuluyor.
“Beyefendi, kapıda bir kadın var. Anneniz olduğunu söylüyor. Parasız ve kalacak yeri yokmuş,” diyor güvenlik.
Adam donup kalıyor. Tıraş bıçağı elinde, neredeyse dedesinin yüzüne değecek. Dede ona acı dolu gözlerle bakıyor. O an bütün odada ağır bir sessizlik, adamın gözlerinde ise buz gibi bir öfke yanıyor.
**Final**
Adam yavaşça bıçağı bırakıyor, kapıdaki interkoma doğru yürüyor. Sesi taş gibi sert:
“Şunu iletin,” diyor, kameraya bakarak sanki annesinin gözlerinin içine. “O kadına deyin ki, benim prangam onun hayallerini tekrar gerçekleştirecek kadar hafif değildi. Artık bir annem yok. Sadece dedem var. Ona yüz lira verin, ve onu o ilk bıraktığı o tozlu yola geri gönderin. Orada hayallerini tekrar arasın.”
Düğmeye basıyor, bağlantıyı sonsuza dek kesiyor. Karma öyle bir şey işte; ne ektiysen onu biçiyorsun
Peki sen olsan ne yapardın? Yıllar sonra affeder miydin, yoksa kapıyı sonsuza kadar mı kapardın? Vallahi, düşünmeden edemiyor insan Yorumlarda anlat bana Yaşlı dede, oğlunun arkasından uzun uzun bakıyor, sonra yavaşça başını sallar. O an, torununun elini sıkıca tutar ve öyle bir gülümser ki, her acı, her hüzün eriyip gider. Torun başını dedesinin omzuna yaslar; ikisi de pencereden akşamın karanlığında yanmaya başlayan şehrin ışıklarına bakar.
Dede fısıldar:
“İyi insanlar sevgiyi, kötüler de pişmanlığı miras bırakır oğlum…”
Adam derin bir nefes alır, gözlerinden süzülen tek bir damla yaşla cevaplar:
“Sen bana sevgiden başka hiçbir şey vermedin, dede”
Şehir, dışarıda sessizce akıp giderken, içeride hayat yeniden başlar. Bazen kapıyı sonsuza dek kapatmak, bir ömrün yükünü hafifletmektir. O an adam, geçmişin zincirlerinden özgürleştiğini, gerçek ailesinin yanında olduğunu anlar. Artık, o tozlu yolun sonunda yarım kalan bir hikâyeyi değil, kendi aydınlık yolunu yazacaktır.
Ve o gece, iki kırık kalp, yirmi beş yıl önce kaybolan huzuru bulur. Çünkü hayat, bazen sadece affetmemekle değil, kendine yeni bir başlangıç hediye etmekle güzelleşir
