Boşanma Bana Yeni Bir Hayat Kapısı Açtı: Gerçek Mutluluğumu Buldum
Olmaması Gereken Hayatım
Bir zamanlar kaderimin önceden belirlendiğine inanıyordum: iyi bir iş, sağlam bir evlilik, ABD’ye taşınmak, yeni bir ev. Eşimle birlikte gelecek inşa etmek umuduyla oraya göçmen vizesiyle gittik.
İlk yıllar zorluydu ama sıfırdan başlamamız gerektiğini biliyorduk.
Eşim büyük bir şirkette alt kademede işe girdi, fakat kısa sürede yeteneği fark edildi. Ona terfi teklif ettiler, bu da mali durumumuzu hemen rahatlattı.
Ben ise dil ve edebiyat mezunuydum, ancak yabancı bir ülkede bulunduğumdan kendi alanımda iş bulmanın zor olacağını biliyordum.
Öğretmenlikte şansımı denedim ama kapılar yüzüme kapanıyordu. Sonunda küçük bir Yunan restoranında işe girdim, hayaller kurmayı unuttum ama yumurta pişirmeyi ve musakka yapmayı öğrendim.
Hayatın kendi akışında ilerlediğini düşünüyordum.
Bir gün eşim şöyle dedi:
— Boşanmak için dava açtım.
Bu bir mahkûmiyet gibi geldi.
Nedenini sormadım. Cevabı biliyordum.
Yeni İş — Yeni Başlangıç
Boşanmadan sonra yalnız kaldım.
Restorandaki işim tatmin vermez oldu ve kazandığım para yalnızca kiralık bir odaya yetiyordu.
Derken başka bir şehirde mülakat daveti aldım.
Öğretmen arıyorlardı.
Hiçbir umut beslemeden gittim ama sorunsuzca işe alındım.
Yeni bir hayat başlıyordu.
Hayatım mütevazıydı, maaşım ise düşük, ama tekrar kendimi işe yarar hissediyordum.
Daha sonra küçük bir dükkan kiralayıp hazır yemek satan bir yer açtım.
Bana yemek yapmayı öğreten eski Yunan arkadaşlarım verdikleri derslerin hayatımı nasıl değiştirdiğinin farkında bile değildi.
İşler iyi gitmeye başladı.
Ancak evde bir sessizlik hâkimdi.
Gerçek manada mutlu hissetmiyordum.
Her Şeyi Değiştiren Kedi
Küçük bir ev aldım. Bir kedi sahiplendim.
Yaşıyor, çalışıyor, Yunan çorbaları yapıyor ve geleceği düşünmüyordum.
Ama bir gün tuhaf bir şey oldu.
Kedim, Duru, bir ağaca çıktı ve sıkıştı.
Ağacın altında durup baktım, nasıl yardım edeceğimi bilemeden.
O sırada, yanında spor kıyafetleriyle atletik bir adam geçti.
— Yardıma ihtiyacınız var mı? — diye sordu.
Yanıt veremeden o tırmanmaya başlamıştı bile.
O sırada kedi kendi kendine aşağı indi.
Kendimi mahcup hissettim.
Onu bir fincan kahve ile teşekkür etmeye davet ettim ama kabul etmedi.
Muhtemelen evde eşi ve çocukları onu bekliyordu.
Ancak bir ay sonra mağazama uğradı.
— Oh, mücver? Bu Türkiye’den mi?
— Evet. Denemek ister misiniz?
Aldı, teşekkür etti ve gitti.
Yine bir keder hissettim.
Kader Her Şeyi Yerine Oturttu
Birkaç ay sonra sokakta tesadüfen karşılaştık.
Dalgın dalgın eve giderken bir ses duydum.
— Geçip gidiyorsun ve merhaba bile demiyorsun?
Başımı kaldırdım.
O’ydu.
Bir kafeye oturduk, ve ben birden:
— Seni muhtemelen evde bekleyen bir eşin ve çocukların vardır…
Şaşkın bir şekilde baktı:
— Ne eşi? Ne çocuğu?
Kendimi aptal gibi hissettim.
Mutluluğa İkinci Şans
O karşılaşmadan sonra her gün görüşmeye başladık.
Birlikte yaşama teklifini ilk kim yaptı bilmiyorum.
Ama bir anda kendimi onun evine taşınmış buldum.
Düğünümüz mütevazıydı.
Yunan arkadaşlarım yanımdaydı — onlar benim için aile gibiydi.
Ve birkaç ay sonra artık üç kişiydik.
Hayır, sadece kedi değil.
Bir bebek bekliyorduk.
…Ve bir köpek sahiplendik.
Artık gerçek bir ailemiz vardı — kedi, köpek ve ilk evliliğimde bulamadığım bir sevgiyle.
Önemli olanı anladım:
Hayat, biri gittiğinde bitmiyor.
Aslında yeni başlıyor.
