Benim adım Ayşenur Yılmaz ve ben Eskişehir’de yaşıyorum. Anadolu’nun kalbinde, Porsuk Çayı’nın kenarında turuncu çatılı evlerin arasında yürüyordum. İş arkadaşım Murat’la yaşadığım ilişki ise kalbimi mutlulukla dolduruyordu. Onun bir eşi olduğunu öğrendiğimde, dünyam başıma yıkıldı. Murat’ın eşi Sevgi de hayatımda istemediğim bir parça oldu.
Firmamıza yeni katıldığımda, Murat’la İstanbul’a önemli bir iş için gönderildik. Başarılı bir anlaşma yaptık ve Murat işin sonunda, “Bunu kutlamalıyız, nadir fırsatlar bunlar,” dedi. Teklifini kabul ettim. Otelin barında oturup rakı söyledik ve içkinin etkisiyle birbirimize içimizi dökmeye başladık. Aniden beni öptü, şaşırdım ama uzaklaşmadım. Otelin asansöründe beni kendine çekti ve soluğu beni daha fazla etkiliyordu. Geceyi onun odasında geçirdik; masal gibi bir geceydi, unutulmaz ve tutkulu.
Eskişehir’e döndüğümde, bu sırrı taşıyamadım ve kız kardeşim kadar güvendiğim arkadaşıma, Sevda’ya açıldım. “Ona aşık olma,” dedi hemen. “Neden?” dedim. “O, evli,” diye yanıtladı. Bu sözleri beni şok etti. Murat’a doğrudan sordum, inkâr etmedi: “Evet, bir yıldır evliyim.” Bu beni durdurmadı. Gizli buluşmalarımız, bir sır haline geldi. Ona olan hislerim her geçen gün güçleniyordu.
Bir pazar sabahı yanına uzanıp, “Murat, boşan. Seninle daha mutlu olacağız,” dedim. Gözlerinde üzgün bir bakış vardı: “Seni seviyorum ama yapamam.” “Neden?” dedim. “O hasta,” diye açıkladı. Şok oldum. “Nesi var? Neden söylemedin?” dedim titreyen sesimle. “Yeni öğrendik, meme kanseri. Şimdi onu bırakamam.” Sözleri içimi acıtsa da, ona ihtiyaç duyulduğunu anladım. Murat’ın eşi için dua etmeye başladım.
Aylar geçti, Murat benimle görüşmedi. Ne olduğunu sorduğumda, “Sevgi hala iyi değil, belki başka bir operasyon gerekir,” dedi. “Beni de düşün,” dedim sonunda. “Haklısın, haftasonu görüşelim,” dedi. Cumartesi günü, o dairede tekrar buluştuk. Gece tekrar ateşliydi. Sabah olduğunda, boşanma konusunu tekrar açtım. Yüzü karardı: “Asla boşanmayacağım. O patronumun kardeşi,” dedi. Bu yüzden beni kandırmıştı. Kapıyı vurarak çıktı.
Bir gün ofise uzun saçlı, zarif bir kadın geldi. Murat’ı sorduğunda, Sevda ona odasını gösterdi. “Kim bu?” diye sordum Sevda’ya. “Eşi,” diye yanıtladı. Murat’ın eşini görünce, sağlıklı ve kendinden emin bir kadın olduğunu fark ettim. İçime bir şüphe çöktü: Bütün bunlar yalan mıydı? Herkes bilirdi o hasta olsaydı.
Bir süre sonra, sabahları mide bulantıları yaşadım. Sevda, “Hamile misin acaba?” dedi. Bu ihtimali düşünmesem de test yaptım ve iki çizgi gördüm. Doktor, ikinci ayda olduğumu söyledi. O geceyi hatırladım, korunmamıştık. Kafam karıştı; doğurmalı mıydım? Murat’a haber verdim, “Kürtaj ol,” dedi soğuk bir sesle. “Hayır yapmayacağım,” dedim. “O zaman seni işten atarım,” diye tehdit etti. Yılmadım ve doğurmaya karar verdim. İşten çıkarıldım. Bir arkadaşımla kitapçıda çalışmaya başladım, hamile olduğum için pek iş istemiyorlar ama şans verdi.
Kızım erken doğdu; biraz zayıf ama hayatta. Ona Defne adını verdim. Babası olduğunu Murat’a hiç söylemeyeceğim. Beni düştüğüm en zor anlarda terk etti, yalnız bıraktı. Onun yalanlarının içinde yaşamayı seçtiği bir dünyada varlığımı sürdürüyorum. Kızım için mücadele etmeye devam ediyorum. O benim karanlık dünyamdaki ışığım.
