Merhaba, hikayemi okuyan herkese selamlar.
Benim adım Ahmet ve 16 yıl boyunca inşa ettiğim dünyamın bir günde nasıl yıkıldığını size anlatmak istiyorum.
İki çocuk babasıyım – büyük oğlum Mehmet 14 yaşında, küçük kızım Zeynep ise sadece 9. Onları tek başıma büyütüyorum. Bilirsiniz, tüm acı ve ihanete rağmen pişman değilim – onlar annelerinin hayatımızı yıktıktan sonra bana bıraktığı tek ışıktır.
Kadınlar genellikle erkeklerin aldattığını, terk ettiğini, yalan söylediğini söyler… Evet, olur öyle şeyler. Ama bu hikayenin karşı tarafında olacağımı hiç düşünmemiştim.
16 yıl boyunca bir yalana inanmak
Genç ve umut dolu olduğum zamanlarda Esra ile tanıştım. Birbirimizi sevdik, planlar yaptık, ev, çocuklar, huzurlu ve mutlu bir yaşam hayal ettik. Ailemi geçindirebilmek, çocuklarıma en iyisini verebilmek için durmadan çalıştım.
Bir daire aldık – tabii hemen değil. Uzun yıllar boyunca her kuruşu bu işe yatırdım, fazla mesai yaptım, yurtdışında işler peşinde koştum. Her şeyin yolunda olduğuna inanıyordum. Esra’nın ev işleriyle ilgilendiğini, çocuklara baktığını sanıyordum.
Ama bu illüzyonun ardında korkunç bir gerçek gizleniyordu.
Hiç tahmin etmediğim ihanet
Bir gün yine yurtdışına bir iş seyahatine çıktım. Her zamanki gibi: yola çıkmadan önce bir öpücük, iyi dilekler, çocukların beni beklediğine dair sözler.
Birkaç hafta sonra telefon çaldı – oğlumun sınıf öğretmeni panik içinde arıyordu. Çocukların okuldan alındığını, annelerinin ise benim çocuklara bakamayacak durumda olduğumu iddia eden bir dilekçeyle başvurduğunu söyledi.
Kulaklarıma inanamadım. Delirmiş gibi eve koştum. Türkiye sınırına geldiğimde, endişe ve korkudan titriyordum – o ne yapmıştı? Çocuklarımın durumu neydi?
Şehre ulaştığımda okul kapanmıştı, çocuklar ise bir yurtta kalıyordu. Onları görmem bile mümkün değildi.
Çocuklar için verilen mücadele
Korkunç bir mücadele başladı. Normal, sorumlu bir baba olduğumu ispat etmek zorundaydım. Yüzlerce belge, inceleme, mahkeme… Avukatlar tuttum, defalarca sorgulamalardan geçtim.
Birkaç haftanın ardından nihayet çocuklarımı geri aldım. O anı hala hatırlıyorum; gözyaşları içinde, korkmuş halde bana koştular. Annenin onları neden bıraktığını, niçin yabancı bir yere götürüldüklerini anlayamıyorlardı.
Ama kabus burada bitmedi.
Paramız nerede?
Eve döndüğümde… artık yoktu. Banka, ödenmeyen borç nedeniyle daireye el koymuştu.
Nasıl olur? Para biriktirmiştik, transferler yapmıştım, anlaşmıştık!
Meğerse Esra yıllardır kredi ödemelerini yapmamış, aksine bana tam tersini söylüyormuş. Dahası, tüm birikimimizi çekmiş ve ortadan kaybolmuş.
Onu aradım, ama nafile. Hayatımızdan silinip gitmişti, sanki hiç var olmamış gibi.
Başardık!
Sokakta kaldık. Ama pes etmedim. Bir daire kiraladım, gece gündüz çalıştım. Çocuklar zorlandı, ama başardık.
Şimdi üç yıl geçti. Her şeye rağmen mutluyuz.
Bilirsiniz, en korkutucu olan şey para veya mal kaybı değildir. En korkutucu olan, 16 yıl boyunca yanınızda yatan kişinin aslında yabancı biri olduğunu ve bir anda hayatınızı mahvedebileceğini fark etmektir.
Bu yüzden, dostlar, sizi gerçekten sevenlere sahip çıkın. Ve unutmayın – bazen 16 yılın ardından kiminle yaşadığınızı bilmeyebilirsiniz…
