Benim Acım: Karımı Sevmiyorum ve Ondan Çocuk İstemiyorum
Nasıl Devam Edeceğim?
Adım Ahmet.
Bu yazıyı yazıyorum çünkü artık içimde tutamıyorum.
İçim paramparça.
Mutsuzum.
Kendi hayatımın tutsağı gibi hissediyorum.
Benim dünyamda her şey benim yerime kararlaştırıldı – ailem, akrabalarım, gelenekler.
Ve şimdi sadece nefret duyduğum bir kadınla yaşıyorum.
Her gün o “hayır” diyemediğim anı lanetliyorum.
Kalbim Başkasına Aitti
Onu sevdim.
Kendi seçtiğim kişiyi.
Onunla mutluydum.
Adı Ayşe’ydi ve onunla olduğumda ruh eşimi bulduğumu hissediyordum.
Altı ay mutluluk yaşadım.
Altı ay boyunca ilk defa bir ailesinin kuklası değil de, gerçek bir erkek gibi hissettim.
Fakat mutluluk uzun sürmedi.
Babam onunla olduğumu öğrenir öğrenmez öfkelendi.
— Başkasıyla mı berabersin?!
Beni dinlemedi.
Ona olan aşkımı görmedi.
Onun için önemli olan tek şey, Ayşe’nin bizim çevremizden olmamasıydı.
Seçenek bırakmadı ve beni kırmak için elinden geleni yaptı.
Ağabeyim ve arkadaşları her adımımı takip etti.
Sonra…
Sonra bizi buldular.
Aşkımı Koruyamadım
O gün Ayşe’yle parkta saklanmıştık.
Bankta oturuyorduk, ellerimiz birleşikti.
Kimsenin bizi bulamayacağını düşünüyorduk.
Ama aniden karşımızda belirdiler.
Kardeşim.
Ve üç arkadaşı.
Gözlerindeki nefreti gördüm.
Konuşmadılar bile – doğrudan üzerime atladılar.
Yere düştüğüm anı hatırlıyorum, yüzüme ve karnıma aldığım darbeleri hissediyordum.
Ayşe’nin çığlıklarını duyuyordum.
Beni onlardan ayırmaya çalıştığını duyuyordum.
Ama hiçbir şey yapamıyordum.
Beni dövdüler.
Beni küçülttüler.
Beni ezdiler.
Sonra beni eve götürdüler.
Ayşe’yi bir daha görmedim.
Evliliğim Pazardaki Mal Gibi Yapıldı
Ertesi gün evlendirildim.
Böylesine kolayca.
Rızam olmadan.
Seçim hakkı tanımadan.
Sanki bir eşya gibi.
Bağırdım.
Karşı çıktım.
Ama kimse beni duymadı.
Ailemin daha iyi bildiğine karar verdiler.
Ve tanımadığım, tanımak istemediğim bir kadınla aynı evde bulundum.
Kendi Evimde Mahkum Oldum
Onunla yaşadım, ama onu asla eşim olarak görmedim.
Gerekenden fazla konuşmadım.
Onunla bir yatakta uyumaktan kaçındım.
Ama bir gün bana dedi ki:
— Hamileyim.
Ve şimdi daha da fazla bağlandığımı fark ettim.
Artık istenmediğim bir ailenin parçası olacaktım.
Ama Allah farklı karar verdi.
Bir akşam eve yorgun, kızgın, hayal kırıklığı içinde geldim.
Evde memnuniyetsiz bir ifadeyle dolaştığını, kendi kendine bir şeyler mırıldandığını gördüm.
Ona birkaç sert söz söyledim.
Karşılık verdi.
Kendimi tutamadım.
Onu ittim.
Düştü.
Ve birkaç saat sonra düşük yaptı.
En korkutucu şey ne biliyor musunuz?
Suçluluk hissetmiyorum.
Pişman da değilim.
Çünkü o çocuğu istememiştim.
Nasıl Devam Edeceğimi Bilmiyorum
Sevmediğim bir kadınla yaşıyorum.
Kaybettiğim bir başkasını düşünüyorum.
Aynaya bakıyorum ve hayatını kurtarmak için hiçbir şey yapmamış kırık bir adam görüyorum.
Ne yapacağımı bilmiyorum.
Çıkış yolu göremiyorum.
Ama bir şeyi net biliyorum:
Buna boyun eğmeyeceğim.
Kaçmanın bir yolunu bulacağım.
Ve o zaman yeniden nefes alabileceğim.
