Benim adım Elif Yılmaz ve Eskişehir’de, Porsuk Çayı’nın tarihi sokakları takip ettiği bir şehirde yaşıyorum. 28 yaşındayım ve çaresiz durumdayım—sizin tavsiyenize, dışarıdan bir bakış açısına ihtiyacım var. Geçmişimde bir dizi kötü ilişki var: Beni aldatan, terk eden, kullanan erkekler kalbimi kırık bir şekilde bıraktı. Bu yüzden, Karadeniz kıyısında Mehmet ile tanıştığımda hemen etkilenmedim. Başta sadece hafif bir tatil flörtü olarak düşündüm. Ancak o, diğerlerinden farklıydı—çok kibar, zeki ve dürüst. Mehmet güzelliğime, zekama ve nazik tavırlarıma hayran kaldığını, benimle bir aile kurmak ve hayatıma ortak olmak istediğini söyledi. Güçlü bir işi vardı, istikrarlı ve güvenilirdi—ailesini geçindirebilirdi.
İlişkimiz tatil bitiminde sona ermedi. Ben Eskişehir’e, o da doğduğu yer olan İstanbul’a döndü. Her akşam beni arardı, sıkmadan, ve Cuma günleri yanıma gelir, birlikte hafta sonunu geçirirdik—her geçen gün daha da yakınlaşıyorduk. Zamanla, aramızdaki bağın doğru olduğuna inandım. Olgun ve tecrübeli iki kişi olarak ciddi adımlar atmaya hazırdık. Onun sevgisi benimkinden de güçlüydü ve bu da bana erkeklerin oyunlarından ve ihanetlerinden bir daha yanmayacağımı düşündürdü. Sonunda onun evlilik teklifini kabul ettiğimde, Mehmet beni İstanbul’a, ailesiyle tanışmaya götürdü. Onlar beni sıcak bir şekilde karşıladı, hatta oğullarının seçimini açıkça onayladılar. Mehmet, bana muhteşem bir nişan yüzüğü takarken annesi de beni kendileriyle kuyumcuya götürüp altın bir kolye ve küpe seçmemi istedi. Bu beni derinden etkiledi.
Düğün tarihini Eylül ortası olarak belirledik—Mehmet’in İsviçre’de yaşayan ve çalışan kardeşi Murat’ın dönüşünü bekliyorduk. Mehmet bizi tanıştırmak için sabırsızdı. Murat geldikten sonraki gün Eskişehir’e gittik. O an her şey altüst oldu. Göz göze geldiğimiz an, dünyam sarsıldı. Murat’la göz göze geldiğimizde kalbim hızla çarpmaya başladı. Daha önce hiç bu kadar etkilenmemiştim—tıpkı bir fırtına gibi. O akşam beni İstanbul’dan arayarak, hislerini açığa vurdu. Onun sözleri—tutkulu, ateşli—hala kulaklarımda yankılanıyor, onları hatırladıkça dizlerim titriyor. Mehmet için evlilik bir görev, bir düzen, bir güvence ve ben onun gözünde mükemmel eşim, ama bu gerçek aşk değil. Murat benimle olamayacağını, başka birinin—kardeşi bile olsa—bana sahip olmasına dayanamayacağını söyledi.
Ağlayarak ona verdiğim sözü, ailesine böyle bir acı yaşatmamamız gerektiğini anlatmaya çalıştım ama o beni dinlemiyordu. “İsviçre’ye kaçarız, evleniriz, herkesi durumun içine çekeriz. Yoksa bu bir işkence, yavaş bir ölüm. Bizim aşkımız mezarı hak etmiyor!” diye bağırıyordu telefonun diğer ucunda. Suçluluk duygusu ve kalp çarpıntısı arasında kalmıştım. Mehmet güvenilir ve iyi kalpli, ama Murat beni tutkulu bir şekilde çekiyordu. Kendimi birine ihanet eden, ama diğerine umutsuzca aşık biri gibi hissediyordum. Ve kader bana bir sınav sundu: Ofisteki merdivenlerde kaydım, bileğimi ve el bileğimin üst kısmını kırdım. İki zorlu ameliyat, alçı, aylarca sürecek bir iyileşme dönemi—düğünü ertelemek zorunda kaldık.
Mehmet beni her hafta sonu Eskişehir’de ziyaret ediyor. Beni sevgiyle çevreliyor, acımı hafifletiyor ve beni bu zor dönemde destekliyor, “Sabredeceğim, seni nikah masasına çıkaracağım,” diyor. Murat ise İsviçre’den her gün beş kez arıyor, kaçmam için yalvarıyor: “Bir uçakla gelip seni gizlice alacağım!” Onun sesi, vicdanımı zehirleyen ama beni delicesine cezbeden bir tılsım gibi. Kalbim bağırıyor: Aşkı seç, Murat’la kendini serbest bırak! Ancak mantık, terbiye, ahlaki değerler: Mehmet’te kal, bu çılgınlığı unut, kurduğunu yıkma, diyor. Kendimden şüphe etmeden ne yapmalıyım? Bazen düşünüyorum: İki erkeği de hayatımdan çıkarıp gitmeli miyim? Kimseye ihanet etmeden ya da kendimi yıkmadan? Ama bu doğru mu?
Geceleri uyuyamıyorum, Mehmet’in bana yüzük takarkenki hali veya Murat’ın bir İsviçre kasabasında beni öpüşü aklımda. Biri benim kalem, diğeri benim tutkum. Mehmet’in ailesi beni kızı gibi kabul etti, ama ben onların kalbini kırmak üzereyim. Murat, benim için ailesini bile karşısına alıyor, fakat eğer kabul etmezsem hayatını mahvedeceğimden korkuyorum. Görevi mi, aşkı mı seçmeliyim? Herkese, hatta kendime de ihanet etmeden nasıl karar veririm? Kendimi bu duyguların kaosunda kapana kısılmış hissediyorum ve çıkış yolu bulamıyorum. Ne yapmam gerektiğini, bu parçalanmış aşkı nasıl yaşayacağımı söyleyin!”
