Oğlum, benim yüzümden boşanmanı istemem! Beni huzurevine yerleştir, daha iyi
Yaklaşık altı ay önce annemi yanıma aldım. Annem artık iyice yaşlandı, 83 yaşına bastı. Babam vefat ettikten sonra köyde yalnız kalmak ona çok zor gelmeye başladı. Benim çocuklarım da büyüdü, hepsi kendi hayatını kurdu. Eşimle baş başa kalmıştık iki odalı evimizde. Annemi yanıma almak bana problem gibi gelmemişti açıkçası.
İlk haftalarda eşim hiçbir şey demedi, ama bir hafta geçmeden annemin varlığı onu rahatsız etmeye başladı.
Bak, yemekleri ayrı yesin artık. Bizden sonra yiyebilir mi?
Neden ki?
Böyle daha rahat olur. Onun dişsiz çiğnediğini görünce iştahım kaçıyor, vallahi tiksiniyorum.
Abartma, günün birinde hepimiz yaşlanacağız sonuçta.
O başka
Bir de, annemin bağırsaklarıyla ilgili problemleri var, bazen de çok fena horluyor. Eşim annemin mutfağa gelmesini yasakladı, derken zamanla neredeyse odasından çıkarmak istemedi. Bir gün de bana dönüp direk dedi:
Ben, annemin burada bu kadar kalacağını hiç düşünmemiştim. Gerçekten dayanamıyorum artık.
Peki ne yapmamı istiyorsun?
Geri köye gönder onu.
Ama tek başına nasıl idare edecek orada?
Herkes bir şekilde yaşıyor. Kimse annesiyle bu kadar uğraşmıyor ki! Ben kendi evimde yabancı gibi miyim, bu çiğneme sesi, kokular Niye bunlara katlanmak zorundayım?
Ne yapacağım konusunda gerçekten kararsız kaldım. Ama geçenlerde eve geldim, annem valiziyle kapıda oturmuş, üstü başı giyinik.
Anne, sen burada ne yapıyorsun böyle?
Oğlum, beni huzurevine götür artık!
Niye ki, neden böyle diyorsun?
Sizin aranız açılacak diye endişeleniyorum Benim yüzümden mutsuz olmanızı istemiyorum.
Annem hâlâ beni ikna etmeye çalışıyor. Ben ise hiçbir karar veremiyorum. Onun orada olduğunu bilerek içim rahat etmez. Belki de her şeyi bırakıp annemle köye geri göçmek en iyisi Ne yapsam bilmiyorum.
