Açgözlülüğün Onu Nasıl Kör Etti ve Her Şeyi Yok Etti
Biz Ayrılmazdık
Çocukluğumdan beri kuzenim Emre ile çok yakın bir ilişkimiz vardı.
Kardeş gibiydik, sevinçlerimizi ve zorluklarımızı paylaşır, belalar içine düşer, birlikte öğrenir ve hayaller kurardık.
Emre’nin anne ve babası boşandığında, annesi başka biriyle gitti, Emre ise babasıyla kaldı.
Babası sürekli içer, hırsını oğlundan çıkarır, ona vurur ve küçük düşürürdü.
Ben, küçük olmama rağmen, her zaman onun arkasında dururdum.
Sonunda bu kabustan ikimiz de kaçtık – babaannesinin evindeki eski tavan arasında kendimize yeni bir yaşam kurduk.
Burası bizim sığınağımız olmuştu.
Her şeyin daha iyiye gideceğini düşünüyorduk.
Ama o zaman bilmiyordum ki açgözlülük insanı mahvedebilirmiş.
Bana Bile İmrenmeye Başladı
Ben üniversiteye başladığımda, Emre çalışıyordu.
Ancak benim hayatımı kurduğumu görünce, o da şehre taşınarak yanımda kalmak istedi.
Yine beraber yaşıyor ve her şeyi paylaşıyorduk.
Ben okul masraflarımı karşılamak için bir güvenlik görevi yapıyordum, o ise diploması olmadığı için düzgün bir işe alınmamasına öfkeliydi.
Ona, açık öğretim bile olsa, eğitim alması için ısrar ettim, ama istemedi.
Ama bana imrenmeye başladı.
Ne kadar param olduğuna, hangi kıyafetleri aldığıma, nereye gittiğime dikkat eder olmuştu.
İçinde kıskançlık kaynamaya başladı.
Açgözlülük Onu Dibe Çekti
Emre de benimle aynı statüye sahip olmak istedi.
Ama eğitimle ya da çalışarak değil.
Yerel bir çeteyle bağlantı kurdu – karanlık işler yapıyorlardı ama iyi para kazanıyorlardı.
Ne yaptığını bildiğini biliyordum.
Ama benden daha iyi olma ve daha fazlasına sahip olma arzusu gözlerini kör etti.
Ve bir gün araba aldım.
Bu, hayatımda kendi paramla aldığım ilk ciddi şeydi.
Onu da yanıma çağırdım – sadece birlikte gezmek için.
Ama o öfkesini gizleyemedi.
Gözlerinde nefreti gördüm.
İlerlediğimi fark etmek onun için dayanılmazdı, o ise yerinde sayıyordu.
Aynı gün kredi çekip, ayakta duramayacak bir hurda araba aldı.
Açgözlülük onun takıntısı haline geldi.
Sonu Kaçınılmazdı
Dostlarını, ailesini, kendini düşünmez oldu.
Daha fazlasına, daha fazlasına, daha da fazlasına ihtiyacı vardı.
Arkadaşlarını sattı, destek olanları aldattı, ailesiyle kavga etti.
İçinde insanları değil, rakipleri görüyordu.
Kendini kendi eliyle yok etti.
Şimdi tamamen yalnız.
Yol kenarında bırakılmış bir hurda araba gibi yalnız.
Yarışı tamamlayamayan bir yarışçı gibi yalnız.
Açgözlülük her şeyi silip süpürüyor.
Ama işte bu yarışın sonunda kazanan olmuyor.
