Yaşlı nineyi bütün ailesi uğurlamak için toplanıyor. Hiç kimse, onun varlığından bıktığını gizlemiyor. Her şeyi açıkça, utanmadan söylüyorlar. Nihayet baharın gelmiş olmasına seviniyorlarçünkü artık köye gidecek ve uzun süre geri dönmeyecek.
Torunları ona ilgisizce bakıyor, gelini ise hoşnutsuzluğunu açıkça belli ediyor. Oğlu genellikle iş seyahatlerinde ve eve döndüğünde o da herkes kadar soğuk davranıyor. Onlar için nine sadece bir yükten ibaret. Bunu nine de derinden hissediyor. Sessizce katlanıyor, baharın gelmesini gün sayarak bekliyortek umudu, tek küçük sevinci bu.
O yıl sıcaklar erkenden geliyor. Nine çoğu zaman apartman girişinde oturup güneşe ellerini tutuyor ve masmavi gökyüzüne dalıyor. Üzerinde eski bir pardösü, ayağında yıpranmış çizmeler varsanki minik bir ıslak serçe gibi.
Ailesi ona sıcak davranmıyor ama komşuları ona iyi davranıyor; selam veriyor, halini hatırını soruyor, beşinci kata çıkmasına yardım ediyorlar. Mahalledeki çocuklar ise bazen marketten dönerken torbasını taşımaya yardım ediyor.
Yaşına rağmen hiçbir işten geri durmuyor nine. Yemek yapıyor, çamaşır yıkıyor, evi temizliyorev işleriyle uğraşıyor. Ama gelini akşam eve döndüğünde hep aynı cümleyi savuruyor:
Madem bütün gün evdesin, her şeyi sen yap.
Torunları neredeyse hiç konuşmuyor onunla. Arkadaşlarını getirdiklerinde nine usulca odasında oturuyor. Çünkü bir defa canını acıtan şu sözleri işitmişti:
Babaanne, senle utanıyoruz.
O ise ne kavga ediyor ne gönül koyuyor. Sadece susuyor. Herkes uyuduğunda ise gece sessizce gözyaşı döküyoryalnızlıktan ve kırgınlıktan.
Köye gideceği gün geldiğinde, onu taksiyle otogara götürüyorlar. Eşyası pek yokeski bir çanta ve bezlerle dolu küçük bir bohça. Bastonuna yaslanarak yavaşça peronda yürüyor. Bir bankta oturup biraz soluklanıyor. Otobüs geldiğinde usulca kalkıp arabaya biniyor.
Nine, cam kenarında oturup uzaklara, huzurlu ve iyi bakışlarla seyrediyor. Otobüs hareket edince, çantasından buruşuk bir fotoğraf çıkarıyor. Fotoğrafta oğlu, gelini ve torunları gülümsüyor. Son zamanlarda yüzlerinde gülüşü sadece bu karede görüyor. Fotoğrafı dikkatlice öpüp geri koyuyor.
Kendi köyünün durağında iniyor ve yavaşça köy yoluna koyuluyor. Birisi onu arabasıyla neredeyse evinin kapısına kadar bırakıyor. Eski kapı gıcırdıyor, o da tanıdık patikadan yürüyüp evine giriyor. Burada her şey onun evi, geçmişi… Eğer insanlara değilse bile, en azından dört duvara, eski bahçeye, eğik sundurmaya lazımdı.
Bu köy onun her şeyi olmuş. Burada doğmuş, çocuklarını burada büyütmüş, eşini burada toprağa vermiş. Yaşamının çoğu burada geçmişsevinçleriyle, acısıyla.
Evde pencere kepenklerini açıyor, sobayı yakıyor ve pencere kenarındaki sıraya oturuyor. Karşıya bakıp eski günleri anıyor. Bir zamanlar burada, bu sırada çocukları otururdu, bu masada yemek yerlerdi, bu toprak zeminde çıplak ayakla koşarlardı. Zihninde çocuklarının çınlayan sesleri duyuluyordu. O vakitler anneydien çok lazım olunan, en çok sevilen kişi.
Güneş, eskisi gibi pencereye vuruyordu. Bahar yine sıcacık ve kalbine yakın hissettiriyordu. Nine usulca gülümsüyor.
Ertesi sabah uyanamıyor. Hep istediği yerde, kendi evinde, kendi toprağında kalanıyor.
Masanın üzerinde eski fotoğraflar serili. En üstte ise buruşuk bir yenisien sevdiği insanların gülümsediği fotoğraf.
Biz hayattayken zamanımız var. Teşekkür ederim demeye, af dilemeye, sevdiklerimize onları ne kadar çok sevdiğimizi söylemeye fırsatımız var.
Çünkü bir insan gitti mi, geri dönmez. Geride taşınması ağır bir acı kalabilir.
O yüzden inançla yaşayın; dürüst olun; iyilikleri samimi kalple yapın. Yanınızdaki insanları sevin ve kıymetini bilin.
Ve sıcak sözleri yarına bırakmayınçünkü yarın hiçbir zaman gelmeyebilir.
