Aşık olduğum başka biri var ama çocuğum ve açmaya korktuğum korkunç bir gerçeğim var…
Yirmi altı yaşımdayken hayatımın bir düzene oturduğunu düşünüyordum. Üç yıldır birlikte yaşadığım bir adam ve henüz iki yaşına yeni basmış küçük, yaramaz bir oğlum vardı. Evli değildik ama bir aile gibi yaşıyorduk — aynı evi, aynı yatağı ve aynı sıkıntıları paylaşıyorduk. İkinci bir çocuk hayali kuruyordum; çocuk seslerinin eksik olmadığı, sabahları mutfakta mis gibi börek kokularının yayıldığı sakin bir mutluluğun hayalini… Ama hayat – hep kendi yazdığın senaryoya göre gitmiyor…
Oğlum doğduktan birkaç ay sonra tekrar hamile kaldım. Tesadüfen öğrendim ve korkmama rağmen sevindim — demek ki Allah nasip ediyor! Ancak bu mutluluğum kısa sürdü. İlk sezaryenden sonra yeni hamileliğim tehlikeli bulunuyordu. Doktorlar açıkça söylediler — doğum yapmaya kalkışırsam, doğumdan sağ çıkamayabilirim. En doğru sözlü kadın doğum uzmanı gözlerime bakarak, “Çocuğu doğurabilirsin, fakat eve geri dönememe riskin var,” dedi. O zaman kürtaj yaptırdım.
Operasyondan sonra uzun süre kendime gelemedim — fizikselden çok ruhsal olarak… İçim tamamen yanmış gibi hissediyordum. Çocuğumun babasından ne bir destek, ne de merhamet görebildim. Bana tek kelime etmedi. Sadece “Madem öyle…” dedi. Sanki konu hayat memat meselesi değil de yeni bir buzdolabı satın almakmış gibi… O an anladım ki bu acıda yapayalnızdım. Tamamen yalnız…
Akşamları sohbete katılmaya başladım. Flört etmek için değil — sadece dikkatim dağılır, biraz olsun canlı ve ihtiyaç duyulan birisi gibi hissedebilirim diye. Başta boş konuşmalardı, klişe iltifatlar, alaycı imalar — hemen çıkma isteği uyandıran şeyler. Ama bir gece, saatler gece yarısını geçerken, o yazdı. Yabancı bir adam. Sözleri sıcak ve samimiydi, içinde hiçbir edepsizlik yoktu, sadece içtenlik. Sohbet odasında her zamankinden daha fazla kaldım. Facebook’um var mı diye sordu. İlk başta reddettim — ruhumu tanımadığım birine açmak istemiyordum. Ama o ısrarcı oldu, baskı yapmadı, acele ettirmedi — sadece aklımdakilerin ilgisini çektiğini bazen inanarak söyledi.
Ertesi sabah ona bir geziye gideceğimi ve onun şehrinden sadece yarım saat geçeceğimi söyledim. O işteydi, fakat beş dakikalığına bile olsa geleceğini söyledi ve geldi. Arabadan indi, gülümsedi, eski bir arkadaş gibi sarıldı. Ve gitti. Ne ima, ne soru, ne de bir umut… Sadece kafama takılan bir bakış bıraktı.
Evde akşam onun mesajını gördüm. Bana tekrar yazmıştı. Her gün konuşmaya başladık, sanki birbirimizi yüz yıldır tanıyormuşuz gibi… Bir hafta sonra tekrar buluştuk. Bu kez beş dakikalık bir buluşma değildi. Bu kez yalnız kaldık. Her şey oldu. Ve düşündüm ki işte bu kadar. Her zamanki gibi. Adam istediğini aldı ve kaybolacak. Ama ertesi gün ilk o yazdı. Tekrar buluşmamızı teklif etti. Beni görmek, sadece yanımda olmak istediğini söyledi. Bir otelde kaldık. Onu çocuğumun babasıyla yaşadığım yere getirmek istemedim.
İki hafta geçti. Ve hissediyorum ki âşık oluyorum. Gerçekten. O aradığında kalbim deli gibi çarpıyor. Onun sesini duyduğumda küçük bir kız gibi gülümsüyorum. Onunla her şeyi istiyorum: Sabah kahvelerini, birlikte yolculukları, gece yarısı sohbetlerini… Tekrar yaşamayı özledim.
Ama şimdi korkuyorum. Ya o da bana gerçekten âşık olursa? Ya bir gün benden aile kurmak, çocuk sahibi olmak isterse? Ona nasıl söylemeliyim, artık anne olamayacağıma dair? Doktorun doğum yapmamamı söylediğini çünkü öleceğimi…
Açıkça söylemekten korkuyorum. Yeni başlamış olanı yıkmak istemiyorum. Tekrar yalnız kalmak istemiyorum. Onun anlayacağından emin değilim. Erkekler varis isterler. Sevdikleri kadının onlara bir kız ya da erkek evlat vermesini isterler. Ama ben bunu yapamam…
Bazen düşünüyorum — belki ayrılmalıyım şimdi? Çok geç olmadan. Bu hissin içine tamamen dalmadan önce… Ama sonra o sabah “Günaydın, güzelim,” dediği bir sesli mesaj gönderiyor ve tüm kararım karton bir ev gibi çöküyor.
Söyleyin, ne yapmam gerekiyor? Sevmeye başladığım adama ona bir çocuk veremeyeceğimi nasıl itiraf etmeliyim? Kalbim zaten seçtiyse, gerçekten korkmaya değer mi?”
